Ο Πρώτος Άνθρωπος δεν είναι απλώς το τελευταίο έργο του Αλμπέρ Καμύ είναι η πιο ωμή, αυτοβιογραφική και σπαρακτική του εξομολόγηση.
Το ημιτελές αυτό αριστούργημα, το χειρόγραφο του οποίου ανασύρθηκε μέσα από τα συντρίμμια του αυτοκινητιστικού δυστυχήματος που του στοίχισε τη ζωή το 1960, μας μεταφέρει πίσω στο εκτυφλωτικό φως της Αλγερίας και στην απόλυτη φτώχεια των παιδικών του χρόνων.
Μακριά από τα αυστηρά φιλοσοφικά δοκίμια, ο νομπελίστας συγγραφέας εδώ γδύνεται από κάθε περιττό στοιχείο και επιστρέφει στην αρχή των πάντων: στην αθόρυβη φιγούρα της μητέρας του, στη διαρκή αναζήτηση του χαμένου πατέρα, στη σκληρότητα της επιβίωσης και στο δυσβάσταχτο βάρος της μνήμης.
Τα παρακάτω 10 αποφθέγματα αποτελούν ψηφίδες από τον πυρήνα της σκέψης του. Μιλούν για τη ρεαλιστική εξέλιξη των ανθρώπινων προσδοκιών, τη βαθιά μοναξιά, την ταξική διάσταση της ανάμνησης και, πάνω απ’ όλα, τη λυτρωτική δύναμη της απλής καλοσύνης. Είναι σκέψεις που αντηχούν την αγωνία της ύπαρξης και μας καλούν να αναμετρηθούμε με τον δικό μας εσωτερικό, ακατέργαστο «πρώτο άνθρωπο».
Αν νιώθεις ότι δε χωράς πουθενά, διάβασε αυτά τα 12 αποφθέγματα του Έρμαν Έσσε
10 αποφθέγματα του Καμύ από τον Πρώτο άνθρωπο
1.«Όταν η ψυχή υποφέρει πάρα πολύ, αναπτύσσει μια προτίμηση για την ατυχία».
2.«Όταν ήμουν νέος, ζητούσα από τους ανθρώπους περισσότερα από όσα μπορούσαν να μου δώσουν: αιώνια φιλία, ατελείωτα συναισθήματα.Τώρα ξέρω να ζητάω λιγότερα από όσα μπορούν να μου δώσουν: μια απλή συντροφικότητα. Και τα συναισθήματά τους, η φιλία τους, οι γενναιόδωρες πράξεις τους μου φαίνονται εντελώς θαυμαστά: αποτέλεσμα της χάρης και μόνο.»
3.«Υπάρχει μια τρομερή κενότητα μέσα μου, μια αδιαφορία που πονάει.»
4.«Και σε όλη του τη ζωή ήταν η καλοσύνη και η αγάπη που τον έκαναν να κλαίει, ποτέ ο πόνος ή η δίωξη, που αντίθετα ενίσχυσαν το πνεύμα και την αποφασιστικότητά του».
5.«Πληγώνουν ο ένας τον άλλον χωρίς να το θέλουν, μόνο και μόνο επειδή ο καθένας αντιπροσωπεύει για τον άλλον την σκληρή και απαιτητική αναγκαιότητα της ζωής του».
6.«Υπάρχουν άνθρωποι που δικαιώνουν τον κόσμο, που βοηθούν τους άλλους να ζήσουν μόνο με την παρουσία τους.»
7.«Επειδή», συνέχισε ο Κορμέρι, «όταν ήμουν πολύ νέος, πολύ ανόητος και πολύ μόνος… εσύ μου έδωσες προσοχή και, χωρίς να το καταλάβω, μου άνοιξες την πόρτα για όλα όσα αγαπώ στον κόσμο.»
8.«Η ανάμνηση του παρελθόντος είναι μόνο για τους πλούσιους. Για τους φτωχούς, σηματοδοτεί μόνο τα αχνά ίχνη στο μονοπάτι προς τον θάνατο».
9.«Άνθρωποι σαν εμάς είναι καλοί, περήφανοι και δυνατοί… αν είχαμε πίστη, έναν Θεό, τίποτα δεν θα μπορούσε να μας υπονομεύσει. Αλλά δεν είχαμε τίποτα, έπρεπε να μάθουμε τα πάντα, και το να ζεις μόνο για την τιμή έχει τις αδυναμίες του…»
10.«Κατ’ αρχάς, η μνήμη των φτωχών είναι λιγότερο τροφοδοτημένη από αυτή των πλουσίων. Έχει λιγότερα ορόσημα στο χώρο, επειδή σπάνια φεύγουν από τον τόπο όπου ζουν, και λιγότερα σημεία αναφοράς στο χρόνο, μέσα σε μια ζωή γκρίζα και χωρίς χαρακτηριστικά.»
Διαβάστε κι άλλα άρθρα που αγαπήσαν οι αναγνώστες μας: