Ζούμε σε εποχές όπου η φτώχεια και η ανέχεια σε πολλές χώρες ανά τον πλανήτη δείχνουν την σοβαρή κοινωνική ανισότητα, την κοινωνική αδικία και την συρρίκνωση του πλούτου σε λίγα χέρια ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι λιμοκτονούν και ζουν υπό άθλιες συνθήκες διαβίωσης με το προσδόκιμο να βρίσκεται στο ναδίρ.
Τόμι Όραντζ – Εκεί εκεί: Ένα βιβλίο ανυπακοής και ανόρθωσης
Ο μεταφραστής και συγγραφέας Δημήτρης Καρακίτσος έχει φέρει εις πέρας μια πολύ δύσκολη αποστολή και μας έχει μεταφέρει όλο το κλίμα μιας κατηγορίας ανθρώπων, οι οποίοι σε καιρούς χαλεπούς έμαθαν πως να επιβιώνουν μέσα σε ένα κλίμα φόβου, ανασφάλειας και εργασιακής τρομοκρατίας. Ο ίδιος αναφέρει χαρακτηριστικά στην εισαγωγή του βιβλίου πως «το φοβερό με τους ήρωες του Ντίκενς είναι ότι μοιάζουν ζωντανοί ενώ δεν είναι. Το φοβερό με τους ήρωες του Μέιχιου είναι ότι μπορούσες να πεταχτείς στο Ιστ Εντ του Λονδίνου και να τους δεις με τα μάτια σου – παρόλο που στο χαρτί έμοιαζαν να μην είναι αληθινοί. Ήταν σαν ψεύτικοι, γιατί ούτε καν οι ίδιοι ήξεραν πως ζούσαν». Μακάρι από εδώ και εις το εξής να διαβάζουμε για αυτά τα συμβάντα μόνο στα βιβλία και στην πραγματικότητα να μην υπάρχει τέτοιο μέγεθος δυστυχίας, μια τέτοια ευχή θα είχε νόημα να ακουστεί.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Το Λονδίνο των φτωχών»:
«{…} Εμείς οι φτωχές κοπέλες δεν είμαστε πολύ θρήσκες, αλλά είμαστε καλύτερες από τους άντρες. Όλες ευχαριστούμε τον Θεό για τα πάντα – ακόμα και για μια όμορφη μέρα, όσο για τις σαρδέλες, λέμε πάντα ότι είναι η ευλογία του Θεού για τους φτωχούς {…}»
Διαβάστε επίσης:
Χένρι Μέιχιου – Το Λονδίνο των φτωχών: Ένα λογοτεχνικό βιβλίο με κοινωνιολογικό ενδιαφέρον από το 1849