Το Παρίσι του 19ου αιώνα δεν διαφέρει και πολύ από τις σύγχρονες μητροπόλεις της φιλοδοξίας: είναι ένα πεδίο μάχης όπου η ηθική συνήθως χάνει, το χρήμα βασιλεύει και ο έρωτας είναι συχνά απλώς ένα ακόμα νόμισμα συναλλαγής. Ο Βοτρέν, ένας μυστηριώδης ένοικος της πανσιόν που αποδεικνύεται δραπέτης εγκληματίας, λειτουργεί ως ο «σκοτεινός δάσκαλος» του Ραστινιάκ (και ίσως το alter ego του ίδιου του Μπαλζάκ). Εκφράζει την απόλυτη αλήθεια χωρίς περιτυλίγματα: η κοινωνία είναι βαθιά υποκριτική και για να πετύχεις πρέπει να είσαι έτοιμος να πατήσεις επί πτωμάτων.
Σε μια εποχή που η εικόνα, το status και το χρήμα συχνά επισκιάζουν την ουσία των σχέσεων, οι παρατηρήσεις του Μπαλζάκ παραμένουν μια γροθιά στο στομάχι. Μας υπενθυμίζει πως όσο οι άνθρωποι ανακατεύουν «τα αισθήματα με τα λεφτά», πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που κουβαλούν υπερήφανα τις χρυσές τους αλυσίδες, αγνοώντας το βάρος που συνθλίβει την ψυχή τους. Τελικά, το ερώτημα που αφήνει το βιβλίο δεν είναι αν η κοινωνία είναι διεφθαρμένη, αλλά αν εμείς είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε το τίμημα για να γίνουμε μέρος της.
Ονoρέ ντε Μπαλζάκ – «Μπαρμπα-Γκοριό»
- Ο έρωτας και η εκκλησία θέλουν ωραία και ακριβά καλύμματα στους βωμούς τους.
- Υπάρχουν γυναίκες που βρίσκονται ν’ αγαπούν αμέσως τον άντρα που διάλεξε μια άλλη, όπως υπάρχουν μερικές αστές που αντιγράφοντας τα καπέλα μας, νομίζουν πως θ’ αποχτήσουν αυτόματα και τους τρόπους μας.
- Ένας νέος της ηλικίας του που έχει περιφρονηθεί, φτάνει ν’ απειλεί με τη γροθιά του ολόκληρη την κοινωνία, θέλει να εκδικηθεί, αμφιβάλλει και για τον ίδιο τον εαυτό ακόμη.
- Οι μελαγχολικοί έχουν ανάγκη από το τονωτικό της κοκεταρίας, οι νευρικοί και οι αψίκοροι το βάζουν στα πόδια όταν καταλάβουν ότι η αντίσταση κρατάει πολύ.
- Δεν είμαι καθόλου ευτυχισμένη. Οι χρυσές αλυσίδες είναι βαρύτερες από τις άλλες.
- Δε μ’ αγαπάτε ακόμη, παρά με εκείνη τη συνηθισμένη φιλοφροσύνη των ανδρών. Αν μ’ αγαπούσατε πολύ, θα πέφτατε σε φοβερή απελπισία. Καθώς βλέπετε πρέπει να σιωπήσω.
- Δεν είναι φοβερό ν’ ανακατεύουν τα αισθήματα με τα λεφτά;
- Παίζοντας μερικές σκηνές ηθικής ο ανώτερος άνθρωπος ικανοποιεί όλες του τις φαντασιοπληξίες κάτω από τα ζωηρά χειροκροτήματα των ηλιθίων της πλατείας.
- Όσο πιο ζωντανός και πιο ειλικρινής είναι ο έρωτας, τόσο πιο κρυφός και πιο μυστηριώδης πρέπει να είναι. Να μην τον μαρτυρήσουμε σε κανένα..
- Μας άρεσε πάντοτε να δείχνουμε τη δύναμή μας σε βάρος κάποιου ανθρώπου ή κάποιου πράγματος. Όπως και τα χαμίνια τις νύχτες που χτυπάνε τα κουδούνια των σπιτιών και γράφουνε τ’ όνομά τους πάνω στα καινούργια αγάλματα.
«100 xρόνια μοναξιάς»: Η αληθινή ιστορία πίσω από το αριστούργημα του Μάρκες