Λίγα λόγια για τον Έρμαν Έσσε:
- Οι ρίζες και η παγκόσμια αναγνώριση: Γερμανόφωνος Ελβετός μυθιστοριογράφος, ποιητής και ζωγράφος (1877 – 1962). Το 1946 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για την τολμηρή και διεισδυτική λογοτεχνική του παραγωγή.
- Η έκδοση υπό ψευδώνυμο: Αν και ήταν ήδη καθιερωμένος συγγραφέας, εξέδωσε τον Ντέμιαν το 1919 με το ψευδώνυμο Εμίλ Σίνκλερ, επιθυμώντας το έργο να κριθεί αποκλειστικά για την αξία του. Το βιβλίο γνώρισε τεράστια επιτυχία πριν αποκαλυφθεί η πραγματική του ταυτότητα.
- Η ρήξη και η ψυχανάλυση: Γαλουχήθηκε σε ένα ασφυκτικά αυστηρό, ιεραποστολικό περιβάλλον, απέναντι στο οποίο επαναστάτησε από νεαρή ηλικία. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου βίωσε μια βαθιά υπαρξιακή κρίση που τον οδήγησε σε εντατική ψυχανάλυση κοντά σε μαθητή του Καρλ Γιούνγκ εμπειρία που καθόρισε ριζικά το έργο του, με κορυφαία παραδείγματα τον Ντέμιαν, τον Λύκο της Στέπας και τον Σιντάρτα.
Έρμαν Έσσε: «Οι μικροαστοί προτιμούν την άνεση από την ηδονή, το βόλεμα από την ελευθερία» – 34 αποφθέγματά του
Μέσα από τον Ντέμιαν, ο Έρμαν Έσσε καταθέτει ένα μανιφέστο για την υπαρξιακή ενηλικίωση. Με αναλυτική οξύνοια, συνθλίβει την ψευδαίσθηση της ανθρώπινης αυταρέσκειας, υπενθυμίζοντάς μας ότι πολλοί περνούν ολόκληρη τη ζωή τους σε κατάσταση ύπνωσης. Αρνούνται να διανύσουν «τον δρόμο μέσα στον εαυτό τους» και παραμένουν εξελικτικά ημιτελείς, υπάρξεις παγιδευμένες ανάμεσα στο ένστικτο της επιβίωσης και την αδυναμία της υπέρβασης.
Έρμαν Έσσε – Ντέμιαν
«Κάθε άνθρωπος δεν είναι απλά ο εαυτός του. Είναι το μοναδικό, συγκεκριμένο, πάντα σημαντικό και αξιόλογο σημείο όπου διασταυρώνονται τα φαινόμενα του κόσμου, με τρόπο ξέχωρο, μοναδικό. Για τούτο, κάθε ιστορία ανθρώπινη είναι σημαντική, αιώνια και ιερή. Για τούτο, κάθε άνθρωπος, ενόσω ζει και εκπληρώνει τη θέληση της φύσης, είναι μια ύπαρξη υπέροχη που της πρέπει υπέρτατη προσοχή. Δεν μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου πολύξερο.
Ήμουν κι ακόμα είμαι ερευνητής, μα δε γυρεύω πια στ’ αστέρια ή στα βιβλία αυτό που ζητώ. Ακούω τους ψίθυρους μες στο αίμα μου. Δεν είναι μια ευχάριστη ιστορία η δική μου, δε διαθέτει τη γλυκιά αρμονία μιας ιστορίας που πλάθουμε με τη φαντασία μας. Όμοια όπως η ζωή όλων των ανθρώπων που σταμάτησαν να εξαπατούν τον εαυτό τους, έτσι κι η δική μου είναι παράλογη μαζί και χαώδης, έχει κάτι από τρέλα μαζί και όνειρα. Κάθε ανθρώπου η ζωή είναι ένας δρόμος μέσα στον εαυτό του, μια προσπάθεια να βρει κάποιο δρόμο, το ίχνος ενός μονοπατιού. Κανείς ποτέ δεν υπήρξε ολότελα ο εαυτός του, ωστόσo ο καθένας αγωνίζεται να το πετύχει, και ο κουτός και ο ευφυής, όσο καλύτερα μπορεί. Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείμματα από τη γέννησή μας, τις μεμβράνες και το κέλυφος από τ’ αυγό ενός αρχέγονου κόσμου.
Πολλοί δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν άνθρωποι. Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια. Πολλοί είναι άνθρωποι από τη μέση κι απάνω και ψάρια από τη μέση και κάτω. Ο καθένας, ωστόσο, αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια της φύσης να δημιουργήσει μια ανθρώπινη ύπαρξη. Οι ρίζες μας είναι κοινές. Όλοι προερχόμαστε από την ίδια μήτρα. Το κάθε άτομο ξεπετιέται από την ίδια άβυσσο, αγωνίζεται να πετύχει το σκοπό του. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, μα κάθε άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει μόνο τον εαυτό του».
7 αποσπάσματα από αγαπημένα βιβλία που δεν πρέπει να ξεχάσεις!