Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγήτη γιαγιά μου ολοζώντανη να με κοιτάζει
με τρυφερή αυστηρότητα σα να ’λεγε:
«Τέλος πάντων… Πάλι καλά που δεν έγινες
χειρότερος…» κι ύστερα να εξαφανίζεται. Χάρη
σ’ αυτήν, κι ας λένε ό,τι θέλουν οι ταυτότητες,
είμαι Αθηναίος. Χάρη σ’ αυτήν, αγαπάω την
Αθήνα. Μερικοί λένε ότι, έτσι όπως κατάντησε,
είναι η πιο άσκημη πρωτεύουσα σ’ ολόκληρο
τον κόσμο. Δεν ξέρω, ούτε με νοιάζει. Ωραία ή
άσκημη, για μένα είναι μοναδική. Είναι η πόλη
στην οποία γεννήθηκε, έζησε, κι ύστερα πέθανε
η γιαγιά μου. Πρέπει φυσικά να σας το πω,
ότι από μερικές απόψεις –όπως ακριβώς κι η
Αθήνα– ήταν ένα τέρας, και με βασάνισε πολύ
τον καιρό που ήμουνα παιδί κι ύστερα έφηβος,
αλλά τι να κάνω; Είναι η μόνη γυναίκα που
αγάπησα στη ζωή μου.συγγνώμην –ήθελα να πω– αυτός ο λόφος πέρα
και το κίτρινο φεγγάρι από πάνω του –
στις στέγες των σπιτιών παραμονεύουνε
ώρα την ώρα οι Σειρήνες να περάσει
ο Οδυσσέας στο αεροπλάνο του –
κι αυτό σωστό, κι αυτό πολύ σωστό
το είχα προς στιγμήν ξεχάσει
μα σ’ έναν τόπο σαν κι αυτόν!
σας καληνύχτισα λοιπόν
εγώ
πηγαίνω τώρα στο «Βυζάντιο» να σιωπήσω
σας το υπόσχομαι: ποτέ, ποτέ πια δε θα
τραγουδήσω
θα κάτσω σ’ ένα τραπεζάκι
και θα ζητήσω από το Μπάμπη ένα νεράκι
Αποτυπώνοντας τον Ταχτσή εκτός Αθήνα, το Ένας Έλληνας δράκος στο Λονδίνο κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2002 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη. Πρόκειται για μεταθανάτια συλλογή κειμένων με αυτοβιογραφικό, ταξιδιωτικό και αναμνησιακό χαρακτήρα.
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: Ο Κώστας Ταχτσής χαρακτηρίζεται, πέρα βέβαια από τα λογοτεχνικά του προσόντα, που τα συνάγουμε από τη μελέτη των βιβλίων του, από μεγάλη εξυπνάδα. Είναι πανθομολογουμένως ένας εύστροφος άνθρωπος τολμηρός, με ιδιαίτερη παρρησία. Όταν βλέπει το στραβό, αυτό με το οποίο δεν συμφωνεί, το λέει κατάμουτρα κι ας γίνει ό,τι θέλει. Υπάρχουν πολλά ανέκδοτα για την παρρησία του. Αλλά θα ήθελα κάπως ιστορικότερα να μιλήσω για το πρόσωπό του. Με τον Ταχτσή έχουμε πολλά κοινά σημεία. Πρώτα πρώτα είμαστε γεννημένοι και οι δύο στη Θεσσαλονίκη, τον ίδιο χρόνο: το 1927. Ο Ταχτσής είναι λίγο μεγαλύτερός μου. Αυτό μου το έχει πει, αλλά το έχω κιόλας σημειωμένο. Το σημείωσα σε μια ευκαιρία που δόθηκε. Δηλαδή προ ετών. Προ 12 συγκεκριμένα ετών. Ο Ταχτσής μου έστειλε ένα γράμμα στη Θεσσαλονίκη και μου έλεγε «Βγάλε μου, σε παρακαλώ, ένα πιστοποιητικό από το ληξιαρχείο, γιατί το θέλω». Έτρεξα εγώ, έβγαλα το πιστοποιητικό, αλλά όταν είδα την τόσο κοντινή ηλικία μας, σημείωσα τα στοιχεία σ’ ένα τετράδιο το οποίο ακόμα χρησιμοποιώ. Σ’ ένα τετράδιο όπου έχω τηλέφωνα και διευθύνσεις φίλων, γνωστών κ.τ.λ.