Τη νύχτα που όλοι έβλεπαν Eurovision, εγώ είδα το Smalltown Boy στο θέατρο

Ό

Διαβάστε επίσης:Ο Χρήστος Πασσαλής γράφει για την Popaganda το Α-Ω της νέας του παράστασης

Ο ίδιος εντόπισε πολλά σημεία προσωπικής ταύτισης. Τα ζητήματα της σχέσης με τους γονείς –η ανάγκη να τους «σκοτώσουμε» συμβολικά κάποια στιγμή για να μπορέσουμε να υπάρξουμε, και αργότερα να τους αγαπήσουμε ξανά– τον αφορούν άμεσα. Η παρουσία ενός νευροδιαφορετικού πατέρα στο έργο έχει για εκείνον ιδιαίτερη σημασία, καθώς αγγίζει και τη δική του εμπειρία. Παράλληλα, τα queer στοιχεία της ιστορίας συναντούν και τη δική του διαδρομή. Όλα αυτά τον οδήγησαν να αναγνωρίζει κομμάτια του εαυτού του σε διαφορετικές γωνιές του κειμένου.

Διαβάστε επίσης:Ο Κώστας Νικούλι πιστεύει πως τα βιώματα μας είναι ο θησαυρός μας

Ο Εμμανουήλ, μαθαίνω, δεν έχει σχέση καταγωγής με την Κρήτη, ωστόσο την αγαπά πολύ. Έχει περάσει πολλά καλοκαίρια στα χωριά φίλων του και νιώθει οικειότητα με τον τόπο και τις αντιφάσεις του. Το κείμενο τον κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Διακρίνει σε αυτό μια δυνατή αφήγηση που, ακόμη κι όταν αγγίζει σκοτεινά σημεία, διατηρεί μια ελευθερία στη ματιά και στη σκέψη. Αν τον ρωτήσεις τι τον συγκίνησε περισσότερο, θα σου πει «ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται το θέατρο ως εργαλείο επεξεργασίας του τραύματος – ως μέσο για να κατανοήσει κανείς βαθύτερα τον εαυτό του και τους άλλους». Όπως επισημαίνει, το έργο προτείνει έναν άλλο τρόπο θέασης της πραγματικότητας: ένα βλέμμα που δεν αποκτάται εύκολα, αλλά μέσα από δοκιμασίες. Αν καταφέρει κανείς να το αποκτήσει, μπορεί να δει τον εαυτό του από απόσταση, «σαν μια χρωματιστή φιγούρα», να αντέξει και να βάλει τα πράγματα στο σωστό τους μέγεθος.