Ο Κώστας Νικούλι πιστεύει πως τα βιώματα μας είναι ο θησαυρός μας

Σ

Διαβάστε επίσης:Ο Χρήστος Πασσαλής γράφει για την Popaganda το Α-Ω της νέας του παράστασης

© Margarita Yoko Nikitaki

Διαβάστε επίσης:Χαράλαμπος Γωγιός & Σάββας Στρούμπος: «Σκάβοντας» στο σκοτάδι του Κάφκα

Η επαφή με την εικόνα του πατέρα έχει κυρίαρχη θέση στο έργο. Μιλάμε όμως για έναν απόντα πατέρα. Εσύ δεν είχες τέτοια εμπειρία. Πώς το πλησίασες; Νομίζω ότι πάντα υπάρχει αυτό το «σύνδρομο» του πατέρα, με κάποιον τρόπο. Ακουμπάς εκεί. Αλλά το σκέφτηκα κι αλλιώς. Πώς θα ήταν μια ιδανική ή έστω βιώσιμη σχέση; Γιατί στο έργο, ο χαρακτήρας μιλάει για τον πατέρα του επειδή δεν είναι εκεί. Αν ήταν, ίσως να μην έλεγε τίποτα από αυτά. Η απουσία επιτρέπει να ειπωθούν πράγματα που αλλιώς δεν θα λέγονταν. Και ναι, υπάρχει αυτό που λέμε ότι όταν χάνεις κάτι το εκτιμάς. Αλλά για μένα έχει περισσότερο να κάνει με το πώς θα μπορούσε να υπάρξει μια σχέση με επικοινωνία. Όχι ιδανική αλλά βιώσιμη. Ανθρώπινη. Η απουσία, ακόμα κι αν δεν είναι οριστική, υπάρχει. Στα παιδικά χρόνια, για παράδειγμα. Οι γονείς μου δούλευαν φουλ, οπότε υπήρχε αυτή η απουσία. Με κάποιον τρόπο μεγάλωσα μόνος μου. Και καταλαβαίνεις ότι ένα παιδί δεν θέλει τρελά πράγματα. Θέλει την παρουσία των γονιών του, να είναι εκεί. 

Πόσο έχουν αλλάξει οι σκέψεις γύρω από αυτό το θέμα; Με την πατρότητα εννοώ. Όταν μπαίνει στη μέση η πατρότητα, αλλάζουν όλα αυτά. Αλλάζουν οι σκέψεις, οι αγωνίες. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι τα όριά σου είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που νόμιζες. Εγώ το βιώνω και πολύ πρακτικά, σαν μια πηγή ενέργειας που δεν σταματάει. Παλιά, αν κοιμόμουν τέσσερις ώρες για δυο μέρες, διαλυόμουν. Τώρα μπορώ να το κάνω για μια ολόκληρη εβδομάδα, δουλεύοντας παράλληλα, και να αντέχω. Δεν μπορώ να πω ότι «κλατάρω».

Και τι άλλο; Μια τρυφερότητα… πολύ βαθιά. Το να κοιμάμαι με τον γιο μου, για παράδειγμα, μου δίνει απίστευτη δύναμη. Μου γεννά συναισθήματα που δεν ήξερα ότι έχω. Το τι σημαίνει αγάπη. Δεν ξέρω αν το είχα νιώσει έτσι πριν. Είναι κάτι πολύ όμορφο. Και η επικοινωνία μαζί του επίσης.

Φόβο ένιωσες; Όσο ενημερώνεσαι για το τι συμβαίνει τώρα εκεί έξω στον κόσμο, παθαίνει μικρές κρίσεις πανικού. Ο φόβος του θανάτου έρχεται ξανά και ξανά. Όμως, αυτό σε κάνει πιο υπεύθυνο.Ο φόβος μετατοπίζεται, γίνεται πλαίσιο, συνείδηση της πορείας σου.

Σκέφτεσαι τι θα δουν οι νέες γενιές μεγαλώνοντας, πράγματα που εσύ ίσως δεν υποψιάζεσαι καν αυτή τη στγμή; Πιθανόν να ζήσουν πράγματα που εμείς δεν θα προλάβουμε- ίσως ακόμα και αυτό το διάστημα. Όταν ήμουν μικρός φανταζόμουν να φτάσω στο φεγγάρι. Τώρα σκέφτομαι ότι ίσως το παιδί μου θα το κάνει πιο εύκολα. Και είναι μια ελπίδα αυτό.

Τι είδους γονιός θα ήθελες να γίνεις; Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να μπω πολύ σε αυτό. Με πνίγει. Παρόλα αυτά, πιάνω τον εαυτό μου να γίνεται πιο προσεκτικός. Υπάρχει ένας πρωτογενής φόβος, ο φόβος για τη ζωή, για την απώλεια. Και σκέφτομαι τι πρότυπο θα ήθελα να έχω.

Με τον πατέρα σου πως ήσουν; Υπήρχε μια σχέση που έμοιαζε με φιλία. Μετά, στην εφηβεία, αυτό γκρεμίστηκε – γιατί δεν είμαστε φίλοι, είμαστε πατέρας και γιος. Οπότε τώρα σκέφτομαι πώς μπορείς να κρατήσεις κάτι από αυτό, αλλά με έναν πιο συνειδητό τρόπο. Κι από την άλλη, υπάρχει κι αυτό το στερεοτυπικό, ότι και καλά ο πατέρας μαθαίνει στο παιδί το ρίσκο, το πώς να φτάνει στα όριά του, να φοβάται και μετά να τα ξεπερνά. Κάπως το σκέφτομαι κι εγώ αυτό. Να αφήσεις το παιδί να δοκιμάσει, να εκτεθεί, να ζήσει. Να αφεθεί στη ζωή. Εντάξει, όχι επικίνδυνα.

Φαντάζεσαι πράγματα που θα κάνετε χρόνια μετά; Ε ναι, να ταξιδεύουμε μαζί, να πηγαίνουμε στο γήπεδο, να παίζουμε μπάλα. Λέω καμιά φορά στους φίλους μου ότι όταν θα είμαι πενήντα, εκείνος θα είναι είκοσι και θα παίζουμε μαζί. Όνειρα.

Πιάνεις τον εαυτό σου τώρα να καταλαβαίνει καλύτερα τη σχέση σου με τον πατέρα σου; Ναι, ναι, πιάνω τον εαυτό μου να τον καταλαβαίνει διαφορετικά. Και το πιο αστείο; Αρχίζω να του μοιάζω. Αρχίζω να γίνομαι ο πατέρας μου, απευθείας. Θέλω να πιστεύω ότι, επειδή το συνειδητοποιώ, θα μπορέσω να πάρω έναν άλλο δρόμο, να κρατήσω κάποια πράγματα και να αλλάξω κάποια άλλα. Αλλά είναι και αναπόφευκτο ως έναν βαθμό. Δεν μπορείς να ξεφύγεις εντελώς από αυτό που είσαι, από το DNA σου, από τα βιώματά σου. Και τελικά, ίσως αυτά να είναι και ο θησαυρός μας. Αυτό που μας κάνει μοναδικούς. Το πιο παράξενο είναι ότι όταν βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο και οι τρεις μαζί, ο πατέρας μου, ο γιος μου κι εγώ, αλλάζουν οι ρόλοι. Ο πατέρας μου γίνεται πιο παιδί κι εγώ, χωρίς να το καταλάβω, γίνομαι πιο πατέρας. Και για τους δύο. Και κάθομαι και τους χαζεύω.