Χρήστος Θεοδωρίδης: «Δεν θεωρώ τις ιδέες μου κάτι ιερό. Αν δεν λειτουργούν, τις πετάω»

Τ

Διαβάστε επίσης:Ο Χρήστος Πασσαλής γράφει για την Popaganda το Α-Ω της νέας του παράστασης

Τον αγγίζει επίσης η ιστορία του Ιμπραήμ, μέσα από το βλέμμα του αδελφού του. Εκεί ήθελε να αγγίξει θέματα όπως ο πόλεμος στην Παλαιστίνη ή η ζωή ενός γκέι ανθρώπου που δεν τον αφήνουν να ζήσει όπως θα ήθελε να ζήσει. Κάτι που, μαζί με την Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου στη δραματουργία, θέλησε να το κάνει με πλάγιο τρόπο. «Όχι από τον ίδιο τον άνθρωπο που έζησε την καταπίεση, αλλά από κάποιον που δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί τη διαφορετικότητα. Που κάνει λάθη, αλλά οδηγείται από αγάπη». Γιατί, όπως λέει, η κοινωνία δεν είναι μονολιθική. «Έχουμε συνηθίσει να τσουβαλιάζουμε τους ανθρώπους. Αλλά αυτοί έχουν διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες. Κάποιοι δεν ξέρουν πώς να σταθούν – όχι γιατί είναι εχθρικοί, αλλά γιατί δεν έχουν μάθει πως να το κάνουν».

Διαβάστε επίσης:Ο Κώστας Νικούλι πιστεύει πως τα βιώματα μας είναι ο θησαυρός μας

Του επισημαίνω πως βρήκα τη χορογραφία της Ξένιας Θεμελή συναρπαστική. «Η κίνηση εδώ μπήκε πιο μετά» λέει, «όταν άρχισε το άνοιγμα προς το κοινωνικό σύνολο. Όταν οι μονάδες γίνονται κοινότητα. Ξεκινάω πάντα από την αρχή. Προχωράω το έργο και βλέπω πού με οδηγεί συναισθηματικά και νοητικά. Και χρησιμοποιώ τον χορό και τη μουσική ως συμπλήρωμα του λόγου. Τα χρησιμοποιώ για να γεμίσουν κενά. Να ανοίξουν λίγο το νόημα σε σκέψεις και συναισθήματα του θεατή. Να μπει ένα έξτρα στοιχείο που να ανθίζει».

Ο Χρήστος Θεοδωρίδης αγαπά τη σκηνή γεμάτη σώματα. Αλλά όχι συγχρονισμένα με στρατιωτική ακρίβεια. «Δεν με ενδιαφέρει ο απόλυτος συντονισμός» διευκρινίζει. «Με ενδιαφέρει η προσωπική κίνηση του καθενός. Πώς κινείται ένα σώμα. Και το πώς κινείται έχει να κάνει με το πώς σκέφτεται». Στις ακροάσεις τον ενδιαφέρει περισσότερο ο τρόπος σκέψης από τη δεξιοτεχνία. «Τα σκιλς τα βλέπεις. Αλλά αυτό που με γοητεύει είναι η σκέψη. Δεν θέλω να σκηνοθετήσω τη δική μου γκλάβα. Θέλω να σκηνοθετήσω ανθρώπους». Ο θίασος, επομένως, συγκροτείται σαν παζλ. «Έχω στο μυαλό μου ποιότητες. Ψάχνω τις κουκκίδες που θα το συμπληρώσουν. Κάποιες φορές όμως, ένας άνθρωπος σε αλλάζει. Και αλλάζεις κι εσύ την οπτική σου».

Ο Χρήστος το καλοκαίρι θα σκηνοθετήσει τους «Πέρσες» του Αισχύλου. Δεν είχε ασχοληθεί ξανά με αρχαίο δράμα, μέχρι που διάβασε ξανά τη μετάφραση του Μουλά και επικοινώνησε με το έργο. Ο οδηγός του είναι η μετάφραση. «Έχει μια ισορροπία ποίησης και ωμότητας», λέει. «Αλλά ας τελειώνουμε με την ιδέα ότι ξέρουμε πώς ήταν τα αρχαία έργα. Δεν ξέρουμε τίποτα. Πηγαίνουμε στα τυφλά, με βάση τη μελέτη και το ένστικτο. Και δυστυχώς είμαστε και λίγο απαίδευτοι ως κοινωνία, γιατί νομίζουμε ότι ξέρουμε πως ήταν και όταν δεν τα βλέπουμε έτσι, λέμε ότι είναι λάθος. Δεν αισθανόμαστε την κάθαρση. Δηλαδή πότε αισθάνθηκες κάθαρση; Ειλικρινά; Μόνο μια εικασία έχεις. Τίποτα άλλο».

Τον ρωτάω αν αγχώνεται. Όχι, μου λέει, γιατί αφοσιώνεται σε αυτό που αγαπά. Ποτέ δεν χάθηκε δεξιά-αριστερά. Έκανε μόνο αυτό που ήθελε, με όποιο κόστος. Μπορεί να έκανε μια δουλειά κάθε δυο-τρία χρόνια, αλλά ήταν οκ με αυτό. «Κοιμόμουν τα βράδια πιο ήσυχος», θυμάται. «Αν αισθάνεσαι ότι έκανες το καλύτερο που μπορούσες τη δεδομένη στιγμή, δεν μπορείς να έχεις αντίδραση. Δεν έχω πρόθεση να κάνω τον έξυπνο ή τον πρωτότυπο. Κάνω αυτό που μπορώ με το νόημα κάθε έργου». Δεν βιώνει τις μεγάλες παραγωγές ως θρίαμβο. Αφήνεται στη διαδικασία. Αυτή τον κινητοποιεί. «Έξι χιλιάδες χωρητικότητα στην Επίδαυρο. Οκ. Τηρουμένων των αναλογιών, η ουσία, αυτό που δίνεις, είναι που θα καλέσει τον κόσμο. Θα κάνω αυτό που μπορώ. Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Είμαι σίγουρος ότι θα ακούσω πράγματα. Δεν υπάρχει περίπτωση να τη γλιτώσω. Αλλά, εντάξει, ιτς οκ».

Τι είναι όμως οι Πέρσες γι’ αυτόν σήμερα; «Είναι όλοι αυτοί που θρηνούν ανθρώπους που χάθηκαν και δεν έπρεπε να χαθούν. Θα το πάω αντιπολεμικά. Γιατί αυτό αφορά αυτή τη στιγμή την κοινωνία. Είμαστε στα πρόθυρα ενός τρίτου παγκόσμιου. Και μόνο χειρότερα πάνε τα πράγματα».