ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΛΛΗΣμια τελετουργία. Με αυτή την ελπίδα πηγαίνω στο θέατρο και έτσι ελπίζω να είναι και οι δικές μας παραστάσεις, τελετουργικές. Καμιά φορά νιώθω πως το θέατρο που κάνω είναι παλιομοδίτικο…».
Το κοινό διαφέρει από χώρα σε χώρα;
«Ετσι πίστευα και εξακολουθώ να το πιστεύω, αλλά λιγότερο από πριν, γιατί έχουμε όλο και περισσότερες κοινές αναφορές. Ο κόσμος γίνεται όλο και πιο μικρός. Νοιάζομαι για το κοινό, με ενδιαφέρει να μην πλήττει. Και η παράσταση που κάνω να λειτουργεί και να εμπεριέχει αναφορές – μουσικές, λέξεις, καταστάσεις, συναισθήματα – που μοιραζόμαστε όλοι, σε όλα τα μέρη του κόσμου».
Λειτουργείτε συναισθηματικά ως καλλιτέχνης;
«Ναι, θα έλεγα ότι είμαι συναισθηματικός. Η τέχνη για εμένα είναι πολύ προσωπική υπόθεση. Με τις παραστάσεις προσπαθώ να ξεφεύγω. Θέλουμε να είμαστε όσο πιο έντιμοι και τίμιοι γίνεται απέναντι στο κοινό για να μπορούμε να είμαστε αληθινοί. Γι’ αυτό δουλεύω και με προσωπικές ιστορίες της ομάδας. Θέλω ο κόσμος να σκέφτεται ότι θα μπορούσε να είναι στη θέση μας».
«Συνεργάζεστε» με την τεχνολογία;
«Φοβάμαι την τεχνολογία στο θέατρο. Μπορεί να χρησιμοποιώ την Τεχνητή Νοημοσύνη για πρακτικούς λόγους στην καθημερινότητά μου και στο κινητό, αλλά παράλληλα νιώθω τρόμο, γιατί βλέπω τι έχουν κάνει όλα αυτά στην κοινωνία μας. Ο,τι κάνουμε στο smartphone συνδέεται με το χρήμα και πάει λέγοντας… Οχι ότι πιστεύω στις σκοτεινές δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν την κοινωνία – βέβαια κάποιοι είναι όντως κακοί και μας χειραγωγούν. Αλλά δεν πιστεύω σε θεωρίες συνωμοσίας. Ο,τι κάνουμε το κάνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, επιτρέποντας στο χρήμα να επηρεάσει τα πάντα. Αυτή η λαιμαργία που έχουμε είναι ασταμάτητη.
Μου αρέσουν όλα αυτά που προσφέρει η τεχνολογία, το πόσο έχει διευκολυνθεί η ζωή μου, αλλά, καμιά φορά, όταν πρόκειται να ταξιδέψω, σκέφτομαι ότι θα ήθελα να μιλήσω με έναν ταξιδιωτικό πράκτορα, να ανταλλάξουμε μια κουβέντα, να έχω επαφή με έναν άνθρωπο».
Ποιος είναι ο ρόλος της τέχνης στη σύγχρονη κοινωνία;
«Πιστεύω πολύ στον ρόλο της τέχνης. Θεωρώ ότι είναι μεγάλο προνόμιο να δουλεύεις με τις παραστατικές τέχνες. Κοιτάξτε τώρα, εγώ, από τη Νορβηγία ήρθα στην Ελλάδα και θα παρουσιάσω δουλειά μου στην Επίδαυρο. Ακόμα και ένας άνθρωπος να επηρεαστεί από αυτό που θα δει, θα είμαι ευτυχής – και μπορεί να συμβεί. Είναι προνόμιο και ευθύνη.
Στο θέατρο το κοινό ακούει και δεν μιλάει, και αυτό είναι καταπληκτικό γιατί δεν συμβαίνει πια. Πού αλλού ο κόσμος μόνο ακούει; Αυτή την ευθύνη πρέπει να την προστατεύσουμε».
Τη νιώθετε;
«Μια μικρή ευθύνη την αισθάνομαι. Και είμαι πανευτυχής γι’ αυτές τις λίγες φορές που κάποιος με σταμάτησε στον δρόμο για να με ευχαριστήσει που με την παράστασή μου του άλλαξα τη ζωή. Δεν είναι λίγο. Επηρεάζομαι κι εγώ από μια παράσταση, από μια ταινία. Και ελπίζω ότι μπορούμε και εμείς να εμπνεύσουμε».
INFO
«Αντιγόνη», του Alan Lucien yen: Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, στις 7 και 8 Αυγούστου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.