Skip to content
Λιγότερο απο 1 λεπτό Διάρκεια άρθρου: Λεπτά

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά: Νοσταλγία και συγκίνηση στη βράβευση των ηθοποιών της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου

«Στην ευρύτερη περιοχή της γειτονιάς μου ευδοκιμούσαν τουλάχιστον 15 κινηματογράφοι. Κάποιοι από αυτούς με προβολές από τις 14:00 το μεσημέρι. Πασατέμπος και ηλιόσπορος καταναλώνονταν σε ποσότητες, αλλά και το αναψυκτικό Tam-Tam της εποχής και το σάμαλι, το παστέλι και το κωκ. Εδώ φτιάχνονταν τα όνειρα. Ο Έλληνας είχε ματώσει από έναν πόλεμο, είχε ανάγκη να δροσίσει το χειλάκι του με γέλιο, ήθελε λίγο παραμύθι, να ταξιδέψει, να ξεχάσει τη φτώχεια του και τα βάσανά του, ήθελε χρόνο να επουλώσει τις πληγές του. Η κλειστή αίθουσα με τη χαρακτηριστική μυρωδιά της κουρτίνας τον χειμώνα και τα θερινά σινεμά με την ευωδιά του αγιοκλήματος και των γιασεμιών το καλοκαίρι ταξίδεψαν γενιές Ελλήνων…»: Η παραπάνω γλαφυρή διήγηση του Στέλιου Μάινα αναβίωσε, με συγκινητικό τρόπο, τη νοσταλγική χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου


Η Καίτη Ιμπροχώρη



«Οι καλλιτέχνιδες και οι καλλιτέχνες που έχουμε τη χαρά να τιμούμε σήμερα μετρούν πολλές δεκαετίες πορείας και πρόλαβαν, περισσότερο ή λιγότερο, τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, η οποία εν πολλοίς συνδέεται με τη Φίνος Φιλμ και τον ίδιο τον Φιλοποίμενα Φίνο. Έναν ασυμβίβαστο και ρομαντικό λάτρη του κινηματογράφου, ο οποίος αρνήθηκε πεισματικά μέχρι το φυσικό του τέλος να μεταπηδήσει στην αρτιγέννητη, αλλά επελαύνουσα τότε, τηλεόραση. Τον πληρέστερο ίσως άνθρωπο του σινεμά, που πέρασε από την Ελλάδα, ο οποίος έχτισε μια μικρή αυτοκρατορία και ανέδειξε πάμπολλους ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σεναριογράφους, τεχνικούς, που έμελλε να διαγράψουν μετεωρική πορεία, έχοντας περάσει από το “σχολείο” της Φίνος Φιλμ» επισήμανε η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη



Η συγκίνηση των τιμώμενων προσώπων ήταν μεγάλη βλέποντας σημαντικές στιγμές της ζωής και της καριέρας τους να περνούν ξανά μπροστά από τα μάτια τους. «Το σημαντικότερο είναι ότι οι άνθρωποι που πήγαιναν στον κινηματογράφο πλήρωναν ένα αντίτιμο εισιτηρίου, δεν πατούσαν ένα κουμπί στο σπίτι τους» επισήμανε ο Βασίλης Καΐλας που βρέθηκε στα κινηματογραφικά γυρίσματα από τα τέσσερά του χρόνια ενώ ο Σωτήρης Τζεβελέκος θυμήθηκε τους μεγάλους δασκάλους του μεταξύ των οποίων η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Νίκος Σταυρίδης, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Μίμης Φωτόπουλος, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος.



«Είμαι πολύ ευχαριστημένη που επαναλαμβάνουμε αυτό που ζήσαμε στη Θεσσαλονίκη. Ευχαριστούμε το Φεστιβάλ και ευχαριστούμε όλους εσάς που ήρθατε εδώ. Το μέλλον μάς αξίζει. Έχουμε πολύ ακόμα μπροστά μας» είπε η Άννα Φόνσου ενώ η Καίτη Ιμπροχώρη σημείωσε πως «η τέχνη βοηθάει να κατανοήσουμε την κοινωνία και να προσπαθήσουμε να την κάνουμε καλύτερη».



Η Μαρία Ιωαννίδου δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί στην τσίχλα, το κινηματογραφικό σήμα κατατεθέν της: «Ο Δαλιανίδης μια φορά με είδε να μασάω τσίχλα και μου είπε: “Κοριτσάκι δεν έχεις ταλέντο εσύ, η τσίχλα σου έχει”. Και από τότε μασάω τσίχλα, αλλά τη μασάω με πολύ στιλ».



«Είχα την τύχη να έχω δύο ζωές, τη ζωή μου στο σπίτι μου και τη ζωή του κινηματογράφου. Είμαι πολύ ευτυχισμένη που μπορώ να αναπνέω, να υπάρχω, να συμμετέχω σε όσα συμβαίνουν γύρω μου. Αυτό μου δίνει ζωή» εξομολογήθηκε η Αλεξάνδρα Λαδικού,

Βραβεία απονεμήθηκαν επίσης στους ηθοποιούς Ζωζώ Σαπουντζάκη, Νίκο Τσούκα, Ξένια Καλογεροπούλου που δεν κατάφεραν να δώσουν το παρών.

Το πρωτότυπο άρθρο https://www.protothema.gr/culture/article/1832168/dimotiko-theatro-peiraia-nostalgia-kai-suginisi-sti-vraveusi-ton-ithopoion-tis-hrusis-epohis/?utm_source=rss ανήκει στο Πρώτο Θέμα: Πολιτισμός .