Όταν ένα τέρας της θάλασσας απελευθερώνεται από παγόβουνο απειλώντας όλα τα είδη του βυθού, ο μικρός Βίνσεντ, μια μεγάπτερη φάλαινα που αμφιβάλει για τις ικανότητές της, ξεκινά να βρει τον χαμένο από χρόνια πατέρα της, καθώς σύμφωνα με τον θρύλο μόνο το δικό του τραγούδι μπορεί να τους γλιτώσει. Εκτός κι αν το μουσικό ταλέντο είναι… κληρονομικό!
Το μοναδικό (ίσως) στοιχείο που κάνει τούτη τη γερμανοκαναδοτσέχικη (!) συμπαραγωγή να επιπλέει κάπως (συγκριτικά με τα δεκάδες ανάλογα εγχειρήματα της animated φτήνιας που παρακολουθούμε σωρηδόν ανά εβδομάδα), είναι το σαφές και άκρως καλοδεχούμενο οικολογικό μήνυμα που πρεσβεύει. Ο θαλάσσιος πλούτος της Γης κινδυνεύει και αυτό είναι κάτι που γίνεται απόλυτα σαφές στους μικρούς θεατές του «Τραγουδιού της Μικρής Φάλαινας». Σε ένα πιο προσωπικό επίπεδο, αναφέρω πως ο κόσμος του βυθού με γοήτευε πάντα πολύ περισσότερο από εκείνον της ξηράς, κάνοντας (τόσο δα, έστω) κομματάκι πιο ανεκτή την παρακολούθηση του φιλμ. Το πρόβλημα, εν τούτοις, είναι πως έχω περάσει προ πολλού την ηλικία των… πέντε ετών, παύοντας (φευ!) να λογίζομαι ως μέλος του target group τούτου του έργου.
Το στόρι βασίζεται στο τυπικό μοτίβο του ταξιδιού αυτογνωσίας ενός απρόθυμου ήρωα, παίρνοντας σαφή «δάνεια» από το «Ψάχνοντας τον Νέμο» (2003) και το ντισνεϊκό αρχέτυπο του είδους «Μπάμπι» (1942). Αμφότερα, βέβαια, είναι δημοφιλέστατα και κλασικά στο είδος τους, κάτι που τούτη η «Μικρή Φάλαινα» δεν έχει τα φόντα να πετύχει, διότι της λείπει η φαντασία, το χιούμορ, η ζεστασιά και η σεναριακή συνοχή. Όσο και να το παλεύει σε όλους τους τομείς, άπαξ της εξαφάνισης του θρυλικού… Φαλαινοντορεμή με το τραγουδιστικό χάρισμα (δεν ξέρω πως τον αποκαλούν στην αυθεντική version, αλλά δεν γίνεται να μην παραδεχτώ πως το ντόπιο όνομα «γράφει»!), το σενάριο μπαίνει σε αυτόματο (και βαριεστημένο) πιλότο περιπλάνησης στον βυθό προς αναζήτησή του. Με συμπαραστάτες θαρραλέα φάλαινα όρκα και χαζοβιόλη ψαρούλη, ο μικρός Βίνσεντ αναγκάζεται να περάσει από χίλια μύρια κύματα μήπως και βρει τον πατέρα του…ή τη φωνή του, σώζοντας τους πάντες από τον τρόμο του επικίνδυνου θαλάσσιου τέρατος (το οποίο μοιάζει με συνδυασμό κράκεν και λεβιάθαν, στο όχι και τόσο τρομακτικό τους).
Το οπτικό κομμάτι δεν διαφέρει από τη συνήθη μετριότητα των δευτεροκλασάτων animation, θυμίζοντας εν πολλοίς τηλεοπτικές παραγωγές που για κάποιο λόγο βρήκαν τον δρόμο προς τους κινηματογράφους. Η πλοκή ακολουθεί τη μορφή μικρών «επεισοδίων», καθώς η χαρούμενη παρέα πρέπει να ξεπεράσει διάφορα εμπόδια μέχρι να φτάσει τον τελικό της στόχο, χαράσσοντας γενικά μια ανάλαφρη πορεία (το αντάμωμα με τα αφελή πλάσματα που επιδίδονται σε… yoga βγάζει ένα κάποιο γούστο). Ο (καλοπροαίρετος) οικολογικός διδακτισμός εμφανίζεται διάχυτος καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ, πλάι σε ισχυρές δόσεις μηνυμάτων περί οικογενειακής απώλειας και πίεσης προ του φόβου ανάληψης ευθυνών. Η πιτσιρικαρία μπορεί να «ψαρώσει» με όλα αυτά, όμως, οι ενήλικοι συνοδοί θα διακρίνουν πως τα εν λόγω ηθικά νοήματα έχουν μπει στο mixer αρκετά άτσαλα, δίχως να έχει ενδιαφερθεί ιδιαίτερα κάποιος εκ των γραφιάδων να τα ενσωματώσει σ’ ένα σενάριο που θα στέκει απόλυτα. Η τελική λύση που δίνεται (προ του ολέθριου κινδύνου) εμφανίζεται μεν στον βυθό, αλλά μάλλον από τον… ουρανό έρχεται, γεννώντας ταυτόχρονα σημαντικές απορίες για το πως ακριβώς δημιουργήθηκε η απειλή εξαρχής. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για έναν… Φαλαινοντορεμή!