Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Ο Βαλεντίνο στους «Τέσσερις Ιππότες της Αποκαλύψεως». Photo Credits: AP Photo
Σκηνή από την ταινία «Πέρα απ’ τα βράχια».
Με τη δεύτερη σύζυγό του, Νατάσα Ράμποβα. Photo Credits: AP Photo
Στιγμιότυπο από τον «Γιο του σεΐχη». Photo Credits: AP Photo
Ο Βαλεντίνο πέθανε πριν προλάβει να δει τι θα σήμαινε ο ήχος για τον κινηματογράφο, πριν προλάβει να ξαναχτίσει την καριέρα του πέρα από τον ρόλο του εραστή που τον φυλάκισε.
Και ίσως αυτό είναι το πιο τραγικό στοιχείο της ιστορίας του: πέθανε στην απόλυτη κορύφωση της φήμης του, χωρίς να προλάβει να μεγαλώσει, να γεράσει, να εξελιχθεί – έμεινε παγωμένος, για πάντα, στην εικόνα του τέλειου εραστή. Αυτό όμως το «πάγωμα» της εικόνας του είναι και το γεγονός που τον μετέτρεψε σε αρχέτυπο. Κάθε «λατίνος εραστής» που ακολούθησε, από τον Ραμόν Νοβάρο μέχρι τις πιο σύγχρονες εκδοχές της μεσογειακής αρρενωπότητας, πατάει πάνω σε ένα μοντέλο που εκείνος, χωρίς να το γνωρίζει, καθιέρωσε.
Σήμερα, 100 χρόνια μετά την αναχώρησή του, το όνομά του έχει αποσυνδεθεί εν μέρει από το έργο του – λίγοι θυμούνται σκηνή προς σκηνή τις ταινίες του –, και όμως παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα της κινηματογραφικής ιστορίας. Ο Ροντόλφο Βαλεντίνο δεν είναι πια απλώς ένας ηθοποιός· είναι ένα σύμβολο. Και ίσως η πιο καθαρή απόδειξη της παράδοξης αθανασίας που μπορεί να προσφέρει ο κινηματογράφος: ακόμη και όταν ο άνθρωπος σβήνει νωρίς, η εικόνα του μπορεί να συνεχίσει να ζει και να αποθεώνεται για πάντα.