Α
Κάποιες αναποδιές είναι εντελώς τραβηγμένες, ορισμένα αστεία πετυχαίνουν περισσότερο από άλλα και υπάρχουν στιγμές όπου καταλαβαίνεις ακριβώς προς τα πού πηγαίνει η ιστορία πολύ πριν φτάσουν εκεί οι χαρακτήρες, αλλά δεν με ενόχλησε. Αν δεχτείς το παράλογο χωρίς να απαιτήσεις manual χρήσης, το Για μια νύχτα μόνο γίνεται κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο συμπαθητικό, δηλαδή μια κωμωδία για δύο ανθρώπους που περιφέρονται μέσα σε μια πόλη, αποτυγχάνουν ξανά και ξανά να βρουν αυτό που νομίζουν ότι ψάχνουν και τελικά πέφτουν πάνω σε αυτό που πραγματικά χρειάζονται. Γι’ αυτό και μου θυμίζει τόσο πολύ τις κωμωδίες των ’80s, επειδή κι εκείνες έπαιρναν μια εντελώς εξωφρενική ιδέα, την ακολουθούσαν μέχρι τέλους και τελικά όλο αυτό γινόταν πολύ ρομαντικό. Και πραγματικά είναι ιδανική για θερινό σινεμά.
