Διανομέας ιατρικού υλικού αναλαμβάνει παράδοση τελευταίας στιγμής σε απομακρυσμένη πόλη και υπό δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Τα λεφτά είναι διπλά, οπότε αξίζει να «στήσει» την γκόμενά του, η οποία περνά κρίση λόγω (ανεπιθύμητης) εγκυμοσύνης. Εάν όλα αυτά δεν αρκούσαν για μια δύσκολη βραδιά, μια άγνωστη γυναίκα πέφτει από το πουθενά πάνω στ’ αμάξι του και… δεν λέει να πεθάνει!
Μέσα σε τέσσερα χρόνια, με μόλις τρεις ταινίες που σκηνοθέτησε, ο Ζακ Κρέγκερ κατέκτησε το είδος του σινεμά τρόμου καλπάζοντας! Μετά το «Barbarian» του 2022 (πόσω λάθος που δεν είχε κινηματογραφική διανομή στη χώρα μας…) και το περσινό «Weapons» (που τα Όσκαρ «θυμήθηκαν» μονάχα για ένα βραβείο στην κατηγορία του δεύτερου γυναικείου ρόλου, παραδοσιακά απαξιώνοντας το genre), έρχεται τώρα η σειρά της απόλυτης επιβεβαίωσης της αξίας του με τούτο το ολότελα διαφορετικό (από τις ανοησίες του παρελθόντος στο συγκεκριμένο και ονομαστό franchise) reboot του «Resident Evil». Ένα φιλμ τρόμου το οποίο μπορεί να «διχάσει» το κοινό του διότι μπορεί να ιδωθεί (αν όχι περισσότερο!) και ως… φαρσοκωμωδία!
Χωρίς να περιλαμβάνει τα πολλαπλά layers content για βαθύτερες σκέψεις που είχε μπολιάσει στο «Weapons», ο Κρέγκερ στήνει ένα εξωφρενικά ψυχαγωγικό horror σύμπαν που ταυτίζεται περισσότερο με την αφηγηματική παραδοξότητα και το σεναριακό «παιχνίδισμα» του «Barbarian» και υπογράφει ένα instant classic σκηνοθετικής μαεστρίας το οποίο μοιάζει να αποτίνει στιλιστικό φόρο τιμής στα (τουλάχιστον) δύο πρώτα φιλμ των αδελφών Κοέν («βλακώδες» χιούμορ στο καταστασιακό και «φρικαρισμένα» υπερκινητική κάμερα σε παλαβό συνεταιρισμό με το μοντάζ) και στο… σιχασιάρικο και ευφάνταστο υπερθέαμα μεταλλάξεων της «Απειλής» (1982) του Τζον Κάρπεντερ! Μάλιστα, τόσο γαμάτα πράγματα συμβαίνουν εδώ!
Ο ήρωας είναι ένας πανηλίθιος τύπος που παίρνει πάντοτε τις πιο λάθος αποφάσεις για το πως θα δράσει στην κάθε επόμενη… «πίστα» (μην ξεχνιόμαστε, από video game ξεκίνησε η όλη φάση του «Resident Evil» και το ύφος της μυθοπλασίας εδώ σαφώς παραπέμπει σε αυτό), προκαλώντας μία non-stop αλληλουχία από σεκάνς που μέχρι τέλους θα αδυνατείς να πιστέψεις πως συνέβησαν σε λιγότερο από 90 λεπτά (καθαρό χρόνο)!
Από τη στιγμή που ο Μπράιαν φτάνει στην πόλη του Ρακούν, η αδρεναλίνη εκτινάσσεται στα ύψη, το ήδη άφθονο gorefest ξεπερνά τα όρια του ανεκτού από τον μέσο θεατή και οι μεταλλάξεις των «ζόμπι» γίνονται ένα σουρεαλιστικό… έργο Τέχνης που αποκτά αναπάντεχα πολλές μορφές. Εάν «πρέπει» να αναζητήσει κανείς ψεγάδι στη δουλειά του Κρέγκερ, (αφού ζορίστηκα) θα στεκόμουν στο γεγονός της over the top αιματοβαμμένης εκκεντρικότητας του φιλμ σε συνδυασμό με ένα επίσης over the top κρετίνικο χιούμορ, στοιχεία τα οποία παλεύουν μεταξύ τους για το ποιο θα πρωτεύσει. Επίσης, η απουσία ουσιαστικού φινάλε μπορεί να αφήνει προφανείς υποσχέσεις για sequel, όμως, αφήνει εντελώς ξεκρέμαστο τον ήρωα. Που αν και βλάκας, είναι ο ήρωας σου. Είναι αυτός που θέλεις να προστατεύσεις για να επιζήσει και, στην τελική, να τον συγχωρέσεις γιατί τούτη την τόσο έξαλλα fun μιάμιση ώρα (θα) τη χρωστάς σ’ εκείνον. Και δεν θα βλέπεις την ώρα να δεις το που θα το πάει μετά!