Τηλεοπτικός παρουσιαστής και δημοσιογράφος γίνεται star της primetime ζώνης καταδιώκοντας άνδρες οι οποίοι είναι έτοιμοι να μετατραπούν σε sex offenders με θύματα ανηλίκους… δίχως να γνωρίζουν πως παρακολουθούνται από ολόκληρο συνεργείο με κάμερες. Εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα.
Ο ντοκιμαντερίστας Λανς Όπενχαϊμ υπογράφει την πρώτη του fiction ταινία μεγάλου μήκους, δίχως να απομακρύνεται ιδιαίτερα από το είδος που γνωρίζει καλά, καθώς το σενάριο του «Primetime» παίρνει ένα πραγματικό τηλεοπτικό φαινόμενο και πραγματικά πρόσωπα / συμβάντα και τα μετατρέπει σε μυθοπλαστικό θρίλερ.
Το φιλμ ουσιαστικά αποτελεί μυθοπλαστική δραματοποίηση με πηγή έμπνευσης την τηλεοπτική δράση του παρουσιαστή και δημοσιογράφου Κρις Χάνσεν, ο οποίος στο πλαίσιο της εκπομπής του NBC «Dateline» έστηνε παγίδες σε άνδρες που πίστευαν ότι επικοινωνούσαν διαδικτυακά με ανήλικους. Οι συναντήσεις (με προφανή σεξουαλικό σκοπό) γίνονταν σε ειδικά διαμορφωμένα σπίτια και καταγράφονταν με κρυφές κάμερες, μέχρι τη στιγμή της αποκάλυψης του τηλεοπτικού συνεργείου και της «λυτρωτικής» εμφάνισης των αστυνομικών.
Η Όπενχαϊμ ισορροπεί πάνω σε μια λεπτή γραμμή που δεν ξεχωρίζει τόσο το προορισμένο για τηλεοπτική κατανάλωση θέαμα από την πραγματικότητα, σατιρίζοντας απόλυτα καυστικά την οφθαλμολαγνεία του reality προγράμματος, τοποθετώντας παράλληλα τον θεατή στον άβολο ρόλο του «συνένοχου» ο οποίος παρακολουθεί (υποχρεωτικά αμέτοχος) τα πάντα από την άλλη πλευρά της οθόνης / κάμερας, δίχως τη δυνατότητα… ν’ αλλάξει κανάλι ή να κλείσει την τηλεόραση! Οπότε, από τη μία λαμβάνει το μήνυμα του περιεχομένου της ταινίας (που, ευτυχώς, ποτέ δεν επιχειρεί να γίνει διδακτικό), ενώ από την άλλη «παίζει» με τη συνείδησή του που δύναται να διχαστεί ανάμεσα στο συναρπαστικά ψυχαγωγικό ή το ενοχικά αποκρουστικό.
Αφηγηματικά το «Primetime», αν και θυμίζει σε ύφος το καταγγελτικό σινεμά της δεκαετίας του ’70, με μία υποψία πολιτικής χροιάς, βασίζεται σ’ έναν απόλυτα σύγχρονο και σημερινό ρυθμό που τρέχει αβίαστα με αποτελεσματικότητα και αυτοπεποίθηση, ξεπερνά σε κυνισμό και ενδιαφέρον τον «Νυχτερινό Ανταποκριτή» (2014) και ρίχνει τα βέλη του ακόμη και προς το επάγγελμα του ηθοποιού (πόσω μάλλον στην καταληκτική σεκάνς της ταχυδρομικής επιστολής…), ο οποίος για χάρη της διασημότητας μπορεί να υποδυθεί ακόμη κι ένα αληθινό… παρολίγον θύμα σεξουαλικής κακοποίησης σε exploitation show λαϊκισμού για τις μάζες που είναι ικανές ακόμη και να ξεπερνούν κάθε όριό του.
Κράτησα το καλύτερο για το τέλος: ο Ρόμπερτ Πάτινσον δεν αξίζει απλά μία οσκαρική υποψηφιότητα αλλά εξελίσσεται σ’ ένα πολλαπλών χρήσεων ταλέντο που βυθίζεται με σχεδόν παρανοϊκό τρόπο και αφοσίωση στην ψυχή των ρόλων του. Με ένα ξεδιάντροπα αυτάρεσκο χαμόγελο και την επιτηδευμένα ψυχρή σοβαρότητα ενός τηλεοπτικού παρουσιαστή, παρουσιάζει ευφυώς το πορτρέτο του πιο επικίνδυνου ναρκισσισμού που η μικρή οθόνη μπορεί να μας πλασάρει στην καθημερινότητά μας. Μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.