Τι γίνεται ωστόσο όταν ο δραματουργικός χρόνος μιας ταινίας όπως ο «Τηλεφονικός θάλαμο» (Phone booth, 2002) – με όμικρον, σωστά διαβάσατε – είναι μόλις μερικές απογευματινές ώρες και ο δραματουργικός χώρος της περιορισμένος σε ένα στον γύρω από έναν κλειστό τηλεφωνικό θάλαμο της Νέας Υόρκης; Στον τελευταίο μάλιστα όπως μαθαίνουμε τηλεφωνικό θάλαμο – κιόσκι της Νέας Υόρκης, όπου βρίσκεται ακινητοποιημένος ένας «ηλεκτρισμένος» Κόλιν Φάρελ, που για κάποιους λόγους απειλείται από έναν ελεύθερο σκοπευτή.
Σε μια τέτοια περίπτωση, πολύ εύκολα και πολύ σύντομα η ταινία μπορεί να σκάσει σαν μπαλόνι, κουρασμένη από την επανάληψη και τη δυσκολία ανανέωσης των ιδεών της. Αυτές ακριβώς τις παγίδες ο Τζόελ Σουμάχερ αποφεύγει βρίσκοντας τρόπους για να μας διατηρήσει ξάγρυπνους μέχρι το τέλος μιας ταινίας που δεν αγγίζει καν τη μιάμιση ώρα. Η γάτα και το ποντίκι για μια ακόμη φορά, με τη μικρή παρέμβαση ενός «σκύλου», του χρήσιμου καρατερίστα Φόρεστ Γουίτακερ που εδώ παίζει τον αστυνομικό- ισορροπιστή της έκρυθμης κατάστασης.