Αξιολύπητος παρίας, ο οποίος ποτέ δεν κατάφερε γίνει ο τρανός ποιητής που ονειρευόταν, διαβλέπει πηγαία ποιητική αξία στο πρόσωπο έφηβης μαθήτριάς του. Επιχειρεί να καλλιεργήσει το ταλέντο της ανοίγοντάς της λογοτεχνικούς δρόμους, όμως, η εποχή μας είναι πονηρή και οι ευγενείς προθέσεις συχνά παρεξηγούνται.
Οι απογοητεύσεις και οι αποτυχίες είναι συνυφασμένες με την καριέρα ενός καλλιτέχνη, εν τούτοις, ο Όσκαρ Ρεστρέπε φαίνεται πως έχει εισπράξει στη ζωή του μόνο τέτοιες. Η μικρή φήμη που απέκτησε στα νεανικά του χρόνια (χάρη στο βραβείο που η πρώτη του ποιητική συλλογή είχε κερδίσει), έχει ξεθωριάσει για τα καλά πια, με τον ίδιο να μοιάζει παντελώς ανίκανος ν’ αντιστρέψει την οικτρή κατάσταση στην οποία βρίσκεται μονίμως. Αναγκασμένος σε συγκατοίκηση με την άρρωστη μητέρα του λόγω ανύπαρκτου εισοδήματος, αποξενωμένος από την κόρη του καθώς αυτή ντρέπεται για λογαριασμό του και περιθωριοποιημένος από την τοπική λογοτεχνική λέσχη εξαιτίας της γραφικότητας που εμπνέει ως χαρακτήρας, ο Όσκαρ ζει μια ζωή γεμάτη ταπεινώσεις.
Η πρόσληψή του σε θέση καθηγητή γυμνασίου (έπειτα από μεσολάβηση της αδελφής του) δεν ήταν αυτό που ονειρευόταν να του συμβεί (αφού νιώθει πως είναι αποκλειστικά ταγμένος στην ποίηση), όμως, κάνει την ανάγκη φιλοτιμία. Η γνωριμία του με την φτωχή Γιουρλάντι δίνει προς στιγμήν ένα νόημα στην ύπαρξή του, αφού η νεαρή δείχνει πως διαθέτει ποιητική φλέβα. Βλέποντας (ίσως) στο πρόσωπό της όλα αυτά που ο ίδιος απέτυχε να γίνει, ο Όσκαρ το βάζει σκοπό να την μυήσει στους κύκλους της διανόησης, συμβουλεύοντάς την για το πως πρέπει να κινηθεί προκειμένου να πετύχει. Κάτι που (βεβαίως) είναι κάπως παράδοξο για έναν αποτυχημένο όπως αυτός.
Μένοντας μακριά από τα βίαια στερεότυπα των cartel για τα οποία «φημίζεται» η πατρίδα του, ο Κολομβιανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος Σιμόν Μέσα Σότο καταπιάνεται με τις υπαρξιακές αγωνίες των (φτωχών) κατοίκων της πόλης του Μεντεγίν, παραδίδοντας μια διεισδυτική όσο και σαρδόνια σάτιρα για τους θεσμούς της Τέχνης, αλλά και για εκείνους που θεωρούν πως έχουν παγιδευτεί στον μύθο της κατάρας του «βασανισμένου καλλιτέχνη». Από τη μία πλευρά, «Ο Ποιητής» λειτουργεί ως μια μαύρη κωμωδία που αποδομεί τη ναρκισσιστική σοβαροφάνεια της καλλιτεχνικής elite, ενώ από την άλλη λειτουργεί ως μια βαθιά μελαγχολική σπουδή χαρακτήρα για έναν άνθρωπο που βλέπει τη ζωή του να περνά ανεκμετάλλευτη, είτε εξαιτίας των δικών του ολέθριων σφαλμάτων, είτε λόγω του ανεδαφικού των προσδοκιών του.
Γυρισμένη σε φιλμ 16mm και χωρισμένη σε τέσσερα (αχρείαστα) κεφάλαια (τακτική η οποία ουδόλως επηρεάζει τη στρωτή αφηγηματική ροή), η ταινία αποπνέει αέρα cinéma vérité υπό το πρίσμα μιας άκρατης ιλαροτραγωδίας. Βασικότατο σημείο επιτυχίας της όλης προσέγγισης αποτελεί η επιλογή του ερασιτέχνη ηθοποιού Ουμπεϊμάρ Ρίος για τον πρωταγωνιστικό ρόλο (πρόκειται για έναν φίλο του σκηνοθέτη, καθηγητή λυκείου στην πραγματική του ζωή, ο οποίος ουδέποτε είχε στηθεί ξανά μπροστά από κάμερα!), καθώς το όλο παρουσιαστικό του, σε συνδυασμό με την αμηχανία των κινήσεών του, τις ξαφνικές του εντάσεις και το γεμάτο απόγνωση βλέμμα, υπογραμμίζουν την διαρκή του αμφιταλάντευση ανάμεσα στην έπαρση και την απόγνωση.
Ο ποιητής Όσκαρ ζει μονίμως σε μια φούσκα μεγαλείου, που όχι μόνο έχει σπάσει προ πολλού αλλά ελέγχεται (και) για την εξαρχής σπουδαιότητά της, ενώ ο άνθρωπος σινιόρ Ρεστρέπε διακρίνεται για την αφέλειά του, η οποία (ατυχώς γι’ αυτόν) μοιάζει να είναι ο παντοτινός σύμβουλός του. Ωστόσο, σε καμιά από τις δύο εκδοχές του εαυτού του ο Όσκαρ Ρεστρέπε δεν έχει καταλήξει να μοιάζει με την κουστωδία των αλαζονικών υποκριτών του καλλιτεχνικού κύκλου του Μεντεγίν (οι οποίοι έχουν συνηθίσει να αλληλομοιράζονται επαίνους μεταξύ τους), μιας και μέσα από τον ελαττωματικό, ταπεινωμένο του χαρακτήρα ξεπροβάλει κάτι βαθιά ανθρώπινο. Το μάθημα που παίρνει σχετικά με την παγίδα που κρύβεται πίσω από τις (όποιες) καλές προθέσεις είναι ελαφρώς αναμενόμενο ως ηθικό δίδαγμα, αν και στην προκειμένη τούτο σερβίρεται με καλοδεχούμενη γαρνιτούρα άφθονης ειρωνείας.