Όταν ήταν νέος, ο Όσκαρ Ρεστρέπο έβγαλε μια ποιητική συλλογή που βραβεύτηκε. Αντί όμως αυτή να ήταν η αρχή μιας λαμπρής καριέρας, ήταν το αποκορύφωμά της. Δύο βιβλία κατάφερε να βγάλει όλα κι όλα, μετά ποιος ξέρει τι έγινε, ίσως στέρεψε, ίσως γενικώς δεν, πάντως τον πήρε συνολικά η κάτω βόλτα, και τώρα, όχι πια νέος, αλλά μεσήλικος και δη παρατημένος, ζει με τη μαμά του, βασικά εκείνη τον ζει δηλαδή, είναι άνεργος, διαζευγμένος, αποξενωμένος από την έφηβη κόρη του, αλκοολικός, ακόμη όμως επηρμένος, αλλά και μαζί ματαιωμένος και πικρόχολος. Ίσως αν είχε αυτοκτονήσει κι εκείνος νέος, με μια σφαίρα στην καρδιά, σαν τον Χοσέ Ασουνσιόν Σίλβα, τον αγαπημένο του Κολομβιανό ποιητή, να είχε προλάβει την παρακμή του, και επίσης ίσως η ποιητική του αξία (και άρα και η καθολική του αξία) να είχε καταγραφεί αλλιώς στη συνείδηση των ανθρώπων. Έκανε όμως το λάθος να συνεχίσει να ζει και τώρα είναι αυτόπτης μάρτυρας της κατάρρευσής του.
Από εκεί και πέρα, την εξέλιξη που παίρνουν τα πράγματα στην ταινία του Σιμόν Μέσα Σότο δεν θα την υπαινιχθώ καν, για να μην κάνω σπόιλερ. Περιορίζομαι μόνο να πω ότι ενώ εκ των πραγμάτων δεν πρόκειται για υποπλοκή, αλλά μάλλον για πολύ δομικό στοιχείο της πλοκής της, δεν ξέρω τελικά πόσο βοηθάει την ταινία και πόσο την λοξοδρομεί.
Υπάρχουν στιγμές που το «Ένας Ποιητής» φλερτάρει με τη φλυαρία, αλλά ανήκει στις ταινίες που τα όποια ελαττώματά του θα ξεχαστούν μετά την προβολή και θα σου μείνει αυτό που μένει μετά τη φλυαρία. Και χωρίς να είναι μια μεγάλη ταινία, είναι σίγουρα αξιοσημείωτη και με τον τρόπο της ουσιαστική.
Ίσως εν τέλει δεν είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο να είσαι ποιητής (ή όποιου άλλου είδους δημιουργός), όσο το να μην είσαι ως άνθρωπος μαλάκας. Και σε αντίθεση με την ιδιότητα του ποιητή που τη δίνεις ο ίδιος στον εαυτό σου, την ιδιότητα του μαλάκα δεν θα τη δώσεις ο ίδιος, θα τη δώσουν οι πράξεις σου, τα κίνητρά σου, θα την κρίνουν οι άλλοι, άλλοτε δίκαια, άλλοτε άδικα. Αν και τελικά είναι μάλλον πολύ πιο εύκολο να συμβούν αδικίες στην κριτική αποτίμηση του ενός ή του άλλου λογοτεχνικού έργου, παρά στην αποτίμηση του τι πάστα ανθρώπου είσαι.