Το καλοκαίρι, πέρα από την ανεμελιά που παραδοσιακά φέρει, κρύβει μέσα του μια βαθιά, σχεδόν υπαρξιακή υπενθύμιση της ίδιας της ζωής.
Στο ποίημα «Άλλο ένα καλοκαίρι», ο Τίτος Πατρίκιος δεν συνθέτει απλώς μια ωδή στην εποχή του φωτός. Καταθέτει έναν συγκινητικό, αφοπλιστικά ειλικρινή απολογισμό ευγνωμοσύνης για το δώρο της ύπαρξης και την επίγνωση της θνητότητας.
Με αφετηρία τον φόβο της απώλειας, αποτυπωμένο στο «σκέψου να μην πρόφταινα», ο ποιητής μάς παρασύρει σε μια γιορτή των αισθήσεων και των συναισθημάτων.
Το καλοκαίρι του Οδυσσέα Ελύτη: «όλα τα πήρε τα πήγε πέρα τους όρκους που έτρεμαν στον αέρα»
Τ. Πατρίκιος, «Άλλο ένα καλοκαίρι»
Για σκέψου να μην πρόφταινα
κι αυτό το καλοκαίρι
να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό
να νιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μου
να οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές
να γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσεις
ν’ ακούω τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας
να καταλαβαίνω τούς δικούς μου που αγαπώ
να μην αδημονώ μ’ αυτούς που με στηρίζουν
να σκέφτομαι κι εκείνους που θέλησα να ξεχάσω
να βρίσκω φίλους που έρχονται από μακριά
ν’ αφήνω κι άλλες ζωές να μπαίνουν στη δική μου
να κολυμπάω σε θάλασσες ζεστές
ν’ αντικρίζω φρέσκα σώματα γυμνά
ν’ αναπολήσω έρωτες, να ονειρευτώ καινούργιους
ν’ αντιληφθώ τα πράγματα που αλλάζουν.
Έτσι καθώς τα πρόφτασα αυτό το καλοκαίρι
λέω να ελπίζω για προσεχή Χριστούγεννα
για κάποια επόμενη Πρωτοχρονιά
– άσε να δούμε και για παραπέρα.
Έριχ Φρομ: Γιατί η κοινωνία μας εστιάζει στο «έχω» αντί για το «είμαι»;