Μεγαλώσαμε ταυτίζοντας τον μεγάλο έρωτα με τον μεγάλο πόνο. Η κλασική λογοτεχνία, στην προσπάθειά της να αποδώσει το απόλυτο συναίσθημα, συχνά εξιδανίκευσε συμπεριφορές που σήμερα θα αναγνωρίζαμε ξεκάθαρα ως καταστροφικές.
Ίσως η πιο ανατριχιαστική απόδειξη του πώς ένας θύτης μπορεί να «ντύσει» την εμμονή του με ποιητικά λόγια. Ο Ναμπόκοφ έγραψε αριστουργηματικά μέσα από την οπτική γωνία του Χούμπερτ, οδηγώντας συχνά τον ανυποψίαστο αναγνώστη στο να νιώσει οίκτο για αυτόν. Στην ουσία, όμως, δεν υπάρχει καμία ιστορία αγάπης εδώ. Υπάρχει μόνο η απόλυτη αντικειμενοποίηση, ο έλεγχος και η κακοποίηση ενός παιδιού. Είναι το απόλυτο παράδειγμα του πώς η εξαιρετική λογοτεχνία μπορεί να ξεγελάσει το μυαλό, καλύπτοντας ένα έγκλημα με τον μανδύα του σκοτεινού ρομαντισμού.
Η αληθινή λογοτεχνία δεν υπάρχει για να μας δίνει ηθικά διδάγματα, αλλά για να εξερευνά τα βάθη της ανθρώπινης φύσης. Ωστόσο, την επόμενη φορά που θα συγκινηθούμε με μια δραματική ερωτική ιστορία στο χαρτί, ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε αν θα θέλαμε όντως να τη ζήσουμε στην πραγματικότητα.
15 αποφθέγματα του Χέμινγουεϊ: «Σε ότι αφορά την ηθική, γνωρίζω μόνο ένα πράμα…»