Η εξαδέλφη του Superman παρτάρει δίχως έγνοιες σε μακρινούς (από τη Γη) πλανήτες, ώσπου κάτι κακοί πειρατές του διαστήματος της κλέβουν το σκάφος και δηλητηριάζουν το Krypto the Superdog, το οποίο μπορεί να σωθεί (σε περιορισμένο διάστημα χρόνου) μονάχα εάν βρεθεί το αντίδοτο που κρατά στα χέρια του ο σατανικός Κρεμ.
Στο μεγαλύτερο μέρος του «Supergirl», η ομώνυμη ηρωίδα δεν εμφανίζεται φορώντας την παραδοσιακή (και προβλέψιμη) στολή της. Είναι λες και το έργο προσπαθεί να… αποποιηθεί τον τίτλο του! Προκαλεί κάποια ερωτηματικά αυτή η στάση, καθώς είναι (πλέον) εμφανής η απόπειρα επανασχεδιασμού του όλου super-ηρωικού franchise της DC, με το αποτέλεσμα να φαντάζει σαν ένα potpourri αναφορών σε στοιχεία της pop κουλτούρας τα οποία (θα) είναι αναγνωρίσιμα από το target group του έργου. Διόλου κακό στην πραγματικότητα το φιλμ του Κρεγκ Γκιλέσπι, όμως, για να σταθεί λίγο καλύτερα στα πόδια του (και να πετύχει κι αυτή η «διαφορετικότητα» που θέλει να υποστηρίξει) έπρεπε να δώσει μεγαλύτερο βάρος στη μυθοπλασία.
Η πλοκή κινείται γύρω από δύο άξονες «girl power» θεματολογίας: από τη μία η φάση της Κάρα / Supergirl κι από την άλλη η υποπλοκή της έφηβης Ρούθι, που η συμμορία του Κρεμ σκότωσε την οικογένειά της (για κάτι σπαθιά) και τώρα εκείνη τον αναζητά για να πάρει την εκδίκησή της. Το όλο concept ταυτίζεται αρκετά με την ιδέα ενός space western, το οποίο σε εικαστικότητα απέχει εντελώς από τις περιπέτειες του ξαδέλφου Superman. Εδώ κυριαρχεί ένα «βρώμικο» set design που παραπέμπει στο «Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής» (2015), εμπεριέχοντας και τον (τραγικό) ρόλο του θηλυκού σ’ ένα τέτοιο σύμπαν, εμπλουτίζεται με παράξενων μορφών εξωγήινα πλάσματα που λες και ξεπήδησαν από τα «Star Wars», ενώ κάπου στο βάθος διαφαίνεται κι ένας φθόνος για την υπερβολή ακρότητας του franchise του «Φύλακες του Γαλαξία» (αλλά χωρίς παρόμοια διάθεση κανιβαλικού χιούμορ, κι ας υπόσχεται το αντίθετο η εναρκτήρια σκηνή όπου το Krypto κατουρά ένα πρωτοσέλιδο εφημερίδας με πρώτο θέμα αφιερωμένο στον… Superman!).
Η Κάρα και η Ρούθι θα ενώσουν, φυσικά, τις δυνάμεις τους για να τα βγάλουν πέρα με τους κακούς του έργου, υπάρχουν αρκετές δόσεις βίας (πράγμα μάλλον ασυνήθιστο για τις super-κομιξάδικες μεταφορές της DC) κι από κάποιο σημείο κι έπειτα ο Τζέισον Μόμοα (ως Λόμπο, μια φιγούρα που θα μπορούσε να ήταν και μέλος της μπάντας των KISS!) θα βάλει ένα χεράκι βοηθείας ώστε να φτάσουμε στο απαιτούμενο happy end.
Ο ρυθμός του φιλμ κυλά χωρίς να γίνεται ενοχλητικός, όμως, η διάρκεια δείχνει αρκετά μεγαλύτερη (κοινώς, το έργο κάνει κοιλιά…) από αυτό που υπολογίζεις και η έλλειψη μιας πιο σοβαρής (τι ζητάω κι εγώ, ε;) ιστορίας κάνει τη δράση να δείχνει flat και επαναλαμβανόμενη. Γενικά, το «Supergirl» έχει ταμπεραμέντο και μία φρέσκια punk-ικη διάθεση ώστε να ψυχαγωγεί και να βλέπεται ευχάριστα, όμως, χάνει τις δυνάμεις του όταν η δραματουργία του σεναρίου αποκαλύπτει το… πόσο λίγη είναι. Έπρεπε να το αφήσουν λίγο παραπάνω κάτω από τη λάμψη του φωτός του Κίτρινου Ήλιου, μπας και φόρτιζε καλύτερα σε story και πρωτοτυπία.