Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Στα πρώτα χρόνια της μουσικής μου ζωής δεν ήθελα να ακούσω ούτε για Rolling Stones, ούτε πολύ περισσότερο για τους Beatles. Μου φαινόντουσαν και τα δύο συγκροτήματα άκρως εμπορικά, μαθουσάλες της μουσικής βιομηχανίας. Έπρεπε με λίγα λόγια να τους αποκαθηλώσω και το έκανα. Με χαρά και χωρίς κανένα πόνο καρδιάς.
Τα χρόνια πέρασαν και οι σχέσεις μου με τους Stones, αποκαταστάθηκαν, το βράδυ της Τετάρτης 16 Σεπτεμβρίου 1998, στο Ολυμπιακό Στάδιο (ΟΑΚΑ), που εμφανίσθηκαν στην Αθήνα, στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας τους «Bridges to Babylon». Έκλαψα και όλα από κει και πέρα πήραν τον δρόμο τους.
Τους Beatles, δεν θα μπορούσα να τους δω ποτέ live, ως εκ τούτου η αντιπάθειά μου, κυρίως για τον McCartney, συνεχίστηκε για πολύ ακόμα, αν και αναγνώριζα την προσφορά τους. Ο John Lennon, είχε την ανοχή μου για το έργο του και για τις κοινωνικές / πολιτικές ευαισθησίες του, αλλά τον ήθελα περισσότερο της δράσης. Για τους George Harrison και Ringo Starr από μακριά και αγαπημένοι.
Σήμερα πλέον, μου είναι και πολύ κοντά και πολύ αγαπημένοι. Σαν άπιστος που ανακάλυψε τον θεό, οι Beatles είναι συμπλήρωμα της (μουσικής) καθημερινότητάς μου. Στίχοι, τραγούδια όλα μου είναι πια οικεία και αναγκαία.
Όπως αναγκαίος μου έχει γίνει από τις 29 Μαΐου, ο τελευταίος, εικοστός σόλο, δίσκος του Paul McCartney «The Boys of Dungeon Lane». Ο Paul, βαθιά ανθρώπινος μας γυρίζει πίσω στις αρχές της εφηβικής ζωής του, όταν με τον George Harrison έκαναν ποδήλατο στο Λίβερπουλ, παρατηρούσαν τα πουλιά, τα αεροπλάνα που απογειωνόντουσαν για να πάρουν μαζί τα όνειρά τους, τις επιθυμίες τους, τις φιλοδοξίες τους. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι ακριβώς συζητούσαν, τι ονειρευόντουσαν αλλά σε αυτά ήταν η μουσική, κατάφεραν πολλά.
Ένα ταξίδι πίσω στο Λίβερπουλ της εφηβείας
Ο Paul McCartney ναι μεν κάνει αναδρομή στην παιδική ηλικία των Beatles στο μεταπολεμικό Λίβερπουλ, μια εποχή που ανακαλεί με τρυφερούς αλλά απέριττους τόνους σε τραγούδια όπως το «Home to Us», το πρώτο του ντουέτο με τον Ringo Starr, αλλά είναι σαν να τραγουδά για όλους εμάς. Για όλους όσοι ονειρευτήκαμε, για όλους όσοι ζήσαμε να δούμε πόσα από αυτά έγιναν πραγματικότητα και πόσα συνεχίζουν να είναι όνειρα.
Ο sir Paul, σε αυτό το άλμπουμ, χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά και την ψυχή. Αφήνει την λογική έξω από τις 14 ιστορίες που τραγουδά, χωρίς όμως να κάνει απολογισμό. Αποτυπώνει συναισθήματα, σκηνές, δράσεις που έχουν μείνει στη μνήμη της ψυχής του για να συναντηθεί με όσους έχουν ακόμη αυτή τη δυνατότητα. Οι θύμισες να μην έχουν να κάνουν με τη λογική αλλά με το συναίσθημα. Βλέπεις, για παράδειγμα ένα παλιό ποδήλατο και αμέσως θυμάσαι τον κολλητό που κάνατε μαζί ποδηλατάδες και μιλάγατε συνεχώς. Τι λέγαμε; Κανείς δεν θυμάται. Αλλά υπήρχε αυτή τη αίσθηση ελευθερίας και η πεποίθηση ότι όλα είναι δυνατά, αν θέλεις κάτι πολύ. Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρίς, είχες μάθει όμως, ότι η (πραγματική) ζωή δεν είναι ακριβώς έτσι.
Όταν τα δικά του νιάτα συναντούν τα δικά μας
Ισορροπώντας ανάμεσα στο βροχερό κιθαριστικό boogie και τα ονειρικά ακουστικά cuts, ο 83χρονος θρύλος επιδεικνύει την αξιοσημείωτη γοητεία του και τις άψογες τραγουδοποιητικές του ικανότητες σε μια απροκάλυπτη συναισθηματική αναδρομή στα νιάτα του. Εκείνος θυμάται τα δικά του και εμείς τα δικά μας.
Ο Paul McCartney σε αυτό το άλμπουμ είναι νοσταλγικός. Επιστρέφει στις παλιές εποχές του Λίβερπουλ στο αυτοβιογραφικό «The Boys of Dungeon Lane», το πρώτο του άλμπουμ στούντιο μετά από έξι χρόνια και ο Macca είναι σε άριστη κατάσταση. Δώστε προσοχή στο ψυχεδελικό «Mountain top».
Κάτι περισσότερο από ένας δίσκος για τους φίλους των Beatles
To «The Boys of Dungeon Lane», δεν είναι εργασία, αποκλειστικά για τους φίλους των Σκαθαριών. Είναι άλμπουμ για το παρελθόν του καθενός από εμάς. Είναι σαν φωτιά που «κυλά» στα ξερόκλαδα. Συμπαρασύρει στο πέρασμά του τον συναισθηματικό μας κόσμο, χωρίς να τον αποκαθηλώνει. Του δίνει όμως τα κλειδιά να βρει τον εαυτό που έχασε στο πέρασμα των χρόνων.
Συνειδητά/ ασυνείδητα, ο Paul McCartney έχει φτιάξει μικρή ιστορία, με τους τίτλους των τραγουδιών του άλμπουμ. Μεταφράζοντας/ αποδίδοντάς τους στα ελληνικά η ιστορία αυτή είναι συναισθηματική, με γυρίζει και μένα χρόνια πίσω όταν τα όνειρα μπερδεύονταν με τις επιθυμίες. Πολλά έμειναν όνειρα και πολλές επιθυμίες δεν εκπληρώθηκαν. Τα Αγόρια της (οδού του Λίβερπουλ) της Dungeon Lane, υπάρχουν άλλωστε σε κάθε πόλη του κόσμου και θα υπάρχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
«Καθώς Ξαπλώνεις Εκεί» («As You Lie There») βλέποντας τον «Χαμένο Ορίζοντα» («Lost Horizon») θυμάσαι τις «Μέρες που Αφήσαμε Πίσω» («Days We Left Behind») εκεί στην «Κορυφή (του) βουνού» («Mountain Top») ενώ «Κάτω στο Νότο» («Down South» οι «Ρυτίδες σε μια λιμνούλα» («Ripples in a Pond») μας λένε ότι «Η ζωή μπορεί να είναι δύσκολη» («Life Can Be Hard»). «Ελα μέσα» («Come Inside») σου λέω «Εμείς οι δύο» («We Two») σε αυτό το «Σπίτι για Εμάς» («Home to Us»), μπορούμε να δούμε αν κοιτάξουμε από το παράθυρο τον ουρανό, το «Πρώτο Αστέρι της Νύχτας» («First Star of the Night», άλλωστε «Ποτέ δεν ξέρεις» («Never Know»), τι θα γίνει. Και αν δεν δούμε το αστέρι, θα δούμε τον «Πλασιέ και την Αγία» («Salesman Saint») και την «Μαμά (να) τα βγάζει πέρα» («Momma Gets By»).