Η σημαντικότητα της προσωπικότητας και της γραφής του Κάφκα είναι ένα θέσφατο, είναι ένα δεδομένο αδιαμφισβήτητο.
Εμμανυέλ Καρρέρ – Κολχόζ: Ένα δυνατό βιβλίο με μια οικογενειακή – ιστορική αφήγηση
Ο Κουρκουβέλας γράφει χαρακτηριστικά, κάτι που απηχεί συνοπτικά όλη την προσπάθειά του να εξηγήσει γιατί ο Κάφκα λησμονήθηκε για πολλές δεκαετίες τόσο από τους κριτικούς, τους συγγραφείς όσο και από τους διανοούμενους: «Κατά τον Adorno, ο κόσμος του Κάφκα είναι ένας κόσμος κλειστός, σκοτεινός, στον οποίο «ο ορίζοντας δεν ανοίγει ποτέ» και στον οποίο, ενώ επί της ουσίας δεν φαίνεται καμία δυνατότητα ελπίδας και λύτρωσης, το ίδιο το καλλιτεχνικό έργο αφήνει κάποια χαραμάδα: «εάν υπάρχει ελπίδα στο έργο του Κάφκα, είναι σε ακρότητες, παρά σε ηπιότερες πτυχές: στη δυνατότητα να αντιστέκεται στο χειρότερο μέσα από τη γλώσσα». Το έργο του Κάφκα ήταν εκτός του πλαισίου της εποχής του και ήταν ένα ξένο σώμα στο ευρύτερο φάσμα αυτών των έργων που επαινούσαν τα επιτεύγματα της κομμουνιστικής πολιτικής και εξύψωναν τους αγώνες της εργατιάς. Να σημειωθεί πως το πόνημα του Λυκούργου Κουρκουβέλα επάξια κέρδισε τις εντυπώσεις για αυτό και του απονεμήθηκε το Κρατικό βραβείο Δοκιμίου Κριτικής, εξ ημισείας με το έργο του Στέφανου Τραχανά από τις εκδόσεις ΠΕΚ.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Φραντς Κάφκα – Πολιτική Και Κουλτούρα Στη Μεταπολεμική Εποχή»
«…ο Κάφκα ήταν ο πιο ρεαλιστής συγγραφέας της εποχής, με την έννοια ότι παρουσίαζε στον αναγνώστη γυμνή την εφιαλτική πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής, την οποία, όμως τα κομμουνιστικά καθεστώτα καταλάβαιναν και γι’ αυτό δεν μπόρεσαν να αντέξουν»
Διαβάστε επίσης:
Λυκούργος Κουρκουβέλας: Κυκλοφορεί το βιβλίο «Φραντς Κάφκα – Πολιτική Και Κουλτούρα Στη Μεταπολεμική Εποχή»