
«Οι μάχες δεν τελειώνουν και η γλώσσα παραμένει στην κόψη του ξυραφιού. Αυτές οι σελίδες δεν λένε όλη την ιστορία. Καταγράφουν μόνο τις απαρχές μιας αδύναμης φωνής που ταρακούνησε λίγο τον βράχο. Η πατρίδα είναι μακριά και κοντά, και μέσα σ’ αυτήν την ατέρμονη θλίψη και τον ατέρμονο θάνατο, το γραπτό γράφεται, ή προσπαθεί να γραφτεί, ώστε αυτή η ατέρμονη θλίψη να πάψει να είναι αποδεκτή»
Μάνος Κοντολέων – Τρίποντο και πιρουέτα: Ένα βιβλίο για την ενηλικίωση
Ο Νταρουίς αναδεικνύει τη νοοτροπία των Ισραηλινών σύμφωνα με την οποία εκείνοι είναι οι κατακτητές και στη συνείδησή τους είναι πια οι απόλυτοι κυρίαρχοι, κάτι που τους επιτρέπει να συμπεριφέρονται με όποιον τρόπο θεωρούν σωστό, με βιαιότητα για την οποία καθόλου δεν ντρέπονται. Οι Ισραηλινοί δεν αποδέχονται επ’ ουδενί τη μνήμη των Παλαιστινίων, η μνήμη θεωρούν πως είναι δικό τους αποκλειστικό προνόμιο, θυμούνται μόνο τις ακρότητες και τις κακουχίες που έζησαν οι ίδιοι, ωστόσο ξεχνούν τα όσα έχουν πράξει κατά των Παλαιστινίων. «… η μανία των Ισραηλινών να ξεσπούν το μίσος τους σε έναν άλλον λαό, είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα, γιατί ένα έγκλημα δεν μπορεί να εξαγοράσει ένα άλλο. Το ότι οι Παλαιστίνιοι και άλλοι Άραβες καλούνται να πληρώσουν το τίμημα για εγκλήματα που δεν διέπραξαν, δεν μπορεί να λειτουργεί ως αποζημίωση για το Ολοκαύτωμα». Με λίγα λόγια, το όποιο δίκιο μπορεί να έχουν από την ιστορία και το έχουν, με αυτά που κάνουν και με τρόπο απαράδεκτο και αήθη τους καθιστά θύτες που πράττουν τα ίδια και χειρότερα με αυτά τα οποία υπέστησαν. Ο Νταρουίς δεν μασά τα λόγια του και δεν ωραιοποιεί καταστάσεις, για αυτό και τα γραπτά του δεν είναι διόλου αρεστά, ενοχλεί και δικαίως. Αυτό το βιβλίο είναι η προσπάθειά του οι αναγνώστες να γνωρίζουν και να μην λησμονήσουν το τι συμβαίνει.
«Γι’ αυτούς ο πόλεμος είναι μια εκδρομή και ο εκτοπισμός ένα ταξίδι αναψυχής»
Διαβάστε επίσης:
Μαχμούvτ Νταρουίς – Χρονικό μιας ατέρμονης θλίψης: Ένα εμπνευσμένο και εμβριθές ερευνητικό έργο

