Ο Ερίκ Βυϊγιάρ υπηρετεί μια λογοτεχνία από τα κάτω, που σκοπό έχει να αποκαλύπτει τις δυνάμεις που εξακολουθούν να πλάθουν το σήμερα EPA/IAN LANGSDON
Η ζωή ως μυθοπλασία
Ο Μπίλι δε Κιντ, του οποίου η ζωή σε ένα «ίσως» συνοψίζεται και αποτελεί «μυθοπλασία» σε αξιοπρόσεκτο βαθμό, μια «μυθοπλασία» καμωμένη από τις αφηγήσεις των άλλων, όπως του καουμπόη Τζορτζ Κόου, πέθανε στα είκοσι ένα του χρόνια. Φρόντισε ένας σερίφης για αυτό, ο σερίφης που τον σκότωσε. «Εκείνη τη στιγμή, λίγο πριν από τον θάνατό του, μερικά λεπτά πριν αρχίσει να πλέκεται ο θρύλος, ο Μπίλι δεν είναι παρά ένας μικροαπατεώνας, ανάμεσα σε τόσους άλλους. Δεν είναι κάποιος. Αργότερα ο Πατ Γκάρετ θα δημοσιεύσει τη διάσημη “Αληθινή ζωή του Μπίλι δε Κιντ”. Η ζωή του θα γραφτεί από τον δολοφόνο του».
Η μετάφραση της Στύλβας Πράσσου είναι άψογη. Πάντως, ο Eρίκ Βυϊγιάρ, που έχει αποσπάσει το Βραβείο Goncourt για την Ημερήσια διάταξη και βρέθηκε, με τον Πόλεμο των φτωχών, μεταξύ των φιναλίστ για το Διεθνές Βραβείο Booker, δεν ξεπερνά και τον εαυτό του με τούτο το βιβλίο, διεκπεραιώνει απλώς μια δουλειά που ήδη την ξέρει καλά. Ορισμένοι αφορισμοί του, ενώ ηχούν ωραία και παθιασμένα στ’ αφτιά, ελέγχονται για την εγκυρότητά τους. Τέλος, το λυρικό στοιχείο, όποτε εμφανίζεται, δεν χρειάζεται να είναι τόσο πομπώδες.