Χτυπάει το ξυπνητήρι. Δουλειά, υποχρεώσεις, οθόνες, κίνηση, επιστροφή, ύπνος. Repeat.
Υπάρχουν εκείνες οι μέρες συνήθως μια τυχαία Τρίτη στο γραφείο ή ένα κυριακάτικο απόγευμα στον καναπέ που η σκέψη έρχεται απρόσκλητη και απόλυτη: «Ποιο είναι το νόημα σε όλο αυτό;». Στη σύγχρονη εποχή της διαρκούς ταχύτητας, της αβεβαιότητας και του burnout, αυτή η ερώτηση δεν είναι πλέον θεωρητική.
Πριν όμως βιαστείς να αναζητήσεις την απάντηση σε κάποιο ακόμα βίντεο αυτοβελτίωσης, αξίζει να ακούσεις κάποιον που κοίταξε αυτό ακριβώς το υπαρξιακό κενό στα μάτια και του χαμογέλασε.
Όταν ο Αλμπέρ Καμύ, ο νομπελίστας και ίσως ο πιο γοητευτικός στοχαστής του 20ού αιώνα, βρέθηκε αντιμέτωπος με το «παράλογο» της ανθρώπινης ύπαρξης (την ασυμφωνία, δηλαδή, ανάμεσα στην ανάγκη μας για νόημα και τη σιωπή του σύμπαντος), δεν πρότεινε την παραίτηση. Δεν πρότεινε ούτε τη φυγή. Αντίθετα, μέσα από τον Μύθο του Σισύφου, μας παρέδωσε το απόλυτο εγχειρίδιο επαναστατικής χαράς: πώς όχι απλώς να αντέχεις, αλλά να ζεις ευτυχισμένος σε έναν κόσμο που δεν βγάζει κανένα νόημα.
Όταν ρώτησαν τον Αλμπέρ Καμύ για το νόημα της ζωής, δεν απάντησε με αόριστες θεωρίες για το σύμπαν, ούτε με μεταφυσικές υποσχέσεις για την αιωνιότητα. Η απάντησή του ήταν πολύ πιο γειωμένη, ωμή και απαιτητική: Το νόημα δεν κρύβεται στην ατέρμονη σκέψη, αλλά στη δράση.
Αλμπέρ Καμύ, «Ο μύθος του Σίσυφου»
Έρχεται πάντα ή στιγμή πού πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στη σκέψη και στη δράση.
Αυτό σημαίνει πώς γίνεσαι ένας άνθρωπος.
Αυτός ο κατακερματισμός είναι φοβερός.
Αλλά μια περήφανη καρδιά δεν μπορεί να μείνει στη μέση.
Υπάρχει ο Θεός ή ο χρόνος, αυτός ο σταυρός ή αυτό το σπαθί.
Ο κόσμος ή έχει ένα νόημα βαθύτερο, ανώτερο από τις κινήσεις του, ή τίποτα πιο αληθινό από αυτές τις κινήσεις.
Πρέπει να ζεις με το χρόνο και να πεθαίνεις μαζί του ή να παραιτηθείς από αυτόν για χάρη της αιώνιας ζωής.
Ξέρω πώς μπορεί κανείς να συμβιβαστεί, να ζει στην εποχή του πιστεύοντας στην αιωνιότητα.
Αυτό σημαίνει παραδοχή.
Μα απεχθάνομαι αυτή τη λύση και θέλω τα πάντα ή τίποτα.
Ή εκλογή της δράσης δεν αποκλείει τη σκέψη.
Δεν μπορεί όμως να μου δώσει τα πάντα και στερημένος από την αιωνιότητα, θέλω να συμμαχήσω με το χρόνο.
Δε θέλω να υπάρχει στον υπολογισμό μου ούτε νοσταλγία, ούτε λύπη, θέλω μονάχα να βλέπω σωστά.
Σας το τονίζω, αύριο θα έχετε αλλάξει.
Για σάς και για μένα αυτό είναι μια λύτρωση.
Ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τίποτα και μπορεί να κάνει τα πάντα.
Καταλαβαίνετε τώρα γιατί τον εξυμνώ και τον συντρίβω συγχρόνως.
Ό κόσμος τον αφανίζει κι εγώ τον ελευθερώνω.
Του δίνω όλα τα δικαιώματά του.
Πόση φτώχεια αντέχει ένας λαός πριν ξεσπάσει; Ο Στάινμπεκ είχε ήδη απαντήσει