«γελούσα μετά θυμόμουν/ πόσο πολύ με έτρεμες/ τότε απέραντη που ήμουν». (Dorothea Sharp, «Girl and Seagulls»).θάλασσακανένα γνωστό που σαν άγνωστο μοιάζειτην τρέλα να πεθαίνει λογικάνα τη συνθλίβει σα γατί
μια ευθείακι από τη χίμαιραπιο λυπημένα κι απ’ τη στιγμή είδα
από την πρώτη σειρά
να ’χουμε σπρωχτεί στην τελευταίακαθότανε μπροστά μας
εκείνη η νταρντάνα η αλλαγήμε την αλλαγή παρέανα σε αγκαλιάσω με λαχτάρα
όπως πάντα
μα τώρα, αδύναμη και φοβισμένηπως είχε αλλάξει στάθμη κι ο βυθός μουμε τα δυο σου κύματα να με πνίξειςπόσο πολύ με έτρεμες
τότε απέραντη που ήμουνφώναζες, με παρακαλούσεςαν δε θυσιαστεί η αδυναμία
δε δοξάζεται η υπεροχή.
Ακολουθήστε το Andro στο Facebook
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Βιβλίο | Andro .