Skip to content
Διάρκεια άρθρου: Λιγότερο απο 1 λεπτό Λεπτά

Νεαρό ναυάγιο της ζωής – ΤΟ ΒΗΜΑ

Google Button Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή

Ντένις Τζόνσον, Γιος του Ιησού. Μετάφραση Παναγιώτης Κεχαγιάς. Εκδόσεις Αντίποδες, 2026, σελ. 136, τιμή 12,96 ευρώ

Παράξενη συντροφιά ανθρώπων

Η συλλογή περιλαμβάνει 11 ιστορίες που, καθώς προχωρούμε, διαπιστώνουμε ότι είναι αλληλένδετες ή έσωθεν συνυφασμένες. Σε όλες πρωταγωνιστεί μια φωνή, μια φωνή ικανή για το ακατάληπτο και το διαυγέστατο εξίσου, μια φωνή που συνεχώς εκτρέπεται και, αντιστοίχως, βρίσκει τρόπους να εστιάζει στα μείζονα, μια φωνή παραισθησιογόνα και παράλληλα διαπεραστική, μια φωνή ανδρική και ξεγυμνωμένη, συντετριμμένη από τις δεδομένες κακοτοπιές μα και τις ανέφικτες ομορφιές του κόσμου. Αυτός είναι ο τοξικοεξαρτημένος αφηγητής στον Γιο του Ιησού, ενιαίος και διασκορπισμένος, ασταθής και σίγουρος, απρόβλεπτος κατ’ εξοχήν, στον οποίο έχει αποδοθεί, όπως μαθαίνουμε αργότερα, το παρατσούκλι «Παπάρας» (Fuckhead).

Στο διήγημα «Δύο τύποι», φοβάται πως τον κυνηγάει ο γκόμενος της γκόμενας την οποία στρίμωξε στο πλαίσιο μιας χοροεσπερίδας σε κάποια αίθουσα βετεράνων πολέμου. Ωστόσο, όταν μπαίνει στο μικρό πράσινο Φολκσβάγκεν με σκοπό να την κοπανήσει, μαζί με τον Τομ και τον Ρίτσαρντ, αντιλαμβάνεται ότι στο δικό του αυτοκίνητο, από το πουθενά, έχει θρονιαστεί ένας άγνωστος μεγαλόσωμος άνδρας, «ογκώδης σαν πίθηκος», ο οποίος, δίχως να βγάζει μιλιά, αρνείται να το εγκαταλείψει και σωριάζεται στο καπό.

Κάπως έτσι προκύπτει μια απίθανη κούρσα που οδηγεί σε μια παράξενη συντροφιά ανθρώπων, ναρκομανών, αλλοτινών αθλητών. Στο «Ελεύθερος με εγγύηση», ο Τζακ Χοτέλ, μετά από μια δικαστική περιπέτεια, παραδίδει την ψυχή του στην ηρωίνη, ενώ ο αφηγητής μας (μια αρκούντως βιωματική εκδοχή του ίδιου του Τζόνσον εν γένει, καθώς σε τούτο τον κύκλο διηγημάτων αναπλάθει μέσω της μνήμης την άγρια νεότητά του) δηλώνει πως «ήμουν ευτυχής που δεν είχα πεθάνει».

Εν προκειμένω, αναφέρεται και το Vine, «ήταν ένα μακρόστενο μπαρ, σαν βαγόνι τρένου που δεν πήγαινε πουθενά». Στο «Ντάνταν», ένας χαλαρός τραυματίας, πυροβολημένος στην κοιλιά πάντως, δεν θα φτάσει ποτέ στο νοσοκομείο εγκαίρως, διότι κανείς γύρω του, προφανέστατα, δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει τη σοβαρότητα της (ούτως ή άλλως σουρεαλιστικής, ζαλιστικής, οπιούχου) κατάστασης.

Βουτιά στη «μέθη της θλίψης»

Στη «Δουλειά», ο αφηγητής δέχεται την πρόταση του πεπειραμένου Γουέιν να πάνε παρέα σε μια απόμερη γειτονιά, σε ένα συγκρότημα κατοικιών στην όχθη ενός ποταμού που κάποτε είχε πλημμυρίσει και λασπώσει τον τόπο, με σκοπό να αποσπάσουν και να συγκεντρώσουν άχρηστα καλώδια, ώστε να τα πουλήσουν ύστερα για σκραπ και να τσεπώσουν κάνα δολάριο. Είναι δυνατόν να ίπταται κυριολεκτικώς μια κοκκινομάλλα μες στη νύχτα πάνω από τα κεφάλια τους; Είναι εφικτό να τρυπώσεις στο όνειρο ενός άλλου ανθρώπου;

Στα «Επείγοντα» παρακολουθούμε τον Τέρενς Γουέμπερ να εισέρχεται στο νοσοκομείο, όρθιος, περπατώντας, με ένα μαχαίρι καρφωμένο στο κεφάλι του. «Η λάμα ήταν μπηγμένη μέχρι τη λαβή στην έξω πλευρά του αριστερού του ματιού». Πώς το έπαθε αυτό; Ισχυρίζεται ότι του επιτέθηκε η γυναίκα του επειδή κατάλαβε ότι έπαιρνε μάτι μια γειτόνισσα που έκανε ηλιοθεραπεία.

Ηδονοβλεψίας, συστηματικός, υπομονετικός και εξόχως προσεκτικός αποδεικνύεται και ο κεντρικός ήρωας (η ίδια πάντοτε φωνή, το alter ego του Τζόνσον) στο ύστατο διήγημα της συλλογής. Στον «Οίκο ευγηρίας Μπέβερλι», που είναι ένα ίδρυμα για ηλικιωμένους (και, ευρύτερα, ανήμπορους ανθρώπους) στο ανατολικό Φίνιξ της Αριζόνα, κοντά στην έρημο, εκεί λοιπόν, εργάζεται ο αφηγητής πια, στο πλαίσιο μιας μακράς διαδικασίας απεξάρτησης και επανένταξης.

Αφενός, συντάσσει το ενημερωτικό δελτίο. Αφετέρου, πλησιάζει και ακουμπάει τους ασθενείς, «γιατί είχαν ανάγκη το άγγιγμα, και δεν το έβρισκαν εύκολα». Το συγκεκριμένο διήγημα αποτυπώνει, αντισυμβατικά, αφαιρετικά και κάπως αλληγορικά, το σεξουαλικό πάθος και την ερωτική εμμονή, κλείνοντας θαυμάσια μια τεράστια κειμενική αλυσίδα για τις καταπτώσεις και τις μεταμορφώσεις της αυτοκαταστροφής.

Ο Γιος του Ιησού συνιστά μια ιλιγγιώδη βουτιά στη «μέθη της θλίψης». Ο αφηγητής, νεαρό ναυάγιο της ζωής, κινείται και αντιμετωπίζει τον εθισμό, τα ξεσπάσματα της βίας (δικά του ή αλλωνών), τις δύσκολες (ενίοτε ακραίες) σχέσεις του με τις γυναίκες (είτε ζευγαρωμένος είναι είτε μοναχός του) και τις επίπονες υπαρξιακές του αγωνίες (στις οποίες δεσπόζει η αναζήτηση της αγάπης).

«Μέσα μου ήμουν ένα κλαψιάρικο σκυλί, τίποτα παραπάνω» γράφει κάπου ο Τζόνσον, ένας συγγραφέας-χωνευτήρι πολλών βορειοαμερικανικών λογοτεχνικών ποιοτήτων, από την απέριττη έκφραση του «βρώμικου ρεαλισμού» μέχρι, για παράδειγμα, τα πληθωρικά μοτίβα του λεγόμενου «γοτθικού Νότου». Στο ύφος του Τζόνσον ή, σωστότερα, στο όραμα του Τζόνσον για την ανθρώπινη κατάσταση, η ωμότητα και ο κυνισμός είναι αδιαχώριστα από την τρυφερότητα και τον λυρισμό.

Το πρωτότυπο άρθρο https://www.tovima.gr/print/books-ideas/nearo-nayagio-crtis-zois/ ανήκει στο βιβλίο – ΤΟ ΒΗΜΑ .
‹ ›