«Δεν σκέφτηκα ποτέ να γράψω μυθιστορήματα. Νομίζω πως αν προσπαθούσα ποτέ να γράψω κάποιο μυθιστόρημα, θα συνειδητοποιούσα πως δεν θα έβγαζε κανένα απολύτως νόημα και θα τα παρατούσα. Ίσως αυτή να είναι μια δικαιολογία που βρήκα λόγω της τεμπελιάς μου». (Beti Alonso, «Jorge Luis Borges»).
1. Ο καλός συγγραφέας πρέπει να είναι και καλός αναγνώστης: «Προτού γράψω έστω μία γραμμή, ήξερα, μυστηριωδώς και επομένως αδιαμφισβητήτως, πως η λογοτεχνία ήταν το πεπρωμένο μου. Αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει εξαρχής ήταν πως, πέρα από αναγνώστης, προοριζόμουν να γίνω και συγγραφέας, και δεν νομίζω πως η μία ιδιότητα είναι λιγότερο σημαντική από την άλλη».
2. Να επεξεργάζεστε ασταμάτητα τις ιστορίες σας: «Κάθε χρόνο, κάθε άνθρωπος ακούει τέσσερα ή πέντε ανέκδοτα που είναι πολύ καλά, ακριβώς επειδή απαιτούν πολλή δουλειά για να δημιουργηθούν. Θα ήταν λάθος να υποθέσουμε πως δεν απαιτούν δουλειά απλώς και μόνο επειδή οι δημιουργοί τους παραμένουν ανώνυμοι. Πιστεύω πως τα παραμύθια, οι θρύλοι, ακόμα και τα χυδαία ανέκδοτα που ακούει κανείς, είναι συνήθως καλά γιατί, έχοντας περάσει από στόμα σε στόμα, έχουν απογυμνωθεί από κάθε άχρηστο ή προβληματικό στοιχείο. Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε πως ένα λαϊκό παραμύθι είναι πιο εκλεπτυσμένο από ένα ποίημα του Ντον ή του Γκόνγκορα ή του Λουγκόνες, για παράδειγμα, αφού στη δεύτερη περίπτωση η ιστορία έχει τελειοποιηθεί από ένα μονάχα άτομο, ενώ στην πρώτη περίπτωση από εκατοντάδες».
3. Γράψε πολύ, σβήσε πολύ: «Ο πατέρας μου μού έδωσε αυτή τη συμβουλή. Μου είπε να γράφω πολύ, να σβήνω πολύ και να μη βιαστώ να δημοσιεύσω, κι έτσι το πρώτο μου βιβλίο που εκδόθηκε, το Πυρετός του Μπουένος Άιρες, ήταν στην πραγματικότητα το τρίτο μου βιβλίο».
«Θα συμβούλευα αυτό τον φανταστικό νεαρό να μελετήσει τους κλασικούς. Ας μη μελετήσει τους συγγραφείς της εποχής του, γιατί και ο ίδιος ζει στην εποχή του». (Henri Lebasque, «Young Boy Reading»).
4. Ανακαλύψτε τις συγγραφικές σας προτιμήσεις: «Δεν σκέφτηκα ποτέ να γράψω μυθιστορήματα. Νομίζω πως αν προσπαθούσα ποτέ να γράψω κάποιο μυθιστόρημα, θα συνειδητοποιούσα πως δεν θα έβγαζε κανένα απολύτως νόημα και θα τα παρατούσα. Ίσως αυτή να είναι μια δικαιολογία που βρήκα λόγω της τεμπελιάς μου. […]
»Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που θεωρώ πως έχει το διήγημα είναι πως μπορεί να διαβαστεί με μία μόνο ματιά. Από την άλλη, στο μυθιστόρημα υπάρχει μια συνέχεια, που γίνεται αισθητή. Κι ύστερα, υπάρχει το γεγονός πως ένα έργο τριακοσίων σελίδων εξαρτάται πάντα από τις φιοριτούρες, από τις σελίδες που απλώς συνδέουν το ένα κομβικό σημείο με το άλλο. Από την άλλη πλευρά, σε μια μικρή ιστορία είναι δυνατόν όλα να είναι ουσιαστικά ή, τέλος πάντων, σχεδόν όλα να είναι ουσιαστικά ή, έστω, να φαίνονται ουσιαστικά. Νομίζω πως υπάρχουν κάποιες ιστορίες του Κίπλινγκ που είναι τόσο πυκνές που θυμίζουν μυθιστορήματα, όπως και κάποιες ιστορίες του Κόνραντ».
5. Διαβάστε τους κλασικούς: «Θα συμβούλευα αυτό τον φανταστικό νεαρό να μελετήσει τους κλασικούς. Ας μη μελετήσει τους συγγραφείς της εποχής του, γιατί και ο ίδιος ζει στην εποχή του. Αρκεί να μην προσπαθήσει να γίνει άνθρωπος μιας άλλης εποχής, να γίνει κι αυτός κλασικός συγγραφέας, γιατί αναμφίβολα αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, αφού είναι ένας νέος του εικοστού αιώνα, και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει».
// Από το βιβλίο «Τα μυστικά της συγγραφής». Επιλογή – Μετάφραση: Σόλων Παπαγεωργίου. Επιμέλεια – Πρόλογος: Κώστας Β. Κατσουλάρης. Εκδόσεις Key Books, 2023.
Διαβάστε ακόμη: Χόρχε Λουίς Μπόρχες: «Αγαπητέ μου, είμαστε όλοι μιμητές».
The post Μπόρχες: «Γράψε πολύ, σβήσε πολύ και μη βιάζεσαι να δημοσιεύσεις» appeared first on Andro.