Πόσες φορές ευχηθήκατε έναν κινηματογραφικό «γυρισμό», αγνοώντας επιδεικτικά τη μικρή λεπτομέρεια πως οι μεγάλες επιστροφές σπάνια (έως ποτέ) δεν συγχρονίζονται με τις ανάγκες μας; (Αν πιστεύετε ακόμα στα ρομαντικά happy ends με ανθοδέσμες και συγκινήσεις, η Μαρία ΠολυδούρηἮρθες! ἦρθες! πλημμύρισε ἡ χαρά μου
κ᾿ ἡ λαχτάρα μὲ σφίγγει νὰ μὲ πνίξη.
Ἦρθες, ὅσο κι᾿ ἂν μάκρυνεν ὁ χρόνος,
ὁ ἴδιος χρόνος τὴν πόρτα σοὔχει ἀνοίξει.Κυττᾶς τὸ μαρασμὸ ποὺ μ᾿ ἔχει ντύσει
σὰν τὴν ὁμίχλη τὴ δειλινὴ ὥρα;
Θὲς νὰ σοῦ πῶ τὸ πῶς μ᾿ ἔχει ἀπαντήσει;στῆς πάναγνης χαρᾶς μου τὸ μεθύσι.
Τί σημαίνει πὼς ὁ χειμώνας ἦρθε
πρὶν τίποτε γιὰ μένανε ν᾿ ἀνθίση.εὔοσμα ἄνθη ἀπ᾿ τὰ νεανικά σου χέρια.
Εἶμαι σεμνή. Μὲ κάθαρεν ἡ ἀγάπη
ἀπ᾿ τὰ στολίδια, δές, μ᾿ ἔγδυσε πλέρια.τὰ στέρεα τῆς ζωῆς δεσμὰ νὰ λύση
ἀνέσπερον ἀστέρι νὰ προφτάση
τὸ ἀργυρὸ μέτωπό σου νὰ φιλήση.
Ο Καρυωτάκης και η γενιά που μεγάλωσε νωρίς: «θέλω να φύγω πια…»