«Σε έναν χωρισμό κλαίμε μόνο για μας». Η Κική Δημουλά θα μπορούσε να έχει σταματήσει εκεί, αφήνοντάς μας να διαμαρτυρόμαστε για την αδικία της διατύπωσης. Εμείς που δώσαμε τα πάντα, που περιμέναμε, που αγαπήσαμε περισσότερο, έχουμε ασφαλώς μια καλύτερη εκδοχή για τα δάκρυά μας. Εκείνη, όμως, βάζει τον εγωισμό να καθίσει δίπλα στον πόνο και μας ζητά να τους κοιτάξουμε μαζί.
Στα λόγια της ο έρωτας βιάζεται, διεκδικεί, ζηλεύει, χάνει τον συγχρονισμό του. Ο ένας έχει ήδη αποχωρήσει από κάτι που ο άλλος εξακολουθεί να κατοικεί. Και η προσφορά, αυτή η τελευταία απόδειξη της αφοσίωσής μας, γίνεται ανυπόφορη όταν δεν βρίσκεται κανείς να την παραλάβει. Τι να κάνεις όσα επιθυμείς ακόμη να δώσεις; Πού να τα ακουμπήσεις χωρίς να αισθανθείς πως εκλιπαρείς;
Η Δημουλά είναι κοφτή, σαρκαστική, ευάλωτη, με μια σχεδόν ενοχλητική άνεση να περνά από τον βασανισμό των αισθημάτων σε ένα «Lower σοφίας». Χαμογελάς και για λίγο χαλαρώνεις την υπεράσπιση του εαυτού σου. Κάπου εκεί σε βρίσκει η παραδοχή: ο πόνος μπορεί να σου έμαθε πολλά, αλλά θα προτιμούσες να γνωρίζεις λιγότερα και να είχε μείνει ο άλλος.
Πώς είδε ο Κωνσταντίνος Καβάφης το ταξίδι του Οδυσσέα;
4 αποφθέγματα της Κικής Δημουλά.
1.«Ο έρωτας δε θέλει χρόνο. Θέλει ταχύτητα. Είναι απόκτηση, μονοπωλιακό είδος. Θέλεις τον άλλο δικό σου. Δεν τον μοιράζεσαι. Είναι ένα μυστικό γι’ αυτό και πρέπει να μένει στα σκοτεινά. Είναι πάρα πολύ ωραίο όταν συμβαίνει, σε όποιον από τους δύο συμβαίνει και για όσο συμβαίνει. Αλλά πάντα τελειώνει. Είναι αδύνατο να συντονιστούν δύο άνθρωποι στον έρωτα. Μπορεί να συμβεί για ένα μήνα. Μέχρι εκεί. Μετά, ο ένας επιμένει. Είναι απαραίτητο ένας από τους δύο να παραμείνει ερωτευμένος.
Η ζήλεια, βέβαια, είναι κριτήριο του αισθήματος. Ο έρωτας είναι φθαρτός και εφήμερος. Ο πρώτος σταθμός όταν εκείνος φεύγει είναι η λύπη. Λύπη και γι’ αυτόν που αγαπάει και ίσως και για εκείνον που δεν αγαπάει γιατί χάνει ένα αφοσιωμένο πρόσωπο. Δεν επιτρέπεται να αποφέρεται κανείς για τον έρωτα όσο είναι εν δράσει. Αυτό που ισχύει για τον έρωτα είναι ό,τι ειπωθεί αφού τελειώσει».
2.«Στην ποίηση το μεγαλύτερό μου προσόν είναι ότι φοβάμαι πως απέτυχα», παραδέχεται σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις της. Τοποθετεί τον επιτυχημένο ποιητή μακριά από τη δημοφιλία και υποστηρίζει πως η υστεροφημία την αφήνει παγερά αδιάφορη.
3.«Δε με ενδιαφέρει τι θα γίνουν τα ποιήματά μου όταν πεθάνω. Δε με ενδιαφέρει τι θα συμβεί όταν δεν θα ζω. Ο θάνατος είναι απόλυτος. Άμα τελειώνουμε, να τελειώνουμε. Τελεία και παύλα. Όχι αποσιωπητικά. Τα αποσιωπητικά φτάνουν όσο ζούμε. Αν αυτό λέγεται εγωπάθεια, το δέχομαι προθύμως».
4.«Η αγάπη είναι ένα θύμα του σωματέμπορα εγωισμού μας. Αυτοί που αγαπάμε είμαστε ζωντανοί νεκροί. Επί πόσο μπορείς να αγαπάς κάποιον που δεν σ’ αγαπάει; Ο βασανισμός κάνει πολύ καλό στα αισθήματα αλλά όχι για πολύ. Θα πρέπει ο βασανιστής να ξέρει τις δόσεις. Δεν τις ξέρει όμως. Πληγώνομαι, σημαίνει, κοντά στα άλλα, αποκτώ γνώσεις. Ε, με λίγη παραπάνω μελέτη της ματαιότητας, ένα Lower σοφίας κουτσά στραβά το παίρνεις. Σε έναν χωρισμό κλαίμε μόνο για μας.
Όταν είσαι ερωτευμένος θέλεις να δώσεις στον άλλο. Αυτό είναι ο έρωτας. Υπάρχει όμως και η τραγική κατάσταση ο άλλος να μην θέλει να πάρει αυτό που του δίνεις. Εκεί αρχίζουν οι μεγάλες συγκρούσεις».
Μάρκος Αυρήλιος: 10 σκληρές αλήθειες από ένα ημερολόγιο 2.000 ετών