Ορλάντο, Κυρία Ντάλαγουει, Στο φάρο, Τα κύματα. Αυτά είναι ορισμένα από τα γραπτά της Βιρτζίνια Γουλφ, που έγραψε τη δική της ιστορία στην λογοτεχνία. Ανήσυχο πνεύμα από μικρή ηλικία και με πλούσια μόρφωση, πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια αφού έχασε σε μικρή ηλικία τη μητέρα της -σε ηλικία μόλις 13 χρονών- και τον πατέρα της λίγα χρόνια αργότερα, γεγονότα που σημάδεψαν καθοριστικά τη ζωή της. Από εκείνη την περίοδο άρχισαν να την κυριεύουν έντονα συναισθήματα λύπης και ψυχολογικής κατάπτωσης, με δύο διαδοχικές νευρικές κρίσεις να κρίνουν ήδη το μέλλον και να αποτελούν κρίσιμα σημάδια, τα οποία θα επιδεινωθούν όλο και περισσότερο στο διάβα του χρόνου με αποκορύφωμα το τραγικό της τέλος. Την διακατείχε ο φόβος για το σκοτάδι και δεν μπορούσε να κοιμηθεί παρά μόνο με αναμμένο φως, ενώ οι αυτοκτονικές τάσεις και οι ψυχικές διαταραχές ήταν ένα σύνηθες φαινόμενο στην οικογένεια καθώς υπήρχε ιστορικό ψυχικών ασθενειών, από σχιζοφρένεια μέχρι και βαριά κατάθλιψη και εκείνη θα ήταν αδύνατο να γλιτώσει από αυτήν του είδους την κατάρα.
Φέρντια Λέννον – Ένδοξα κατορθώματα: Λογοτεχνικό βιβλίο βασισμένο σε αληθινή ιστορία και σωτήριους ευριπίδειους στίχους
Η κατάθλιψη και η απόγνωση για τα μελλούμενα είναι στην ημερήσια διάταξη και όλα γράφει η Γουλφ είναι μια ματιά προφητική σε ό,τι εκείνη θα αποφασίσει πρόωρα αδύναμη πια να μπορέσει να συνεχίσει μια ζωή δίχως ζωή. Ο κύριος Ράμζυ, όπως και ο σύζυγός της Γουλφ, δεν είχε την δύναμη ούτε τα ψυχικά μέσα να την επαναφέρει στη δίψα για ζωή, εκείνη είχε λάβει τις αποφάσεις της και όλα πια ήταν μελετημένα και προδιαγεγραμμένα. «Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να τη βοηθήσει. Μόνο να στέκεται εκεί και να την κοιτάζει. Η τρομακτική αλήθεια, μάλιστα, ήταν ότι ο ίδιος έκανε τα πάντα πιο δύσκολα για εκείνη. Ήταν ευερέθιστος, ήταν εύθικτος». Η κυρία Ράμζυ λοιπόν, όπως και η Γουλφ, πλέουν σε έναν ωκεανό δίχως σανίδα σωτηρίας, δίχως κανένα φως στο βάθος, ο φάρος είχε τα φώτα τους σβησμένα. Στο εξαιρετικό επίμετρο, το οποίο έχει επιμεληθεί η μεταφράστρια Μαργαρίτα Ζαχαριάδου διαβάζουμε εκείνο που η Μάργκαρετ Άτγουντ είχε γράψει σε ένα άρθρο της αναφερόμενη στη Βιρτζίνια Γουλφ και στο βιβλίο της Στο φάρο όπου σημείωνε πως «είναι τόσο ασταθή όλα στον κόσμο της Γουλφ. Τόσο δύσκολα να τα συλλάβεις. Τόσο ανεπίδεκτα συμπερασμάτων. Τόσο αβυσσαλέα ανεξιχνίαστα». Πράγματι, ό,τι και αν γράψει κάποιος για το έργο της Γουλφ είναι λίγο μπροστά στην πολυδιάστατη σκέψη της, τον απύθμενης ομορφιάς ψυχισμό της που δυστυχώς για εμάς την οδήγησε σε ένα πρόωρο τέλος.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Στο Φάρο»:
«Δεν ήταν ούτε εύκολος ούτε βολικός ο κόσμος που ήξερε σχεδόν εβδομήντα χρόνια τώρα. Την είχε σκεβρώσει η κούραση. Πόσο ακόμα, αναρωτιόταν, βογκώντας και τρίζοντας, πεσμένη στα γόνατα για να σκουπίσει τις σανίδες κάτω απ’ το κρεβάτι, πόσο καιρό θα κρατήσει;»
Διαβάστε επίσης:
Βιρτζίνια Γουλφ – Στο Φάρο: Νέα έκδοση για το επιδραστικό βιβλίο από τις εκδόσεις Δώμα