«Συνήθως λένε πως δεν πρέπει να γνωρίζουμε τους ανθρώπους που θαυμάζουμε – δεν έχω πολλούς -, αλλά το να γνωρίσω εσένα ήταν απλά μαγικό»
«Πίστευα πως ο κόσμος και τα συναισθήματα είναι δισδιάστατα, αλλά κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως, ναι, μπορώ να φτιάξω τους δικούς μου κανόνες. Η τρυφερότητα και η οικειότητα δεν είναι ένα σταθερό πλαίσιο με συγκεκριμένες τακτικές. Μαθαίνω πως η αγάπη μπορεί φαινομενικά να μοιάζει λιγότερη, αλλά αυτό να λειτουργεί για σένα» @Pinelopi Gerasimou
«Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, είμαι απόλυτα αφοσιωμένη σε αυτές τις γυναίκες, από όταν ήταν κορίτσια», λέει, και μιλάει για τις φίλες που τη συντρόφευαν σε κάθε απόφαση, αποτυχία και θρίαμβο της ζωής της. @Pinelopi Gerasimou
«Το ζήτημα με το γράψιμο είναι πως κάθε μέρα (όταν γεμίζεις τις σελίδες) νιώθεις ιδιοφυΐα και την επόμενη μέρα (που αντικρίζεις το λευκό χαρτί) νιώθεις ηλίθιος – δεν τελειώνει ποτέ» @Pavlos Fysakis
Και αφού λοιπόν μιλήσαμε για βιβλία, για αγάπη και για φιλία, ήταν φυσικό επόμενο να προσελκύσουμε κάπως και τη μοναξιά – ή καλύτερα τη μοναχικότητα – του να γράφεις, την αποτυχία, τη λύπη, τα ανεξέλεγκτα συναισθήματα γενικά. «Είμαι σίγουρα ανεξέλεγκτη ψυχή (a loose cannon), αλλά υπάρχει μία ισορροπία. Γιατί για μένα μία ανεξέλεγκτη ψυχή μπορεί να βρίσκεται μέσα σε έναν ψύχραιμο σώμα (tight cannon)», αναφέρει η ίδια, ενώ πριν από λίγο είχε σηκωθεί από την καρέκλα της για να μας δείξει πώς χορεύει στο σαλόνι της όταν είναι λυπημένη, γιατί, όπως είπε, «φυσικά και χορεύουμε όταν είμαστε λυπημένοι» – άλλωστε έχουμε περάσει ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μας λυπημένοι, θα ήταν κρίμα να μην χορεύουμε.
Η Miranda July είναι ένας χαώδης άνθρωπος, που όμως καταφέρνει να βάζει με μαεστρία τις λέξεις σε σειρά. Ένα φρέσκο χαμόγελο που συνοδεύεται από μία ξεκαρδιστική ατάκα, που στη βάση της έχει μία πολύ δύσκολη ανακάλυψη. «Το ζήτημα με το γράψιμο είναι πως κάθε μέρα (όταν γεμίζεις τις σελίδες) νιώθεις ιδιοφυΐα και την επόμενη μέρα (που αντικρίζεις το λευκό χαρτί) νιώθεις ηλίθιος – δεν τελειώνει ποτέ». Όταν είπε αυτή την ατάκα, το κεφάλι μου σχεδόν εξερράγη, και γιατί έχει απόλυτο δίκιο, αλλά και γιατί, σύμφωνα με αυτή την αλήθεια, το γράψιμο είναι συνώνυμο της ζωής. Εκείνη μοιάζει να έχει καταφέρει να τα ζει παράλληλα και να επιτρέπει στο ένα να μπλέκεται με το άλλο. Εκμυστηρεύτηκε πως δεν βιάζεται τόσο πολύ πια, αλλά και ότι ετοιμάζει να κυκλοφορήσει ένα άρωμα, το οποίο φτιάχνει εδώ και χρόνια.
Στο τέλος, η Αφροδίτη Παναγιωτάκου της ζήτησε να αναφέρει πέντε πράγματα που της αρέσουν και εκείνη είπε: «την κουβέρτα μου, πράγματα που είναι κρεμώδη, το σεξ, τα αφρόλουτρα με άλλους ανθρώπους και το διάβασμα». Και αν κάποιος δεν γνωρίζει τίποτα για τη Miranda July, αυτά είναι όλα όσα χρειάζεται να ξέρει για να θέλει να διαβάσει όλα της τα βιβλία, ή να γίνει φίλος της – or that’s just me.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑΗ Λυρική Σκηνή στήνει τον χορό των τσιγγάνων στις φυλακές Θήβας12.09.2018