Πολλοί δημιουργοί, ο Πόε, ο Ντοστογιέφσκι, ο Παπαδιαμάντης και τόσοι άλλοι ήδη από τις πρώτες και πρώιμες απόπειρες συγγραφής δείχνουν το μεγαλείο και την συγγραφική τους ταυτότητα, στιγματίζονται από μια επιτυχή εκκίνηση που στην πορεία γίνεται ύμνος και συγκλονίζει. Τέτοια είναι η περίπτωση της Κλαρίσε
Κιμ Χο-Γεόν: Κυκλοφορεί το feelgood βιβλίο του «24 ώρες ανοιχτά»
Η αίσθηση στον αναγνώστη είναι πως τίποτε δεν τελειώνει ακόμα και αν η τελική τελεία έχει μπει και το βιβλίο έχει παραδοθεί στα χέρια του. Ένας φιλοσοφικός όσο και υπαρξιακός πόλεμος εργάζεται μέσα της με μανία σαν την μανία του πολεμιστή στη μάχη που ξέρει πως ο θάνατος θα του φέρει δόξα και τιμή αλλά που πάλι λαχταρά να λάβει μέρος ξανά και ξανά για να νιώσει την ίδια ικανοποίηση. Η Λισπέκτορ αποτελεί μια κατηγορία από μόνη της γιατί μπορεί με την διείσδυση που επιχειρεί μέσω της γραφής να μετουσιώνει τον πόνο και την αγωνία, την ίδια της την αμφισβήτηση σε έργο τέχνης που όλοι διαβάζουμε και απολαμβάνουμε. Η Λισπέκτορ με τα σπαρακτικά της λόγια μας μυεί στο δικό της σύμπαν, ένα σύμπαν μέσα στο οποίο υποφέρει και όμως διχασμένη ούσα δεν παύει να μας συγκινεί, να μας εμπνέει να την ακολουθήσουμε στη διαδρομή της προς το επέκεινα. Μοιάζει με κάποια άλλη ή κάποιον άλλο σαν αυτή να μην υπήρξε ποτέ, σαν να μην έγραψε ποτέ αυτό το σπουδαίο νεανικό «άσμα» της προτού μεταπηδήσει σε έναν κόσμο ήσυχο και αλλοτινό, σαν όλο αυτό να είναι μία ελεγεία και ένας ύμνος αλλά και τραγωδία μαζί. Η ίδια καταγράφει τον μαρτυρικό πόνο μίας ηρωίδας που μοιάζει να είναι ο δικός της καθρέφτης, μία άλλη Frida Kahlo που ζωγραφίζει παρά την αδυναμία που δηλώνει λόγω των συμβάντων της υγείας της, των πολύ οδυνηρών.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Κοντά στην άγρια καρδιά»:
«Ποτέ δεν θα έχω λοιπόν κάποια κατευθυντήρια γραμμή, σκεφτόταν μήνες αφότου παντρεύτηκε. Γλιστράω από τη μια αλήθεια στην άλλη, ξεχνώντας διαρκώς την προηγούμενη, διαρκώς ανικανοποίητη. Η ζωή της αποτελούνταν από ολόκληρες μικρές ζωές, κύκλους πλήρεις, κλειστούς, όλους απομονωμένους μεταξύ τους. Όμως στο τέλος του κάθε κύκλου, αντί να πεθαίνει και να αρχίζει τη ζωή της σε άλλο επίπεδο, ανόργανο ή κατώτερο οργανικό, η Ζοάνα την ξανάρχιζε πάλι στο ανθρώπινο επίπεδο»
Διαβάστε επίσης:
Κλαρίσε Λισπέκτορ – Κοντά στην άγρια καρδιά: Ένα γοητευτικό βιβλίο αριστοτεχνικής γραφής