Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Η βιογραφία επιχειρεί να επιστρέψει στα πρώτα χρόνια του συγγραφέα και να παρακολουθήσει τη στροφή που άλλαξε τη ζωή και το έργο του. Ως «κρίση μέσης ηλικίας» περιγράφει το περιοδικό The Atlantic εκείνη την περίοδο της ζωής του. Ο Μακάρθι πέρασε τα πρώτα περίπου σαράντα χρόνια του στο Τενεσί, ως παιδί των Απαλαχίων, και στις αρχές της δεκαετίας του 1970 είχε ήδη εκδώσει τρία μυθιστορήματα, όλα επηρεασμένα από τον Φόκνερ, χωρίς όμως να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία. Δυσκολευόταν να ολοκληρώσει ένα τέταρτο βιβλίο, το οποίο φιλοδοξούσε να κάνει για το Νόξβιλ ό,τι είχε κάνει ο Τζέιμς Τζόις για το Δουβλίνο. Αυτό το βιβλίο ήταν το εξαιρετικό «Σάτρι», το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Gutenberg.
Στα τέλη της δεκαετίας του 2000 ο Μακάρθι επιχείρησε μια δεύτερη επανεφεύρεση του εαυτού του, στρεφόμενος προς την επιστήμη. Περνούσε μεγάλο μέρος του χρόνου του στο Ινστιτούτο της Σάντα Φε, όπου συναναστρεφόταν φυσικούς και προτιμούσε τις φιλοσοφικές συζητήσεις από τη συγγραφή βιβλίων. Λίγο πριν από τον θάνατό του δημοσίευσε τα δύο συγγενικά μυθιστορήματα «Ο επιβάτης» και «Stella Maris», τα οποία βρίσκονταν υπό επεξεργασία επί χρόνια.
Η βιογραφία παρουσιάζει νέα στοιχεία για τη διαμόρφωση αυτών των βιβλίων και υποστηρίζει ότι ο λογοτεχνικός πράκτορας του Μακάρθι «συναρμολόγησε» το ετερόκλητο υλικό και αποφάσισε να διασπάσει το χάος σε δύο τόμους. Φίλοι του συγγραφέα είπαν ότι υποψιάζονταν πως, ήδη άρρωστος, δεν είχε διαβάσει καν το τελικό αποτέλεσμα.
Όπως κι αν έχει, η μετακίνησή του προς τη Δύση τη δεκαετία του 1970 αποκαλύπτει έναν άνθρωπο που προσπαθούσε να ξεφύγει από τις προσωπικές του αποτυχίες. Αποκαλύπτει επίσης έναν ανήσυχο συγγραφέα που διαισθανόταν ότι ένας νέος ορίζοντας απαιτούσε να διευρύνει το όραμά του.
Το αρχικό ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: γιατί θέλουμε να τα γνωρίζουμε όλα αυτά; Θέλουμε να βρούμε τη σύνδεση με τις οικογενειακές του συγκρούσεις, τη φτώχεια, τις μετακινήσεις, τους έρωτες και τις φιλοδοξίες με τα ίδια του τα βιβλία; Η βιογραφία είναι χρήσιμη όταν μας βοηθά να δούμε περισσότερα, όχι όταν μας πείθει ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο να δούμε. Όπως είχε πει στη συνέντευξή του στην Όπρα, πάντως, δεν έχει τίποτα σημαντικό να πει, καθώς «όλα τα έχει γράψει στα βιβλία του».
Όλες οι απαντήσεις, λοιπόν, βρίσκονται εκεί, στις σελίδες που έγραψε. Το γεγονός ότι ένας συγγραφέας μάς έδωσε τις πιο ιδιωτικές του σκέψεις στα βιβλία του, βέβαια, δεν σημαίνει ότι μας παρέδωσε ολόκληρη τη ζωή του.