Υπάρχουν πρόσωπα που τα κοιτάζεις και νιώθεις ότι τελείωσε για λίγο η περιπλάνηση. Στο ποίημα «Στην Ελένη», ο Έντγκαρ Άλαν Πόε δίνει στην ομορφιά αυτήν ακριβώς τη δύναμη: να οδηγεί τον εξαντλημένο ταξιδιώτη στην πατρική ακτή. Η πρώτη του εικόνα είναι ένα καράβι επιστροφής. Προτού ακόμη περιγράψει τη γυναίκα, μας έχει αποκαλύψει την κούραση εκείνου που την αντικρίζει.Είναι για μένα το κάλλος σου, Ελένη,
σαν την περασμένη εκείνη εποχή
που σε μια θάλασσα με φύκια μυρωμένη
τον θαλασσοδαρμένο, κατάκοπο ταξιδευτή
της Νίκαιας τα πλοία φέραν στην πατρική του την ακτή.η κόμη σου από υακίνθους, κι η κλασική σου η μορφή,
σαν Ναϊάδα η αύρα σου μ’ έφερε ακόμη
στη δόξα που ήτανε Ελλάδα
και στο μεγαλείο που ήταν Ρώμη.σαν άγαλμα στητό σε βλέπω να στέκεις
με το λύχνο από αχάτη σφιχτά μες στο χέρι
αχ! Ψυχή, που έρχεσαι από άγια μέρη!
Φθινόπωρο: 10 αποφθέγματα για εμάς που μετράμε αντίστροφα για τις βροχές