
Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Το καλοκαίρι του 1890, ο 45χρονος Μπραμ Στόκερ επισκέφθηκε τη δανειστική βιβλιοθήκη στο Γουίτμπι της Αγγλίας, ζητώντας ένα συγκεκριμένο σύγγραμμα: το «The Accounts of Principalities of Wallachia and Moldavia» του Γουίλιαμ Γουίλκινσον.
Το βιβλίο, που δεν βρισκόταν στα ράφια και η βιβλιοθήκη δεν διαφήμιζε καν την κατοχή του, ήταν σπάνιο. Η πρόσβαση σε αυτό δινόταν έπειτα από ειδικό αίτημα και οι αναγνώστες μπορούσαν να το διαβάσουν μόνο υπό την επίβλεψη του βιβλιοθηκονόμου. Ο Στόκερ δεν το διάβασε από την αρχή ως το τέλος. Το μόνο που έκανε ήταν να κρατήσει σημειώσεις από ένα συγκεκριμένο κεφάλαιο.
Η επόμενη στάση του Στόκερ – που γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 8 Νοεμβρίου του 1847 – ήταν το Μουσείο του Γουίτμπι. Εκεί μελέτησε μια σειρά από χάρτες, συνθέτοντας μια διαδρομή που ξεκινούσε από την καρδιά του Λονδίνου και κατέληγε σε μια βουνοκορφή στα άγρια βάθη της Ρουμανίας – γεωγραφικές συντεταγμένες που είχε ήδη καταγράψει στο ημερολόγιό του και επιβεβαίωσε εκείνη την ίδια ημέρα.
Από το μουσείο κατευθύνθηκε στο λιμάνι του Γουίτμπι, όπου συνομίλησε με στελέχη της Βασιλικής Ακτοφυλακής. Εκείνοι του έδωσαν πληροφορίες για ένα πλοίο, το Ντμίτρι, το οποίο είχε προσαράξει λίγα χρόνια νωρίτερα στην αμμουδιά εντός του προστατευμένου λιμανιού, με ελάχιστους επιζώντες από το πλήρωμά του. Το σκάφος, το οποίο είχε αποπλεύσει από τη Βάρνα, ένα λιμάνι της ανατολικής Ευρώπης, μετέφερε κιβώτια γεμάτα χώμα.
Κατά την έρευνα στο κατεστραμμένο πλοίο, τα συνεργεία διάσωσης ανέφεραν ότι είδαν έναν μεγάλο μαύρο σκύλο – που παρέπεμπε στον τοπικό μύθο του Γιόρκσαϊρ για ένα πλάσμα γνωστό ως Μπάργκεστ – να ξεφεύγει από το αμπάρι και να ανηφορίζει τα 199 σκαλοπάτια από την παραλία προς το νεκροταφείο της εκκλησίας της Αγίας Μαρίας.
Ο Στόκερ κοίταξε προς την εκκλησία και το Αβαείο του Γουίτμπι που δέσποζε δίπλα της στον γκρεμό. Στο μυαλό του είδε καθαρά το σκοτεινό δωμάτιο στην κορυφή του κεντρικού πύργου. Ανοίγοντας το ημερολόγιό του, στράφηκε στις πληροφορίες που είχε σημειώσει παλαιότερα στη βιβλιοθήκη.
Τέσσερις μήνες νωρίτερα, σε ένα δείπνο στη Λέσχη Μπιφστίκ του Θεάτρου Λύσεουμ στο Λονδίνο, ο φίλος του Μπραμ Στόκερ, ο Αρμίνιος Βάμπερι, του είχε μιλήσει για το βιβλίο και του είχε υποδείξει τι ακριβώς να αναζητήσει, προτρέποντάς τον να πάει στη βιβλιοθήκη του Γουίτμπι. Το τελευταίο κομμάτι ενός παζλ δεκαετιών, μιας ιστορίας, άρχιζε αργά να παίρνει μορφή. Σε μια άλλη σελίδα των σημειώσεών του, το όνομα «Κόμης Βαμπίρ» (Count Wampyr) είχε μόλις διαγραφεί και αντικατασταθεί από το «Κόμης Δράκουλας». Για τον Στόκερ, όλα έβγαζαν πλέον νόημα.
Το «όχι» του εκδότη του
Όταν ο Μπραμ Στόκερ συνέγραψε το εμβληματικό του μυθιστόρημα, ο αρχικός πρόλογος περιελάμβανε το ακόλουθο απόσπασμα: «Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι τα γεγονότα που περιγράφονται εδώ συνέβησαν πράγματι, όσο απίστευτα και ακατανόητα κι αν φαίνονται με μια πρώτη ματιά. Και επιπλέον, πεποίθησή μου είναι ότι θα παραμείνουν για πάντα, σε κάποιο βαθμό, ακατανόητα».
Συνέχισε ισχυριζόμενος ότι πολλοί από τους χαρακτήρες του βιβλίου βασίζονταν σε υπαρκτά πρόσωπα. «Όλοι όσοι έπαιξαν εκούσια ή ακούσια κάποιο ρόλο σε αυτή την αξιοσημείωτη ιστορία είναι ευρύτερα γνωστοί και χαίρουν άκρας εκτίμησης. Τόσο ο Τζόναθαν Χάρκερ και η σύζυγός του (μια γυναίκα με ισχυρό χαρακτήρα) όσο και ο Δρ. Σούαρντ είναι φίλοι μου εδώ και πολλά χρόνια, και ποτέ δεν αμφισβήτησα ότι έλεγαν την αλήθεια…».
Ο Μπραμ Στόκερ, όπως αποδείχθηκε, είχε σκοπό να παρουσιάσει τον «Δράκουλα» ως προειδοποίηση για ένα πέρα για πέρα αληθινό κακό, έναν παιδικό εφιάλτη και όχι ως καθαρή μυθοπλασία. Φοβούμενος τις επιπτώσεις από την παρουσίαση μιας τέτοιας ιστορίας ως αληθινής, ο εκδότης του, ο Ότο Κίλμαν από τον οίκο Archibald Constable & Company, επέστρεψε το χειρόγραφο συνοδεύοντάς το με μία και μοναδική λέξη: «Όχι».
Εξήγησε περαιτέρω ότι το Λονδίνο εξακολουθούσε να αναρρώνει από ένα κύμα αποτρόπαιων δολοφονιών στο Γουάιττσαπελ – και με τον δολοφόνο ασύλληπτο, η έκδοση μιας τέτοιας ιστορίας μπορούσε να δημιουργήσει πανικό. Έπρεπε να γίνουν αλλαγές. Τα πραγματικά στοιχεία έπρεπε να αφαιρεθούν, και το έργο θα κυκλοφορούσε είτε ως μυθιστόρημα είτε θα έμενε στο συρτάρι.
Οι 101 εξαφανισμένες σελίδες και το χαμένο χειρόγραφο
Όταν το βιβλίο εκδόθηκε τελικά στις 26 Μαΐου 1897, οι πρώτες 101 σελίδες είχαν αφαιρεθεί, πολυάριθμες τροποποιήσεις είχαν γίνει στο κείμενο και ο επίλογος είχε μικρύνει, μεταβάλλοντας την τελική μοίρα τόσο του Δράκουλα όσο και του πύργου του. Δεκάδες χιλιάδες λέξεις είχαν εξαφανιστεί.
Κατά τη δεκαετία του 1980, το πρωτότυπο χειρόγραφο του «Δράκουλα» εντοπίστηκε σε έναν αχυρώνα στην αγροτική βορειοδυτική Πενσυλβάνια. Κανείς δεν γνωρίζει πώς διέσχισε τον Ατλαντικό. Το συγκεκριμένο χειρόγραφο, που σήμερα ανήκει στον συνιδρυτή της Microsoft, Πολ Άλεν, ξεκινά από τη σελίδα 102. Το ταξίδι του Τζόναθαν Χάρκερ με το τρένο, το οποίο κάποτε θεωρούνταν η αρχή της αφήγησης, βρισκόταν στην πραγματικότητα εν μέσω της εξέλιξής της. Αυτό, φυσικά, κάνει τους αναγνώστες να αναρωτιούνται τι υπήρχε στις πρώτες 101 σελίδες και τι κρίθηκε υπερβολικά αληθινό και τρομακτικό για να δημοσιευτεί.
Ορισμένα από αυτά τα στοιχεία αποκαλύφθηκαν σε μια πρόσφατα μεταφρασμένη πρώτη έκδοση του «Δράκουλα» από την Ισλανδία με τίτλο Makt Myrkranna (Η Δύναμη του Σκότους). Μέσα σε αυτή την πρώτη έκδοση, ο Μπραμ άφησε ανέπαφο όχι μόνο τον αρχικό του πρόλογο, αλλά και τμήματα της πρωτότυπης ιστορίας του.
Περισσότερο υλικό βρίσκεται στη νουβέλα Dracula’s Guest, η οποία είναι πλέον γνωστό ότι είχε περικοπεί από το αρχικό κείμενο. Υπήρχαν επίσης οι σημειώσεις του, τα ημερολόγιά του και άλλες πρώτες εκδόσεις παγκοσμίως. Μη μπορώντας να αφηγηθεί την ιστορία του ενιαία, ο Μπραμ Στόκερ τη μοίρασε παντού. Και ακριβώς όπως ο διάσημος χαρακτήρας του, αυτή δεν πέθανε ποτέ, απλώς αποκοιμήθηκε και περίμενε την κατάλληλη στιγμή να κάνει την εμφάνισή της.



