Έχεις νιώσει ποτέ την αβάσταχτη αλήθεια ότι ζούμε μόνο μία φορά; Ότι δεν υπάρχει απολύτως καμία «δεύτερη ζωή» για να ζήσουμε αλλιώς, ενώ ο κόσμος γύρω μας συνεχίζει αδιάφορα το ταξίδι του;ἀφοῦ δὲν ἔχει δεύτερη ζωὴ ν᾿ ἀλλάξουμε
καὶ τὸ φεγγάρι ταξιδεύει πάντα ἴδιο.
Σύντροφε οὐρανὲ
ἄλλοτε ἡ ἐλπίδα φεγγοβολοῦσε στὰ χέρια
κοιτάζω τὸ σῶμα βρίσκω τ᾿ ὄνειρο
πάει κ᾿ ἡ ἀγάπη
χάνεται
σὰν τὸ νερὸ στὴν πέτρα.
Τί εἶναι πιὰ ἕνα δέντρο τί εἶναι τ᾿ ἀσημένια φύλλα;
Μέσ᾿ στὴν ὁρμὴ τῆς ἐρημιᾶς γινόμαστε διάφανοι.Ο Νίκος Καρούζος γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1926 στο Ναύπλιο, όπου και πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Η ιδιαίτερη πατρίδα του έπαιξε σημαντικό ρόλο στις πρώτες του προσλαμβάνουσες, προτού μετακομίσει μόνιμα στην Αθήνα για σπουδές και για να αφοσιωθεί στην ποίηση.Εντάσσεται στην περίφημη Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά των Ελλήνων ποιητών. Ωστόσο, η φωνή του θεωρείται εξαιρετικά ιδιότυπη και μοναχική, καθώς συνέθεσε ένα εντελώς προσωπικό, σχεδόν μυστικιστικό και βαθιά φιλοσοφικό ποιητικό σύμπαν που δύσκολα μπαίνει σε καλούπια.Στη διάρκεια της ζωής του εξέδωσε δεκάδες ποιητικές συλλογές. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά και αναγνωρισμένα έργα του συγκαταλέγονται η «Έλαφος των άστρων» (1962), τα «Πενθήματα» (1969) και η «Νεολιθική νοκτυρνή στην Κρονστάνδη» (1987), για την οποία μάλιστα τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης.Για τον Καρούζο, η ποίηση δεν ήταν απλώς μια λογοτεχνική έκφραση, αλλά μια διαρκής υπαρξιακή αναζήτηση και ένας τρόπος να κατανοήσει το σύμπαν. Συνδύαζε συχνά τον φιλοσοφικό στοχασμό με τη χριστιανική παράδοση και την αγωνία για την ανθρώπινη φθορά και τον χρόνο.Ο Νίκος Καρούζος άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα στις 28 Σεπτεμβρίου 1990, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια λογοτεχνική παρακαταθήκη που συνεχίζει να μελετάται και να συγκινεί μέχρι σήμερα.
Τίτος Πατρίκιος: «Για σκέψου να μην πρόφταινα κι αυτό το καλοκαίρι….»