Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου μας, όπου ξεδιαλύναμε την άγνοια της Λουπίτα Νιόνγκο
6. Για τη φύση των Θεών «Οι θεοί σου δεν είναι άφθαρτα, ηθικά ιδεώδη. Ζηλεύουν, μικροπρεπούν, απατούν και συμπεριφέρονται σαν παιδιά με υπερδυνάμεις. Μήπως ο Όλυμπος δεν ήταν θρησκεία, αλλά ένας τεράστιος, ειρωνικός καθρέφτης της δικής μας, ατελούς φύσης;»
7. Για τη θυσία των αθόρυβων «Τα έπη σου λάμπουν από ημίθεους και αριστοκράτες. Όμως πίσω από τις χρυσές ασπίδες, χιλιάδες απλοί άνθρωποι πέφτουν στη λάσπη χωρίς να ειπωθεί ποτέ το όνομά τους. Αυτούς τους απλούς φαντάρους, τους πόνεσες καθόλου την ώρα που τους τραγουδούσες;»
8. Για τον μύθο της τύφλωσης «Ο θρύλος σε θέλει τυφλό. Ήταν, άραγε, αυτή ακριβώς η στέρηση του φωτός που σου επέτρεψε να δεις τόσο βαθιά μέσα στο σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής; Βλέπει κανείς καλύτερα την αλήθεια όταν κλείνει τα μάτια του στη φασαρία του έξω κόσμου;»
9. Για το αβάσταχτο βάρος του νόστου «Είναι η Ιθάκη ο τελικός προορισμός για να γαληνέψει κανείς, ή ο άνθρωπος που μαθαίνει να επιβιώνει ανάμεσα σε τέρατα καταδικάζεται να μην ησυχάζει ποτέ; Μπορεί ποτέ μια ψυχή σαν του Οδυσσέα να βολευτεί ξανά στη θαλπωρή μιας εστίας;»
10. Για το δικό μας αύριο «Αν καθόσουν σήμερα ανάμεσά μας, τρεις χιλιετίες μετά, και έβλεπες να στήνονται ακόμα πόλεμοι για εξουσία και χρήμα στο όνομα δήθεν μεγάλων ιδανικών, τι θα έκανες; Θα έγραφες ένα τρίτο, ακόμα πιο ανελέητο έπος για να μας ξυπνήσεις, ή θα άφηνες τη λύρα σου στην άκρη, λέγοντας πως τελικά δεν μάθαμε απολύτως τίποτα;»
Ο Όμηρος δεν έχει ανάγκη τις σύγχρονες νουθεσίες μας, ούτε τις γρήγορες, αναχρονιστικές αναγνώσεις που σαρώνουν την επιφάνεια. Έχει ανάγκη να σταθούμε απέναντί του με ανοιχτό μυαλό, να αφουγκραστούμε την πίστη του στην πολυπλοκότητα του ανθρώπου και να καταλάβουμε πως τα αληθινά αριστουργήματα δεν δικάζονται, αλλά συνεχίζουν να μας κάνουν τις πιο δύσκολες ερωτήσεις.
Απαντώντας στην άγνοια της Λουπίτα Νιόνγκο: η αλήθεια για τον Όμηρο, τις γυναίκες στα έπη του και την Ωραία Ελένη