Είναι, δυστυχώς, πολύ δύσκολο να καταφέρεις να ανοίξεις τη θεατρική σκηνή στα μάτια ενός εφήβου. Για πολλούς νέους ανθρώπους το θέατρο μοιάζει με έναν κόσμο μακρινό, έναν χώρο που δύσκολα τους αφορά, όπου η ταύτιση δεν είναι αυτονόητη και η εμπειρία συχνά μοιάζει περισσότερο με υποχρέωση παρά με απόλαυση.
Βγαίνοντας από την αίθουσα, σκέφτηκα ξανά τα πρόσωπα των εφήβων που κάθονταν γύρω μου. Εκείνες τις δύο που είχα μαζί μου, αλλά και τόσους άλλους που παρακολουθούσαν με προσοχή μια ιστορία γραμμένη πριν από δεκαετίες, κι όμως τόσο ανησυχητικά σύγχρονη. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη δύναμη του θεάτρου: να δημιουργεί έναν κοινό χώρο σκέψης, όπου οι νέοι άνθρωποι μπορούν να αναμετρηθούν με δύσκολα ερωτήματα.
Φεύγοντας σκεφτόμουν διαρκώς ότι «Το Κύμα» εξακολουθεί να μας αφορά σήμερα, ίσως περισσότερο από ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες. Αν ένα υποθετικό «κύμα» αρχίζει να σχηματίζεται, το προφανές ερώτημα δεν είναι αν θα μας αγγίξει, αλλά αν θα μπορέσουμε να το αναγνωρίσουμε εγκαίρως και να το σταματήσουμε πριν μας καταβροχθίσει.
Επόμενες παραστάσεις: Κυριακή 15 & 29 Μαρτίου 2026 στις 14:30 | Θέατρο Λαμπέτη, Λεωφ. Αλεξάνδρας 106, Αθήνα | Προπώληση εδώ