Skip to content
Διάρκεια άρθρου: Λιγότερο απο 1 λεπτό Λεπτά

Βασίλης Μαγουλιώτης – Γιάννης Νιάρρος: Δύο «enfants terribles» σε άβολες κουβέντες – ΤΟ ΒΗΜΑ

Google Button Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΙΩΑΝΝΑ ΧΑΤΖΗΑΝΔΡΕΟΥ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΙΩΑΝΝΑ ΧΑΤΖΗΑΝΔΡΕΟΥ

Δύο φίλοι

Η φιλία του Βασίλη με τον Γιάννη κρατάει χρόνια. Γνωρίζονται από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Οταν ο Γιάννης ήταν τριτοετής, ο Βασίλης ήταν στο πρώτο έτος. Δεν έκαναν ακριβώς παρέα. Το 2019, όμως, ο Γιάννης Νιάρρος πλησίασε τον Βασίλη Μαγουλιώτη για να τον βοηθήσει στο χειροποίητο μουσικοθεατρικό one-man show «Life Before Grammy’s» που έστησε στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Υστερα ο Μαγουλιώτης του γνώρισε τον σκηνοθέτη Γιώργο Κουτλή, στήθηκε η παρέα των «Παιχτών» και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

«Ποιο είναι το πιο δυνατό στοιχείο του Βασίλη Μαγουλιώτη ως σκηνοθέτη;» ρωτώ τον Γιάννη Νιάρρο. «Οτι είναι ηθοποιός και καταλαβαίνει τον ηθοποιό» απαντά αυθόρμητα. Ο Βασίλης Μαγουλιώτης, από την πλευρά του, τον χαρακτηρίζει φοβερά ευρηματικό ηθοποιό, δουλευταρά και ακούραστο. «Καταφέρνει να οικειοποιηθεί όλα αυτά που του λέω αμέσως σε αυτή την παράσταση, που είναι μάλιστα και η δεύτερη σκηνοθεσία που κάνω στη ζωή μου. Γι’ αυτό και του λέω πολύ συχνά “σε ευχαριστώ και συγγνώμη που σε έπρηξα”».

Δεν έχουν τσακωθεί ποτέ, λοιπόν, ισχυρίζεται ο Βασίλης Μαγουλιώτης. «Εντάξει, όχι ψέµατα» τον διορθώνει ο Γιάννης Νιάρρος: «Στην πραγµατική ζωή µας έχουµε τσακωθεί µία φορά ή δύο νοµίζω. Αλλά µη φανταστείς, χαλαρά». «Ναι, επάνω στη δουλειά εννοούσα και εγώ ότι δεν έχουµε τσακωθεί» διευκρινίζει ο Βασίλης Μαγουλιώτης. «Τώρα, σε αυτό το έργο, που το σκηνοθετώ μόνο και δεν είμαι μαζί του στη σκηνή, είναι μια πιο ιδιαίτερη ακόμη συνθήκη. Το έχουμε καψουρευτεί πολύ και οι δύο. Εχουμε πολλή πίστη σε αυτό, ενώ το συναίσθημα που νιώθουμε απέναντί του δεν είναι εύκολο. Υπήρχαν στιγμές που παίρναμε τηλέφωνο ο ένας τον άλλον και λέγαμε “είμαστε σίγουροι ότι πρέπει να το ανεβάσουμε;”. Θυμάμαι ότι όταν άνοιξε η προπώληση κάναμε πρόβα. Εκεί καταλάβαμε ότι δεν είχε πλέον γυρισμό. Κάποιος έδωσε χρήματα για να πάρει εισιτήριο και να το δει» περιγράφει ο ίδιος.

Και οι δύο θεωρούνται ότι έχουν το άγγιγμα του Μίδα τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό θέατρο. Φοβούνται μήπως αυτή τη φορά η παράστασή τους δεν είναι sold out; «Εντάξει, πάντα ο ευσεβής πόθος είναι το θέατρο να είναι γεμάτο. Αλλά όταν η διαδρομή είναι τόσο ωραία, κάπως τον προορισμό δεν τον σκέφτεσαι με το ίδιο άγχος» απαντά ο Βασίλης Μαγουλιώτης και συμπληρώνει: «Είναι σίγουρα ένα περίεργο έργο. Και εμείς επιπλέον έχουμε επιλέξει να το προσεγγίσουμε με έναν τρόπο που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ίδια του τη συνθήκη. Ενώ πραγματεύεται κάτι πολύ μύχιο, πολύ ιδιωτικό, που συμβαίνει μακριά από τα μάτια του νόμου, ο Γιάννης κινείται επί σκηνής σαν ένας stand-up comedian, κρατώντας ένα μικρόφωνο στο χέρι. Εξαιρετικά παράδοξη επιλογή, καταδικασμένη μάλλον να αποτύχει. Αλλά αυτό ακριβώς το λάθος μάς διεγείρει».

Ο Νιάρρος γελάει. «Το περίεργο είναι ότι όποτε έχω κάνει επιτυχία, αυτή συνδέεται με μια απόφαση που πήρα να κάνω κάτι έξω από την πεπατημένη – για παράδειγμα, με το “Life Before Grammy’s” ή ακόμη και με τους “Παίχτες”. Δεν πήγα, ρε παιδί μου, να παίξω τον Αμλετ. Νομίζω ότι αυτό που έχει σημασία τελικά είναι όταν είσαι στο “νεκροκρέβατο” να πεις με τους φίλους σου “θυμάσαι τότε που κάναμε αυτό;”. Οχι εάν έκανες τον Οιδίποδα στην Επίδαυρο. Ε, τώρα δεν νομίζω ότι θα φάμε το απόλυτο “cancel” με αυτή την παράσταση. Οτι μπορεί να μην κόψει πολλά εισιτήρια; Τι να σου πω; Πιθανό».

Κεφάλαιο «τηλεόραση»

Με την τηλεόραση και οι δύο τους έχουν μια σχέση μάλλον επιλεκτική. Ο Γιάννης Νιάρρος, μετά την πρωταγωνιστική εμφάνισή του στους «Αθώους» του MEGA, την ατμοσφαιρική μεταφορά του μυθιστορήματος «Ο κατάδικος» του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, δεν θα εμφανιστεί φέτος στη μικρή οθόνη. Ο Βασίλης Μαγουλιώτης, έχοντας μέχρι πρότινος κινηθεί σε πιο εναλλακτικές παραγωγές για συνδρομητικές πλατφόρμες, κάνει φέτος το πέρασμά του για τα καλά στην τηλεόραση με τη σειρά «Μια γυναίκα». Και έτσι έρχεται και η πρώτη του επαφή με τις συνέπειες της μεγάλης αναγνωρισιμότητας: «Πώς είναι; Την επομένη της πρεμιέρας πήγα στο σουπερμάρκετ με τον γιο μου και μια κυρία με αναγνώρισε. Λέω “κοίτα να δεις!”. Ελπίζω τώρα που έμαθαν τη φάτσα μου να μη μου τύχει να πάω διακοπές σε κάποιο ξενοδοχείο και να μου πουν “κάντε μας ένα story, να σας κάνουμε έκπτωση” και να αρχίσω να λέω “τι ωραίο το spa σας!”. Γιατί, πρώτον, πώς να το αρνηθώ;». (σ.σ.: γέλια)

«Ναι, αλλά αν σου δώσουν τη  σειρά τους σε δημόσια υπηρεσία, θα σου αρέσει!» του λέει ο Γιάννης Νιάρρος πονηρά.

Επιστρέφουμε όμως στα του θεάτρου. Το ξέσπασμα του #MeToo άλλαξε τελικά τα πράγματα; «Δεν θα βιαζόμουν να βγάλω συμπεράσματα» λέει ο Βασίλης Μαγουλιώτης. «Είναι μια συνεχής διαδικασία και κάθε ημέρα διαχειριζόμαστε την επόμενη. Τίποτα δεν έχει τελειώσει, ούτε καν σε ό,τι αφορά τις δικαστικές υποθέσεις. Αν μη τι άλλο, ό,τι συνέβη ήταν ένα προχώρημα, ένα βήμα μπροστά. Τώρα, αν υπάρχει ο κίνδυνος να πάμε στο άλλο άκρο; Μπορεί. Να φοβόμαστε ίσως να μιλήσουμε λίγο παραπάνω ή ακόμη και να ωθήσουμε έναν ηθοποιό να δοκιμάσει κάτι πιο απαιτητικό στην πρόβα. Αυτούς τους φόβους τους καταλαβαίνω, αλλά είναι μια μεταβατική περίοδος και έτσι έπρεπε να λειτουργήσουν τα πράγματα. Για να φύγεις από το ένα άκρο, πηγαίνεις στο άλλο και στο τέλος μόνο επέρχεται η ισορροπία» συμπληρώνει ο ίδιος.

Ο Γιάννης Νιάρρος τον ακούει σκεπτικός. «Ξέρεις τι συμβαίνει; Σου λένε, για παράδειγμα, ότι αν σκοτώσεις κάποιον θα πας φυλακή. Αυτό μπορεί να σε αποτρέψει, δεν σημαίνει όμως ότι έπαψες να θέλεις να το κάνεις. Για να αλλάξουν τέτοιες βαθιά ριζωμένες συμπεριφορές, ίσως χρειαστεί να περάσουν γενιές. Η κατάχρηση εξουσίας και η κακοποίηση δεν εξαφανίζονται με έναν νόμο. Προς το παρόν, η κακοποιητική συμπεριφορά έχει περιοριστεί, τουλάχιστον σε ό,τι εκδηλώνεται ανοιχτά. Δεν ξέρουμε αν έχει εξαλειφθεί ή απλώς έχει αποσιωπηθεί. Το ζητούμενο είναι να κοιτάξει ο καθένας μέσα του, ώστε ίσως τα εγγόνια μας, όταν βρεθούν σε θέση εξουσίας, να μη νιώθουν την ανάγκη να κακοποιήσουν κάποιον για να αισθανθούν μεγάλοι καλλιτέχνες. Πάντως, τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα και αυτό έχει σημασία» λέει στη συνέχεια.

Πέρα όμως από τις κακοποιητικές συμπεριφορές που έφερε στο φως το #MeToo, ποια θεωρούν ότι είναι σήμερα η μεγαλύτερη παθογένεια του ελληνικού θεάτρου; «Η πενία» λέει ο Βασίλης Μαγουλιώτης και εξηγεί: «Δεν μιλάω μόνο για τους μισθούς μας, αλλά για αυτή τη γενική φτώχεια. Που τα στριμώχνει όλα, που είναι όλα τσιγκούνικα, τα σκηνικά, ο εξοπλισμός. Και φυσικά η φτώχεια όλων μας. Γιατί ο κόσμος δεν έχει λεφτά να πάει στο θέατρο, ενώ οι παραγωγοί ανεβάζουν την ίδια στιγμή τα εισιτήρια. Και κάπως έτσι το θέατρο γίνεται ξανά είδος πολυτελείας, ενώ μετά την πανδημία λαϊκοποιήθηκε κάπως ωραία».

Ο Γιάννης Νιάρρος μοιάζει να συμφωνεί: «Μαζί με τη φτώχεια, για εμένα ένα μεγάλο πρόβλημα είναι ότι το ελληνικό θέατρο “μεγαλοπιάνεται”. Νομίζουμε ότι είμαστε στο Χόλιγουντ, ενώ είμαστε στην Πανεπιστημίου. Και δεν το λέω με την έννοια ότι κάποιος έχει καβαλήσει το καλάμι. Περισσότερο εννοώ ότι χάνουμε το κέντρο μας. Ξεχνάμε τι θέλει πραγματικά ο καθένας για τον εαυτό του και αρχίζουμε να αισθανόμαστε υπόλογοι απέναντι στο εμπορικό κομμάτι του θεάτρου, στην καριέρα, στα sold out. Ή καταλήγουμε να κάνουμε ό,τι κάνουν οι άλλοι, χωρίς να αναρωτιόμαστε τι πραγματικά θέλουμε να κάνουμε εμείς. Είμαστε τελικά ένας μάλλον περιορισμένος μικρόκοσμος».

INFO

«Μπόµπυ ή Αβολες κουβέντες µε ζώα»: Θέατρο Κιβωτός

(Πειραιώς 115, Αθήνα), κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Πρεµιέρα στις 3 Νοεµβρίου.

Το πρωτότυπο άρθρο https://www.tovima.gr/print/vimagazino/dyo-enfants-terribles-crse-avoles-kouventes/ ανήκει στο θέατρο – ΤΟ ΒΗΜΑ .
‹ ›