Στέφανος Κυριακίδης: «…Είχαμε έναν σεβασμό, που στις μέρες μας σπανίζει…»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
«Εγκαινιάσαμε το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά με το Εθνικό Θέατρο στο έργο “Καμίνο Ρεάλ” σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού με την Κατίνα Παξινού. Συγκίνηση έχω, μεγάλη. Για το πώς ξεκίνησα, πο;y ξεκίνησα, με ποιους ξεκίνησα. Τώρα επιστρέφω, με άσπρα μαλλιά και εγγόνια. Είναι ένας κύκλος ζωής γεμάτος Θέατρο. Αισθάνομαι τυχερός και γεμάτος».«Ο Σταύρος Καραγιάννης -που υποδύεται τον γιο μου στην παράσταση, μου το πρότεινε και δέχτηκα με χαρά· γιατί ο Σταύρος είναι μαθητής μου. Τον Αλέξανδρο Κοέν τον γνωρίζω χρόνια· είχαμε συνεργαστεί στο “Φως του γκαζιού”, με μεγάλη επιτυχία. Όταν έχεις συνεργάτες που εμπιστεύεσαι, δεν μπορείς παρά να πεις ναι. Μαζί μας, η Μαρία Κανελλοπούλου, η Νικολέττα Καρρά και η Κατερίνα Κυριαζή. Όλοι μαζί, ξετυλίγουμε τα κουτιά μας επί σκηνής. Οι αντιδράσεις του κοινού μάς κάνουν να πιστεύουμε πως φτιάξαμε μια παράσταση που κάτι έχει να πει. Αυτό είναι το ζητούμενο. Να φύγει ο θεατής και να έχει πάρει κάτι από την παράσταση».«Σίγουρα το ότι είμαι πατέρας και έχω γιο  έχει επηρεάσει την ύπαρξή μου. Με άλλαξε ως άνθρωπο. Άλλαξε το μέσα μου. Είμαι ευγνώμων για την οικογένειά μου. Χωρίς αυτούς, δεν θα είχα την πορεία που έχω. Κι έπειτα, ο ρόλος, το σανίδι είναι κάθαρση ψυχής. Βγάζεις την ψυχή σου στο κοινό και ό,τι υπάρχει μέσα στην ψυχή σου. Με αυτή την έννοια, ναι· βεβαίως και βάζω προσωπικές πινελιές. Το “Μαύρο Κουτί” έρχεται για να ανοίξει· και όταν ανοίγει, γίνονται αποκαλύψεις που αλλάζουν τα δεδομένα. Είναι ένας δύσκολος ρόλος που έχει από όλα· ορμή, εγωισμό, περηφάνεια, αυταπάρνηση, θυσία, θυμό, ξεσπάσματα, συγκίνηση, σιωπή αλλά και θόρυβο. Είναι ευτυχία να μπορείς να παίζεις ρόλους με αιτία, με αφορμή, με βάθος».«Όλα έχουν αλλάξει. Άλλες συνθήκες. Λείπουν οι δάσκαλοι. Λείπουν οι αγώνες. Πολλές φορές, λείπει ο σεβασμός. Είχαμε έναν σεβασμό, που στις μέρες μας σπανίζει. Είχαμε προσήλωση, πειθαρχία. Τώρα φεύγουν από τη μία παράσταση και τρέχουν να προλάβουν την άλλη. Οι πρόβες γίνονται σε πολύ γρήγορο χρονικό διάστημα. Όλα γίνονται με ταχύτητα. Δεν κατακτάς το σανίδι με ταχύτητα· με άλλα πράγματα το κατακτάς. Δεν υπάρχουν παραγωγοί, όπως υπήρχαν παλιά. Τώρα, υπάρχουν επιχειρηματίες· δεν είναι το ίδιο πράγμα. Αυτό που παραμένει ίδιο, είναι τα έργα· είναι οι σκηνές. Ζούμε στη χώρα που γεννήθηκε το Θέατρο. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Εμείς θα φύγουμε, το Θέατρο θα παραμείνει».«Ναι· στο Mega στον “Άγιο Ιωσήφ” με τον Άρη Σερβετάλη· πάλι ιερέα θα κάνω. Και στο “Κόκκινο ποτάμι” ιερέα έκανα. Είναι μία ομάδα  συντελεστών που εκτιμώ και εμπιστεύομαι πολύ και, νομίζω, ότι το αποτέλεσμα θα είναι αξιοπρεπές».«Τον κυριότερο. Εάν δεν είχα τη συμπαράστασή τους, δε θα μπορούσα να έχω την πορεία που έχω. Η οικογένεια μου διαμόρφωσε την πορεία μου καλλιτεχνικά. Πάμε μαζί, χέρι χέρι. Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι ευτυχία. Το να μπορείς να μοιράζεσαι,  τα όσα βιώνεις καλλιτεχνικά, με τους δικούς σου ανθρώπους. Όλα τα κάναμε μαζί. Υπάρχει πιο ωραίο πράγμα; Τώρα,  πρωταρχικό ρόλο έχουν οι εγγονές μου. Έχουν άποψη, έχουν κρίση, έχουν μάτι θεατή. Πρώτα ακούω αυτές και μετά τους άλλους. Εξάλλου, αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Να μεγαλώνεις όμορφα. Ε, μεγαλώνω όμορφα».«Φεύγουν τα κουτιά και μένει η αλήθεια. Αν θα ήθελα στο τέλος κάτι να μείνει, είναι το εξής: Στέφανος Κυριακίδης Ηθοποιός».Σκηνικά: Ντέιβιντ Νεγρίν
Κοστούμια: Νικόλ Παναγιώτου
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Κυριαζή
Βοηθός σκηνογράφου: Ξένια ΚούβελαArtwork: Πέτρος Παράσχης
Φωτογραφίες: Δημήτρης Μασούρας