Skip to content
Διάρκεια άρθρου: Λιγότερο απο 1 λεπτό Λεπτά

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος στον ρόλο της ζωής του – ΤΟ ΒΗΜΑ

Google Button Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή

Τα τελευταία χρόνια επιστρέψατε σε δύο έργα-σταθμούς της θεατρικής διαδρομής σας: στον «Υπηρέτη δύο αφεντάδων» του Κάρλο Γκολντόνι, που παρουσιάσατε τα δύο προηγούμενα καλοκαίρια, και τώρα στον «Συρανό ντε Μπερζεράκ». Αναρωτιέμαι αν με αυτόν τον τρόπο θέλετε να κλείσετε έναν κύκλο και να ανοίξετε έναν καινούργιο.

«Ακριβώς, όπως το λέτε. Βρίσκομαι σε μια φάση εσωτερικών αλλαγών στη ζωή μου. Είμαι πολύ κοντά στο να πάρω τη μεγάλη απόφαση που είχα πάντοτε στο μυαλό μου: να καταπιαστώ με τη σκηνοθεσία. Θέλω να δοκιμαστώ σε μεγάλα έργα, στο κλασικό ρεπερτόριο. Να πάω κατευθείαν στα βαθιά».

Δηλαδή θα αποσυρθείτε από τη σκηνή;

«Ιδανικά, θα ήθελα να περιοριστώ στον ρόλο του σκηνοθέτη, αλλά φοβάμαι ότι στην αρχή μπορεί να επιλέξω να παίξω κι εγώ. Γιατί έτσι θα έχω τουλάχιστον τον έλεγχο του πρωταγωνιστή μου, αφού θα είμαι ο ίδιος! Θέλω να δοκιμάσω πράγματα που ονειρεύομαι, χωρίς να ξέρω αν θα πετύχουν. Αλλά, ξέρετε κάτι; Και μόνο που ονειρεύομαι κάτι τέτοιο είναι σαν να μου χαρίζονται δέκα χρόνια ζωής».

Αλήθεια, όταν ξεκινούσατε, είχατε το άγχος να γίνετε πρωταγωνιστής;

«Από 3 χρόνων ήθελα να γίνω ηθοποιός. Δεν είχα ποτέ, όμως, αυτή τη “λύσσα” να πετύχω. Δεν είχα την αγωνία να δειχθώ. Ισως γιατί ήδη από το σχολείο, μέσα από όσα σκάρωνα, με είχαν κάνει να νιώσω ότι έχω ταλέντο, ότι μου πηγαίνει αυτή η δουλειά. Και αυτό μου έδινε δύναμη.

Ετσι, και στη σχολή αλλά και βγαίνοντας στο επάγγελμα ήξερα ότι το μόνο που περνούσε από το χέρι μου ήταν να είμαι καλός εκείνη τη στιγμή, σε αυτό που έπρεπε να κάνω.

Αν ήμουν τώρα τυχερός και βρισκόταν κάποιος που αναζητούσε έναν πρωταγωνιστή και τον έβλεπε στο πρόσωπό μου, αυτό δεν ήταν κάτι που μπορούσα να ελέγξω. Και κάπως έτσι ήρθαν τα πράγματα για εμένα».

Υπήρξαν, ωστόσο, απογοητεύσεις στα πρώτα σας βήματα;

«Ναι, είχα απογοητεύσεις, ακόμη και μπούλινγκ για την εμφάνισή μου. Οτι δεν ήμουν ψηλός, ότι δεν είχα το φιζίκ του πρωταγωνιστή. Ξέρετε, όταν είσαι άγνωστος, ο άλλος είναι πολύ “αληθινός” απέναντί σου. Μπορεί να έχω πάει σε ένα κάστινγκ και να έχω ακούσει: “Πού πας, ρε Καραμήτρο;”.

Και ύστερα από χρόνια, όταν, ας πούμε, πλέον “πέτυχα”, ο ίδιος άνθρωπος, ο οποίος φυσικά δεν με θυμόταν, να μου κάνει τεμενάδες. “Τι ωραίος που είσαι, τι ηθοποιάρα που είσαι!”. Και εγώ να λέω από μέσα μου: “Ευτυχώς που δεν άκουσα τις αηδίες που έλεγες τότε και δεν τα παράτησα”.

Το λέω ως παράδειγμα για τα νέα παιδιά. Υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να κόβουν φτερά. Τους κάνει να νιώθουν πιο ισχυροί. Φυσικά, μιλάμε για τη μειονότητα, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι του χώρου είναι ευγενέστατοι. Γι’ αυτό λέω στα νέα παιδιά να μην επιτρέψουν να τους κόψει κανείς τα φτερά. Να το παλέψουν μέχρι εκεί που δεν παίρνει».

Εχετε περάσει κρίση ηλικίας;

«Ισως την περνάω τώρα, αλλά δεν το καταλαβαίνω και πάρα πολύ. Βλέπω κάποιες άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου, που κανονικά, για να λέμε την αλήθεια, θα έπρεπε να έχουν έρθει νωρίτερα, αλλά μας έχει σώσει το οικογενειακό μας DNA. Ξέρετε όμως κάτι;

Είχα την τύχη να μην κάνω καριέρα με την ομορφάδα μου (σ.σ.: γελάει). Δεν είμαι ο Ντόριαν Γκρέι που χάνει τη νεότητά του, οπότε το εκλογικεύω λίγο που ωριμάζω».

Πριν από μερικούς μήνες χάσατε τον πατέρα σας. Κοιτάτε με άλλο μάτι τη ζωή;

«Ηταν μια ξαφνική απώλεια. Συνταρακτικός ήταν ο τρόπος με τον οποίο “έφυγε”, μέσα σε έναν μήνα, έπειτα από ένα ατύχημα. Θα σας πω κάτι που μάλλον θα σας ξενίσει. Μέχρι τα 50 μου χρόνια, δηλαδή μέχρι πριν από περίπου έξι χρόνια, θεωρούσα ότι είχα ζήσει και ότι θα ζούσα μόνο ευτυχισμένες στιγμές.

Οχι ότι δεν υπήρχαν απώλειες στην ευρύτερη οικογένεια, αλλά όχι στον στενό μου πυρήνα. Και ξαφνικά, εκεί που ετοιμαζόμουν θεωρητικά να γιορτάσω τα 50 μου με ένα μεγάλο πάρτι, ήρθε η απώλεια του καλύτερού μου φίλου από καρκίνο, σε μια περίοδο που η COVID-19 έφερνε παράλληλα ένα παγκόσμιο θανατικό.

Αυτές, λοιπόν, οι άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου δεν ήρθαν από τον χρόνο. Ηρθαν από αυτή τη στενοχώρια που ξεκίνησε πριν από έξι χρόνια. Τώρα προστέθηκε η ξαφνική απώλεια του πατέρα μου.

Δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για αυτή, αλλά τι σημασία θα είχε ακόμη και αν ήμασταν; Δεν παύει να είναι μια ουσιαστική απώλεια το να φεύγει ο άνθρωπος που σε έχει μεγαλώσει, με τον οποίο έχεις ζήσει από την πρώτη ημέρα της ζωής σου. Και ήταν ένας καλός μπαμπάς».

Το τελευταίο διάστημα, θα έλεγε κανείς, ζείτε κοσμογονικές αλλαγές. Πρόσφατα ανακοινώσατε και το τέλος του γάμου σας με τη Λίνα Πρίντζου. Πώς αισθάνεται ένας άνθρωπος όταν καλείται να επαναπροσδιορίσει τη ζωή του;

«Οπως το είπατε, πρέπει να ανακαλύψει ξανά τη ζωή του. Και αυτό, με έναν τρόπο, ανανεώνει ολόκληρη την ύπαρξή σου. Ξέρετε, είναι πολύ ωραίο να ανακαλύπτεις κάτι τη στιγμή που εσύ το θέλεις και όχι επειδή είναι της μόδας.

Για παράδειγμα, μπορεί εγώ να ακούσω για πρώτη φορά τον Φρανκ Σινάτρα σε αυτή την ηλικία και να τον αγαπήσω τώρα, παρότι η μουσική του υπάρχει εδώ και τόσα χρόνια. Η αξία της ήταν πάντοτε εκεί, απλώς για εμένα ήρθε τώρα η στιγμή να την αναγνωρίσω. Ετσι, όταν συναντάς κάτι όμορφο τη στιγμή που το χρειάζεσαι, είναι σαν να ανανεώνεται ο χρόνος της ζωής σου. Βρίσκεις καινούργιους λόγους για να ζεις».

Αλήθεια, ήταν δύσκολο να μιλήσετε δημόσια για κάτι τόσο προσωπικό;

«Στεκόμουν πάντοτε μακριά από οτιδήποτε κουτσομπολίστικο. Δεν θα ήθελα η προσωπική μου ζωή να αφορά κανέναν. Αλλά, προκειμένου να λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του, θεωρήσαμε με τη Λίνα ότι ήταν το σωστό.

Μετά την ανακοίνωση εισπράξαμε ένα πολύ μεγάλο κύμα αγάπης και αυτό ήταν πραγματικά όμορφο. Ηταν μια ανάγκη να μιλήσουμε για αυτό που μας συνέβη με όρους πραγματικής αγάπης. Γιατί τελικά αυτό μόνο μένει: η αγάπη».

Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία (Βασ. Γεωργίου Α’ 1,  Πλατεία Συντάγματος, Αθήνα, τηλ. 210-3330.000).

INFO «Συρανό»: Θέατρο Ακροπόλ (Ιπποκράτους 9-11, Αθήνα), από Τετάρτη έως Κυριακή.

Το πρωτότυπο άρθρο https://www.tovima.gr/print/vimagazino/vasilis-xaralampopoulos-crden-vazo-oria-sti-dimiourgia-kai-sta-oneira-mou/ ανήκει στο θέατρο – ΤΟ ΒΗΜΑ .
‹ ›