Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
credit_Αναστασία Γιαννάκη
Θέατρο μέσα στο θέατρο
Η σκηνοθετική ανάγνωση της Ζωής Ξανθοπούλου ισορροπεί, τις περισσότερες φορές αριστοτεχνικά, ανάμεσα στο τραγικό και το ευτράπελο των σκηνικών καταστάσεων, αναδεικνύοντας το πικρό χιούμορ του ρώσου συγγραφέα, καθώς και την τσεχοφική ιλαροτραγικότητα της καθημερινής πλήξης και των υπαρξιακών αδιεξόδων των χαρακτήρων. Δίνοντας στην παράστασή της τον υπότιτλο εργασίας «Σε λίγο αρχίζει η παράσταση», ενθέτει, πολύ έξυπνα και πολύ απελευθερωτικά, το έργο στο σύνολό του μέσα σε ένα πλαίσιο πραγματικής πρόβας των ηθοποιών της, ακολουθώντας την ανοιχτή δραματουργική δομή του τσεχοφικού κειμένου. Ομως, ενώ η σκηνοθετική σύνθεση είναι συνεπής μέσα στην επιτελεστική ανοιχτότητά της μέχρι και το τέλος της τρίτης πράξης του έργου, στην τέταρτη και τελευταία πράξη χάνεται ο δραματουργικός άξονας και οι τρεις άξιοι ηθοποιοί, στους οποίους έχουν μοιραστεί όλοι οι ρόλοι του έργου, μοιάζουν ερριμμένοι και ακαθοδήγητοι σε ένα ανοίκειο περιβάλλον.
Η έμπειρη Δέσποινα Κούρτη είναι μια απολαυστική, εγωκεντρική, φιλάρεσκη σταρ του θεάτρου (Αρκάντινα), με παντελή έλλειψη ενσυναίσθησης προς τους άλλους, ακόμα και προς τον γιο της Τρέπλιεφ, προσκολλημένη στο παρελθόν και τις παλιές θεατρικές φόρμες, ενώ η Νίνα της (η εύθραυστη νεαρή ηθοποιός) είναι μάλλον θολή.
Ο εύπλαστος Γιώργος Παπαπαύλου συνθέτει έναν απειλητικά γοητευτικό Τριγκόριν και έναν απολαυστικά φοβικό Σόριν, ενώ ο χαρισματικός Βασίλης Ζαφειρόπουλος παίζει πάντα με κατακτημένη ερμηνευτική ισορροπία στο μεταίχμιο παράστασης-πρόβας, πρόβας-παράστασης, πλάθοντας έναν καθηλωτικά απεγνωσμένο όσο και οριακά παραπλανημένο Τρέπλιεφ που αναζητά «νέες φόρμες» στην τέχνη, απορρίπτοντας το παλιό κατεστημένο και τις παρωχημένες ιδέες, για να συνειδητοποιήσει λίγο πριν το μοιραίο τέλος του ότι το παν είναι «να γράφεις χωρίς να σκέφτεσαι τις φόρμες, να γράφεις επειδή αυτό χύνεται ελεύθερα από την ψυχή σου».
Η σκηνογραφική πλαισίωση της παράστασης δεν περιλαμβάνει το κλασικό κτήμα του Σόριν, του αδερφού της Αρκάντινα, με την επιβλητική λίμνη, η οποία φωτίζεται από το φως του φεγγαριού. Ο Βασίλης Αποστολάτος, ακολουθώντας τη μεταθεατρική σκηνοθετική γραμμή, σχεδίασε έναν -μάλλον πρόχειρο στην εκτέλεσή του- σκουπιδότοπο, για να εγκιβωτίσει τη λογική της θεάτρου εν θεάτρω σκηνικής επιτέλεσης. Ισως το παραστατικό διακύβευμα να πλαισιωνόταν πιο λειτουργικά από ένα μη-σκηνικό πιο προσεγμένα αφαιρετικό.
Τέλος, ο μουσικός επί σκηνής Τάσος Μισυρλής μοιάζει να παίζει στις νότες του τις λέξεις του Εμίλ Σιοράν, «Η ζωή αποσυντίθεται ανά πάσα στιγμή. Είναι μια μονότονη απώλεια φωτός, μια ανούσια διάλυση μέσα στη νύχτα, χωρίς σκήπτρα, χωρίς φωτοστέφανα, χωρίς στεφάνια».