Skip to content
Διάρκεια άρθρου: Λιγότερο απο 1 λεπτό Λεπτά

Γιώργος Βουρδαμής: «Όλα μοιάζουν να μας εκπαιδεύουν στην προσαρμογή και την αποδοχή» | ΤΟ ΒΗΜΑ

Google Button Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή

Γιώργος Βουρδαμής. Φωτογράφος: Μυρτώ Αποστολίδου

Από την παράσταση Τσακουάλα σε σκηνοθεσία Γιώργου Βουρδαμή. Φωτογράφος: Μυρτώ Αποστολίδου

Έχετε μιλήσει για τη μνήμη ως κάτι που περιέχει μυρωδιές, τραγούδια, παρέες και συναντήσεις. Πώς αυτή η συνθήκη «εισβάλλει» στη σκηνική γλώσσα της παράστασης;

Παρόλο που η παράσταση έχει τη δική της δραματουργία και ιστορία, υπάρχει μια πιο ποιητική πρόθεση στη σκηνική της γλώσσα. Είναι κάπως σαν όνειρο και εφιάλτης μαζί. Τα τραγούδια και οι μελωδίες, οι χαρακτήρες και ο τρόπος τους, οι σχέσεις τους, όλα αυτά προσπαθήσαμε να κουβαλούν κάτι από τις μνήμες για τις οποίες μιλάμε. Μνήμες συγκεκριμένες, προσωπικές, με μυρωδιές, ήχους και πρόσωπα, που όμως κάπως ξεφεύγουν από το ατομικό και συναντούν κάτι συλλογικό, ίσως αυτό που ονομάζουμε συλλογικό ασυνείδητο. Δεν μας ενδιέφερε τόσο να αναπαραστήσουμε το παρελθόν, όσο να δημιουργήσουμε την αίσθηση ότι αυτό επιστρέφει άλλοτε τρυφερά και άλλοτε απειλητικά, όπως ίσως συμβαίνει και με τη μνήμη.

«Νομίζω πως χωρίς επιμονή δεν υπάρχει αντίσταση. Τίποτα γύρω μας δεν μας ωθεί προς αυτήν· αντίθετα, όλα μοιάζουν να μας εκπαιδεύουν στην προσαρμογή και την αποδοχή.»

Η τσακουάλα αντιστέκεται χρησιμοποιώντας το ίδιο το σώμα της. Στην παράσταση η αντίσταση είναι δύναμη, αλλά έχει και τίμημα; Πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στην επιμονή και την αυτοκαταστροφή;

Στην παράσταση αντιστέκεται μόνο ένας από τους τέσσερις χαρακτήρες: ο «πιτσιρικάς». Ο πολιτικοποιημένος και οραματιστής. Είναι σχεδόν σύμβολο. Αντιστέκεται ανεξάρτητα από το κόστος. «Πλάσμα μαγικό κι απίστευτο, ένα πλάσμα για τα παραμύθια της επόμενης χιλιετίας», όπως γράφει ο Χρήστος Οικονόμου. Νομίζω πως χωρίς επιμονή δεν υπάρχει αντίσταση. Τίποτα γύρω μας δεν μας ωθεί προς αυτήν· αντίθετα, όλα μοιάζουν να μας εκπαιδεύουν στην προσαρμογή και την αποδοχή. Δεν πιστεύω, λοιπόν, ότι πάσχουμε από υπερβολική επιμονή στην αντίσταση, σε βαθμό που να κινδυνεύουμε από την αυτοκαταστροφή. Θα έλεγα ακριβώς το αντίθετο: ότι έχουμε μάθει να υποχωρούμε.

Η «μικρή αντίσταση» που περιγράφετε είναι ένας τρόπος να επιβιώνεις ή μπορεί να μετατραπεί σε συλλογική πράξη; Τι μπορεί να κάνει ο ένας άνθρωπος όταν οι δυνάμεις που τον πιέζουν είναι τόσο μεγαλύτερες από τον ίδιο;

Νομίζω πως αρχικά πρέπει να δει κανείς πώς μπορεί να παραμείνει άνθρωπος μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Δίκαιος, έντιμος κι ονειροπόλος στον δρόμο, στους συνεργάτες του, στην οικογένειά του. Να σταθεί απέναντι στην αδικία που συναντά δίπλα του, στον εργασιακό του χώρο, στην πολυκατοικία του. Να μην αναπαράγει ο ίδιος τη βία, όταν όλα γύρω του γίνονται όλο και πιο σκληρά. Να αντισταθεί πρώτα εκεί όπου μπορεί. Και μετά να συναντηθεί με άλλους, να μπορέσει να συνομιλήσει μαζί τους, να οργανωθεί και να δράσει συλλογικά.

Η συνάντηση με άλλους και η ουσιαστική συνομιλία, ο διάλογος είναι το μεγαλύτερό μας μειονέκτημα. Ταυτόχρονα όμως, οι συνθήκες, το “στήσιμο του παιχνιδιού”, οι δυνάμεις εξουσίας που ελέγχουν και προσδιορίζουν τον κόσμο γύρω μας είναι πανίσχυρες, πανέξυπνες και διαρκώς μεταβαλλόμενες. Δεν αλλάζουν μέσω της «ατομικής μας ευθύνης».

Από την άλλη δεν πιστεύω ότι μπορούν να υπάρξουν κοινωνικές αλλαγές και επαναστάσεις αν δεν καταλάβουμε πρώτα ότι το τέρας είμαστε κι εμείς οι ίδιοι. Πόσο το περιβάλλον που επικρατεί έχει εισχωρήσει μέσα μας, πόσο μας έχει διαμορφώσει. Η αντίσταση, επομένως, χρειάζεται και τα δύο: να αναγνωρίσουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας, αλλά και να αναμετρηθούμε με όσα από αυτά κουβαλάμε μέσα μας.

INFO «Τσακουάλα» σε σκηνοθεσία του Γιώργου Βουρδαμή. Ερμηνεύουν: Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Γιώργος Μηλιώνης, Χρήστος Κοντογεώργης, Γιώργος Βουρδαμής. Από 26 Οκτωβρίου στο Θέατρο Θησείον κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Αγορά εισιτηρίων για την παράσταση «Τσακουάλα (The Chuckwalla lizard)» από το inTickets.

Το πρωτότυπο άρθρο https://www.tovima.gr/2026/11/02/culture/giorgos-vourdamis-i-pio-skliri-apoleia-einai-na-min-mporeis-na-oneireyteis-mia-alli-zoi/ ανήκει στο θέατρο – ΤΟ ΒΗΜΑ .
‹ ›