Γιώργος Καρακάντζας: «…θέατρο κούκλας […] τέχνη που συνδυάζει το ορατό και το αόρατο, το οικείο και το μαγικό…]

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
«Το Φεστιβάλ Φιλίππων είναι μια τρυφερή ανάμνηση των παιδικών μου χρόνων. Πηγαίναμε οικογενειακώς και παρακολουθούσαμε σχεδόν όλες τις παραστάσεις. Έτσι με κάποιον τρόπο, είναι και οι πρώτες θεατρικές μου αναμνήσεις.  Επομένως, όταν μου έκανε την πρόταση η καλλιτεχνική διευθύντρια, Εύα Οικονόμου – Βαμβακά, η χαρά μου ήταν μεγάλη.«Η επιστροφή μου στην Καβάλα με την παράσταση “Αντιγόνες” αποτελεί μια προσωπική επιστροφή στις ρίζες μου, εκεί όπου πέρασα την παιδική μου ηλικία, η οποία αποτελεί πηγή έμπνευσης στη δουλειά μου.
Εδώ και τριάντα χρόνια έχω αφιερώσει τη ζωή μου στην τέχνη της μαριονέτας, έναν τομέα που με έχει πάντα παθιάσει. Η επιθυμία μου είναι να επιστρέψω στην Καβάλα, ώστε να μοιραστώ την τέχνη μου με τους αγαπημένους μου φίλους, καθώς και με την ίδια την πόλη».«Το κουκλοθέατρο είναι μία από τις σύγχρονες θεατρικές μορφές που κατέχουν σημαντική θέση στη σύγχρονη πειραματική θεατρική σκηνή. Ένα από τα χαρακτηριστικά του είναι η ικανότητά του να συνυπάρχει και να συνεργάζεται επί σκηνής με άλλες τέχνες· όπως το τσίρκο, ο χορός, η περφόρμανς και η τεχνολογία.
Στη δική μου περίπτωση, η ανάμειξη τρισδιάστατων κούκλων με προβολές είναι ένας τομέας στον οποίο πειραματίζομαι εδώ και είκοσι χρόνια. Ο στόχος μου είναι, από τη μία πλευρά, η πλαστικότητα του σκηνικού χώρου, ο οποίος μέσω των προβολών αλλάζει και εξελίσσεται. Θα μπορούσαμε να το ορίσουμε ως μια κινηματογραφική προσέγγιση της θεατρικής γραφής. Αυτή η δραματουργία περνά μέσα από την επιλογή της πηγής φωτός και της επιφάνειας προβολής. Ο πειραματισμός αυτός περιλαμβάνει μια πληθώρα διαφορετικών πηγών φωτός, όπως βίντεο, slides, λαμπτήρες για θέατρο σκιών και προβολείς διαφανειών, καθώς και μια σειρά από διαφορετικές επιφάνειες προβολής.
Από την άλλη, η τέχνη του κουκλοθέατρου, από την παράδοσή της, είναι μια πλανοδιακή τέχνη, που έχει ρίζες τόσο στο ασιατικό θέατρο σκιών όσο και στην κομέντια ντελ άρτε ή στο καρναβάλι, μια λαϊκή τέχνη.
Οι “Αντιγόνες” είναι η μίξη αυτών των δύο προσώπων της τέχνης: τόσο της παράδοσης όσο και του πειραματισμού νέων θεατρικών εκφράσεων».«Η συνεργασία με την Ιρανή καλλιτέχνιδα Samaneh Latifi ήταν καθοριστική σε αυτό το εγχείρημα, καθώς η συζήτηση και η ανταλλαγή ιδεών ανάμεσά μας δημιούργησαν ένα κοινό πεδίο έκφρασης.
Η βασική επιθυμία ήταν να ξαναδιηγηθούμε την “Αντιγόνη” του Σοφοκλή μέσα από προσωπικές εμπειρίες και εικόνες, μεταφέροντας το μήνυμα και τα νοήματα της αρχαίας τραγωδίας σε ένα σύγχρονο και πολυπολιτισμικό πλαίσιο. Έτσι, η ελληνική τραγωδία γίνεται μια οικεία φιγούρα, μια “αγκαλιά” που ανοίγει πάνω στα θέματα της Αντιγόνης: τη γυναίκα, το θάρρος και την ηθική.Τελικά, το έργο λειτουργεί ως ένα “melting pot”, όπου διαφορετικές τέχνες και τεχνικές συναντιούνται και αλληλοσυμπληρώνονται, αφήνοντας χώρο σε μια ελεύθερη και δημιουργική ανταλλαγή ιδεών. Μέσω αυτής της συνύπαρξης, η παράσταση γίνεται μια ζωντανή εμπειρία που αναδεικνύει την πολυπολιτισμικότητα και μια μοντέρνα αφήγηση».«Το θέατρο κούκλας εξακολουθεί να με συναρπάζει γιατί είναι μια τέχνη που συνδυάζει το ορατό και το αόρατο, το οικείο και το μαγικό. Μέσω των κούκλων, μπορούμε να αφηγηθούμε ιστορίες με τρόπο άμεσο και ταυτόχρονα ποιητικό, εισάγοντας το κοινό σε έναν κόσμο φαντασίας και ενσυναίσθησης. Θα ήθελα ο θεατής, φεύγοντας από τις “Αντιγόνες”, να πάρει μαζί του ένα μήνυμα ελπίδας, κατανόησης και αλληλεγγύης, αλλά και μια αίσθηση ότι το θέατρο μπορεί να είναι ένας τόπος όπου συναντιούνται διαφορετικές κουλτούρες και ιστορίες, δημιουργώντας κοινότητες και αμοιβαία κατανόηση».Εικονογράφος: Kinga Kelemen
Μουσικός: Ali Hout
Μαριονετίστας: Γιώργος Καρακάντζας
Ηθοποιός: Samaneh Latifi
Συνεργάτες: Ευφημία Καρακάντζα (Καθηγήτρια Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας), Eric Deniaud (Κατασκευαστής Μαριονετών)