Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Φωτό: Γιώργος Καπλανίδης
Πέρυσι «Το Παιδί» άνοιξε με επιτυχία έναν δρόμο προς τη μαύρη κωμωδία και κυρίως προς ένα σενάριο πολυεπίπεδο. Το «Κάμπινγκ» επιβεβαιώνει αυτή τη στροφή του κοινού, ύστερα από την κυριαρχία της οικογενειακής κωμωδίας;
Η τηλεόραση, όπως την παρατηρώ στα χρόνια που εργάζομαι ως ηθοποιός, κάνει κύκλους επταετίας. Δημιουργείται ένα κύμα και το ακολουθούν σεναριογράφοι, σκηνοθέτες, στελέχη καναλιών και φυσικά το κοινό. Για χρόνια το θέμα που απασχολούσε ήταν οι καθημερινές ιστορίες των οικογενειών -είχα περάσει και εγώ από τη «Μουρμούρα» όπου ήμουν ζευγάρι με την Νάντια Κοντογεώργη. Τώρα φαίνεται ότι βρισκόμαστε σε μια μετάβαση. Οι τάσεις αυτές δεν αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη, η οικογενειακή κωμωδία εξακολουθεί να είναι πολύ δυνατή, όμως ίσως να έρχεται σιγά σιγά και κάτι νέο.
Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχει μια παραγωγή που έχει μόνο εξωτερικά γυρίσματα;
Πολλές. Ένα σύννεφο μπορεί να μας διαλύσει το σύμπαν. Έχει τύχει να γυρίζουμε μια σκηνή με ήλιο, ξαφνικά μπήκε ένα συννεφάκι και έπρεπε να περιμένουμε 45 λεπτά για να φύγει. Επίσης, έχουμε γυρίσει καλοκαιρινές σκηνές μέσα στο κρύο του χειμώνα και κάποιες φθινοπωρινές ή χειμωνιάτικες με καύσωνα. Τα ωράρια επίσης δεν είναι σταθερά. Μπορεί να ξεκινήσουμε στις 8 το πρωί σε μια παραλία ή στις 11:30 το βράδυ και να δουλεύουμε μέχρι το πρωί. Έχουμε όμως μια παραγωγή από πίσω που φροντίζει όλους τους συντελεστές της σειράς. Ξέρετε όμως κάτι; Είναι δώρο να πηγαίνεις για γύρισμα και να ξέρεις ότι θα είσαι ανάμεσα στα δέντρα.
Σε λίγες μέρες έχει πρεμιέρα η παράσταση που πρωταγωνιστείτε, σε σκηνοθεσία του Θάνου Τοκάκη; Εδώ θα συναντήσετε την ατόφια κωμική σας φλέβα;
Γιώργος: Χαίρομαι που το ακούω διότι αρκετός κόσμος λέει πως δεν περίμενε από εμένα να κάνω κωμωδία. Πρόκειται για μια διασκευή του κλασικού κειμένου του Γκολντόνι «Υπηρέτης δύο αφεντάδων». Ναι μεν ακολουθεί τη ραχοκοκκαλία της πλοκής, αλλά δεν ακολουθεί τις συμβάσεις της comedia del’ arte τόσο στο υποκριτικό κομμάτι όσο και στο κινησιολογικό.
Θα είναι δηλαδή μια πιο σκοτεινή εκδοχή του κλασικού έργου;
Ναι, αλλά όταν λέμε «σκοτεινό» μην πάει το μυαλό μας στον Μπέκετ, για παράδειγμα. Είναι ένα κωμικός ήρωας που βρίσκεται μπλεγμένος σε ξεκαρδιστικές καταστάσεις -αν τις δεις ως παρατηρητής και όχι ως παθών. Θα έλεγα ότι μοιράζεται την ίδια μελαγχολία και στεναχώρια με τον Θανάση Βέγγο, ο οποίος στις ταινίες του έτρεχε για να τα προλάβει όλα. Αυτή η διασκευή φέρνει στην επιφάνεια όχι μόνο το burnout από τους στόχους που κυνηγάμε συνέχεια όλοι, αλλά και την βαθύτερη επιθυμία πολλών να γίνουν αφεντικά.