Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
φωτ. /Γιώργος Βελλής
Μονόλογος;
«Οχι. Δεν θα είμαι μόνος μου στη σκηνή. Θα είναι και τρεις μουσικοί, ο Παναγιώτης Τσεβάς, ο Δημήτρης Κίκλης και η Δέσποινα Σπανού. Το έργο δεν θα έχει μόνο αφηγήσεις, θα έχει και τραγούδια, αναπαραστάσεις, θα “σπάει” κάπως με διαλόγους. Θέλω οπωσδήποτε να λεχθεί μια σκηνή από την “Γκόλφω”, να διαβαστεί ένα ποίημα που κανείς δεν θα καταλάβει τίνος είναι και να γίνει εκείνη την ώρα διαγωνισμός με το κοινό. Θα έχει τραγούδια του θεάτρου και του κινηματογράφου, αλλά και πρωτότυπη μουσική από τον Σταμάτη Κραουνάκη. Εχει γράψει ήδη το κυρίως θέμα, που είναι όλη η παράσταση, ένα θαύμα. Τα σκηνικά είναι της Ζωής Μολυβδά-Φαμέλη. Σε όλο αυτό με έχει βοηθήσει πολύ η Αιμιλία Καρατζούλη, ένας σπάνιος άνθρωπος. Γιατί εγώ μιλάω, παίζω, και η Αιμιλία γράφει, δακτυλογραφεί αντί για εμένα. Είναι γραπτά προφορικός λόγος. Γιατί την ώρα που το λέω, το κρίνω, το αλλάζω, το φορμάρω, το διαγράφω, το ξαναγεννάω. Σαν να γράφω εγώ. Επιπλέον, ενώ είναι ένα ευαίσθητο πλάσμα και μερικές φορές συγκινείται, συγχρόνως έχει και ένα μάτι απ’ έξω που μου λέει “εδώ νομίζω ότι είναι υπερβολή, εδώ είναι πιο συναισθηματικό, κοίταξέ το”. Γιατί είμαι και λίγο σπάταλος – στη ζωή, στα αισθήματα, στα λεφτά».
Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο;
«Το δυσκολότερο είναι να βρω το προσωπικό και να είναι αληθινό. Να τολμήσω να πω την αλήθεια. Το να λες την αλήθεια με ονόματα είναι εύκολο. Το να λες την αλήθεια χωρίς ονόματα συχνά είναι σκληρό, αδυσώπητο. Το να πεις “αγαπάω την τάδε” είναι μια δήλωση. Το να πεις το είδος της αγάπης που έχεις για μια συγκεκριμένη γυναίκα μπορεί να είναι οδυνηρό. Γιατί δεν αγαπάμε έναν άνθρωπο μόνο για τα καλά του. Τον αγαπάμε και για τα άλλα του και δεν ξέρουμε ότι αυτά έχουν και ένα αντίκρισμα μιας δικής μας έλλειψης. Δεν είναι εύκολο. Είναι επώδυνο, αλλά λυτρωτικό. Συχνά έχω αυτολογοκριθεί, όχι σε γεγονότα, σε ουσία αισθημάτων».
Το σκηνικό πώς είναι;
«Σαν το μυαλό ενός ηθοποιού – συρτάρια, βιβλιοθήκες, ένα κρεβάτι, μια πολυθρόνα, ένα γραφείο, ένα καμαρίνι. Θα μπορούσε να είναι σπίτι, θέατρο, τα πάντα. Μαζί έχει και ένα στοιχείο που παύει να είναι ρεαλιστικό και που εισβάλλει μέσα στη σκηνή. Ο ηθοποιός δεν είναι μόνο οι ρόλοι που έχει παίξει. Είναι και αυτός που τους έχει παίξει – αυτό θέλω να κάνω. Να με δουν όπως με βλέπουν οι δικοί μου άνθρωποι – πολύ λίγοι με γνωρίζουν».
Πώς διαχειρίζεστε το Ελεύθερο Θέατρο;
«Δεν έχω πει όλη την αλήθεια ακόμα και δυσκολεύομαι. Είναι πολύ, γιατί είναι αυτό που με έφτιαξε. Θα ήθελα να θίξω κάποιες δύσκολες πλευρές, να έχω το κουράγιο. Το προσπαθώ από την αρχή και όλο το αναβάλλω. Γιατί όποιος σου φέρνει τη μεγαλύτερη χαρά μπορεί να σου φέρει και τη μεγαλύτερη λύπη».
Και κατεβαίνετε στο Υπόγειο;
«Ηθελα ένα θέατρο όπου να είναι γύρω-γύρω μου ο κόσμος, κοντά. Να ψηθεί η παράσταση σε έναν τέτοιο χώρο. Δύο ήταν τα θέατρα, το Καρέζη και το Υπόγειο του Τέχνης. Ε, το Υπόγειο είναι πολύ πιο κοντά…».
Σκέφτεστε αν κάποιοι από αυτούς που αναφέρετε έρθουν να σας δουν;
«Είναι ελάχιστοι. Τους σκέφτομαι. Για άλλους έχω μια έννοια, για άλλους όχι».
Εχετε μια φράση-κλειδί;
«”Δεν προλαβαίνω, δεν θα προλάβω”. Σαν μια αγωνία που την κρύβουμε. Γι’ αυτό και θέλουμε να δουλεύουμε συνέχεια, για να αναβάλλουμε όλο αυτό».
Ο ηθοποιός, παίζοντας τις ζωές άλλων, δεν επιμηκύνει τον χρόνο;
«Γι’ αυτό λέμε συχνά ότι οι ηθοποιοί είναι σαν παιδιά. Δεν πρόλαβαν να ζήσουν τη ζωή τους, ενώ έζησαν τόσες άλλες. Το ρήμα “παίζω” έχει διττή έννοια: παίζω έναν ρόλο, παίζω ένα παιχνίδι».
Τελικά, γιατί το θέατρο ήταν, είναι κάτι τόσο σημαντικό για εσάς;
«Δεν αναρωτήθηκα. Το θεωρώ φυσικό, δεδομένο. Ουδέποτε το αμφισβήτησα. Στις δύσκολες στιγμές μου μπορεί να σκέφτηκα να σταματήσω τη ζωή μου, το θέατρο ποτέ».