Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
credit: Σίσσυ Μόρφη
Η δραματουργική επεξεργασία των επιστολών δεν δημιούργησε θεατρικό ρυθμό, το κείμενο δεν έρεε, παρετίθετο. Οι επιστολές του Κάφκα, άλλοτε γεμάτες απόγνωση, άλλοτε με μια υπόκωφη, τρυφερή ειρωνεία, ακούγονταν μονότονες, στεγνές, αποστειρωμένες, σαν να διαβάζονται σε ένα σχολαστικό φιλολογικό μνημόσυνο.
Η σκηνοθετική γραμμή εν ολίγοις εγκλωβίστηκε στις ίδιες τις προθέσεις της, με το μεγαλύτερο πρόβλημα της παράστασης να εντοπίζεται στη διαχείριση του υποκριτικού κώδικα. Οι τρεις αξιόλογες ηθοποιοί, η Παρθενόπη Μπουζούρη, η Μαρία Καρακίτσου και η Ηρώ Γκουλίτου, εμφανίζονται παγιδευμένες σε μια σκηνοθετική σύνθεση η οποία, αντί να τις εντάσσει σε ένα λειτουργικό παραστατικό πλαίσιο, τις αφήνει εκτεθειμένες σε ένα έωλο εγχείρημα, παλεύοντας περισσότερο με την ακουστική του ναού, παρά με την ουσία των λέξεων που αρθρώνουν και καλούνται να φωτίσουν. Επίσης, η σκηνοθετική απόφαση να μοιραστεί ο λόγος του Κάφκα σε τρεις φωνές – ως μια προσπάθεια να αποδοθεί ο εσωτερικός του κατακερματισμός; – καταλήγει να ξενίζει τον θεατή και να διαρρηγνύει τη συνοχή του κειμένου.
Ο άπλετος φωτισμός του δρώμενου δεν συνδράμει, επίσης, καθόλου στην καφκική ατμόσφαιρα – είναι απορίας άξιο γιατί, εφόσον βρισκόμαστε σε εκκλησία, δεν χρησιμοποιήθηκε ο υποβλητικός φωτισμός κεριών, τόσο ταιριαστός στον χαμηλότονο, σχεδόν ψιθυριστό χαρακτήρα των προσωπικών επιστολών του συγγραφέα. Παράλληλα, η χρήση του εκκλησιαστικού οργάνου (Χρήστος Παρασκευόπουλος) δεν εντάσσεται οργανικά στην περφόρμανς, με την πένθιμη μεγαλοπρέπειά του να υπογραμμίζει επιπλέον τις ατελέσφορες προθέσεις της παράστασης.