Το «πράσινο φως» για την υλοποίηση ενός ολοκληρωμένου προγράμματος προστασίας, αποκατάστασης και ανάδειξης του Ηρωδείου έδωσε χθες το ΚΑΣ, το οποίο γνωμοδότησε ομόφωνα θετικά επί των αποτελεσμάτων της β΄ φάσης του σχετικού ερευνητικού προγράμματος με τίτλο «Δυναμική Μέθοδος Ανάδειξης και Προστασίας Αρχαιολογικών Χώρων μέσω της τεκμηρίωσης και ανάλυσης των μνημειακών συνόλων. Σύνταξη προτάσεων διαμόρφωσης των απαιτούμενων υποδομών λειτουργίας των αρχαιολογικών χώρων για την ένταξή τους στο φυσικό τοπίο και τη σύνδεσή τους με το ευρύτερο δομημένο περιβάλλον – Εφαρμογή στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στη νότια κλιτύ της Ακροπόλεως».
ΗΡΩΔΕΙΟ – @ΘΟΔΩΡΗΣ ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ/EUROKINISSI)
Σύμφωνα με τον αρχιτέκτονα Μανόλη Κορρέ, ομότιμο καθηγητή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στην διάλεξή του «Στεγασμένοι χώροι μουσικής της αρχαιότητας: το Ηρώδειο» (σε συνεργασία με το Σωματείο Διάζωμα, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 2012): «Το εσωτερικό του Ηρωδείου διέθετε ασύλληπτο πλούτο. Τα έδρανα -συμπαγή μαρμάρινα-, η ορχήστρα, στρωμένη με λευκές και μαύρες πλάκες μαρμάρου και οι τοίχοι με τις πολύχρωμες ορθομαρμαρώσεις αποτελούσαν ένα σύνολο απερίγραπτης ομορφιάς.
Η σκηνή διέθετε την τυπική για ένα ρωμαϊκό θέατρο πρόσοψη (scaenae frons): μικρές συνθέσεις πάνω στο αρχιτεκτονικό θέμα του δίστυλου ναΐσκου (aedicula), αποτελούμενες από κορινθιακούς κίονες, παραστάδες και θριγκούς, ανεδείκνυαν αγάλματα στημένα σε κόγχες, όλα από πολυτελή μάρμαρα. Εξαιρετικά μωσαϊκά σε γεωμετρικά και φυτικά σχέδια κάλυπταν τα δάπεδα των κλειστών χώρων».
Αν και οι μαρτυρίες έχουν διχάσει την επιστημονική κοινότητα καθώς η ολική στέγαση ενός τεράστιου χώρου χωρίς ενδιάμεσα στηρίγματα φαντάζει ανέφικτη, το παχύ στρώμα στάχτης και τα θραύσματα κεραμιδιών που βρέθηκαν στην ανασκαφή του 1858, στην ορχήστρα και το κοίλο, αποδεικνύουν ότι υπήρξε στέγη στο Ηρώδειο.
Το τέλος της λαμπρής εποχής του επήλθε με την πυρπόληση και καταστροφή του από τους Ερούλους (267μ.Χ.), περίπου εκατό χρόνια μετά την ανέγερσή του, ενώ στα χρόνια που ακολούθησαν, λεηλατήθηκε με μανία (αποσπάστηκαν μάρμαρα, λίθοι, μέταλλα, κεραμικό υλικό). Εντύπωση κάνει το γεγονός ότι στα τέλη της ρωμαϊκής περιόδου, τα ερείπια του μνημείου ενσωματώθηκαν στο σύστημα οχυρώσεων της Αθήνας.
Kατά το 13ο αιώνα ο ψηλός τοίχος της σκηνής του Ηρωδείου ενσωματώθηκε στο τείχος που περιέβαλε τη βάση του λόφου της Ακρόπολης, το λεγόμενο Ριζόκαστρο. Τον 14ο αιώνα οι επιχώσεις που κάλυπταν το κατώτερο τμήμα του νότιου τοίχου του μνημείου ήταν τέτοιου πάχους ώστε να μη διακρίνονται οι είσοδοι και να θεωρηθεί ως γέφυρα από τον Νικολό ντα Μαρτίνι, Ιταλό περιηγητή.